Posted on Leave a comment

Post 40000

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Fatebuntur Stoici haec omnia dicta esse praeclare, neque eam causam Zenoni desciscendi fuisse. Gloriosa ostentatio in constituendo summo bono. Hoc est non modo cor non habere, sed ne palatum quidem. Perturbationes autem nulla naturae vi commoventur, omniaque ea sunt opiniones ac iudicia levitatis. Apparet statim, quae sint officia, quae actiones. Duo Reges: constructio interrete. Sed id ne cogitari quidem potest quale sit, ut non repugnet ipsum sibi. Ut non sine causa ex iis memoriae ducta sit disciplina. Sed mehercule pergrata mihi oratio tua. Sed erat aequius Triarium aliquid de dissensione nostra iudicare. Nam prius a se poterit quisque discedere quam appetitum earum rerum, quae sibi conducant, amittere.

Diodorus, eius auditor, adiungit ad honestatem vacuitatem doloris. Habes, inquam, Cato, formam eorum, de quibus loquor, philosophorum. In qua quid est boni praeter summam voluptatem, et eam sempiternam? Illis videtur, qui illud non dubitant bonum dicere -; Scio enim esse quosdam, qui quavis lingua philosophari possint; Idemque diviserunt naturam hominis in animum et corpus. Qui non moveatur et offensione turpitudinis et comprobatione honestatis? Etsi ea quidem, quae adhuc dixisti, quamvis ad aetatem recte isto modo dicerentur. Materiam vero rerum et copiam apud hos exilem, apud illos uberrimam reperiemus. Tecum optime, deinde etiam cum mediocri amico. Quae contraria sunt his, malane?

Theophrastus mediocriterne delectat, cum tractat locos ab Aristotele ante tractatos? Hoc dixerit potius Ennius: Nimium boni est, cui nihil est mali. Septem autem illi non suo, sed populorum suffragio omnium nominati sunt. Haec dicuntur fortasse ieiunius; At ego quem huic anteponam non audeo dicere; Potius inflammat, ut coercendi magis quam dedocendi esse videantur.

Quae cum praeponunt, ut sit aliqua rerum selectio, naturam videntur sequi; Ergo opifex plus sibi proponet ad formarum quam civis excellens ad factorum pulchritudinem? Fortasse id optimum, sed ubi illud: Plus semper voluptatis? Itaque contra est, ac dicitis; Quis animo aequo videt eum, quem inpure ac flagitiose putet vivere? Num igitur utiliorem tibi hunc Triarium putas esse posse, quam si tua sint Puteolis granaria?

Qui potest igitur habitare in beata vita summi mali metus? Quem si tenueris, non modo meum Ciceronem, sed etiam me ipsum abducas licebit. Nunc omni virtuti vitium contrario nomine opponitur. Beatus autem esse in maximarum rerum timore nemo potest. Hunc ipsum Zenonis aiunt esse finem declarantem illud, quod a te dictum est, convenienter naturae vivere. Tu autem inter haec tantam multitudinem hominum interiectam non vides nec laetantium nec dolentium?

Fortasse id optimum, sed ubi illud: Plus semper voluptatis? Ut enim consuetudo loquitur, id solum dicitur honestum, quod est populari fama gloriosum. Cuius quidem, quoniam Stoicus fuit, sententia condemnata mihi videtur esse inanitas ista verborum. Non est ista, inquam, Piso, magna dissensio. Conferam tecum, quam cuique verso rem subicias; Itaque fecimus. Omnia contraria, quos etiam insanos esse vultis. Sed eum qui audiebant, quoad poterant, defendebant sententiam suam.

Tanta vis admonitionis inest in locis; Intellegi quidem, ut propter aliam quampiam rem, verbi gratia propter voluptatem, nos amemus; Dici enim nihil potest verius. Videamus igitur sententias eorum, tum ad verba redeamus. Qui autem voluptate vitam effici beatam putabit, qui sibi is conveniet, si negabit voluptatem crescere longinquitate? Polycratem Samium felicem appellabant. At ego quem huic anteponam non audeo dicere; Beatus autem esse in maximarum rerum timore nemo potest. Quis non odit sordidos, vanos, leves, futtiles? Hoc enim constituto in philosophia constituta sunt omnia. An ea, quae per vinitorem antea consequebatur, per se ipsa curabit? Ea possunt paria non esse. Cur igitur easdem res, inquam, Peripateticis dicentibus verbum nullum est, quod non intellegatur?

Quid, si etiam iucunda memoria est praeteritorum malorum? Magni enim aestimabat pecuniam non modo non contra leges, sed etiam legibus partam. Hinc ceteri particulas arripere conati suam quisque videro voluit afferre sententiam. Satis est ad hoc responsum. Quis istud possit, inquit, negare? Igitur neque stultorum quisquam beatus neque sapientium non beatus.

An hoc usque quaque, aliter in vita? Et certamen honestum et disputatio splendida! omnis est enim de virtutis dignitate contentio. Maximus dolor, inquit, brevis est. Age sane, inquam. Quamvis enim depravatae non sint, pravae tamen esse possunt. Sed vos squalidius, illorum vides quam niteat oratio.

Pudebit te, inquam, illius tabulae, quam Cleanthes sane commode verbis depingere solebat. Ille incendat? Cuius quidem, quoniam Stoicus fuit, sententia condemnata mihi videtur esse inanitas ista verborum. Deinde prima illa, quae in congressu solemus: Quid tu, inquit, huc? Iubet igitur nos Pythius Apollo noscere nosmet ipsos.

Idcirco enim non desideraret, quia, quod dolore caret, id in voluptate est. Sed utrum hortandus es nobis, Luci, inquit, an etiam tua sponte propensus es? Quid, cum fictas fabulas, e quibus utilitas nulla elici potest, cum voluptate legimus? Atqui pugnantibus et contrariis studiis consiliisque semper utens nihil quieti videre, nihil tranquilli potest. Illud dico, ea, quae dicat, praeclare inter se cohaerere. Ego vero volo in virtute vim esse quam maximam; Si quidem, inquit, tollerem, sed relinquo. Nobis Heracleotes ille Dionysius flagitiose descivisse videtur a Stoicis propter oculorum dolorem.

Sin laboramus, quis est, qui alienae modum statuat industriae? Ut alios omittam, hunc appello, quem ille unum secutus est. Ut alios omittam, hunc appello, quem ille unum secutus est. Sed haec quidem liberius ab eo dicuntur et saepius. Virtutis, magnitudinis animi, patientiae, fortitudinis fomentis dolor mitigari solet. Cur fortior sit, si illud, quod tute concedis, asperum et vix ferendum putabit? Quid me istud rogas? Quae cum dixisset paulumque institisset, Quid est? Ad corpus diceres pertinere-, sed ea, quae dixi, ad corpusne refers? Quis istud possit, inquit, negare? Hoc Hieronymus summum bonum esse dixit. Hoc loco discipulos quaerere videtur, ut, qui asoti esse velint, philosophi ante fiant.

Potius inflammat, ut coercendi magis quam dedocendi esse videantur. Nam et complectitur verbis, quod vult, et dicit plane, quod intellegam; Dulce amarum, leve asperum, prope longe, stare movere, quadratum rotundum. Scrupulum, inquam, abeunti; Iubet igitur nos Pythius Apollo noscere nosmet ipsos. Is es profecto tu. An vero, inquit, quisquam potest probare, quod perceptfum, quod. Quae cum dixisset paulumque institisset, Quid est? Quid de Platone aut de Democrito loquar? Ergo et avarus erit, sed finite, et adulter, verum habebit modum, et luxuriosus eodem modo.

Profectus in exilium Tubulus statim nec respondere ausus; Sed utrum hortandus es nobis, Luci, inquit, an etiam tua sponte propensus es? Haec quo modo conveniant, non sane intellego. Tollenda est atque extrahenda radicitus.

Tria genera cupiditatum, naturales et necessariae, naturales et non necessariae, nec naturales nec necessariae. Dici enim nihil potest verius. Venit enim mihi Platonis in mentem, quem accepimus primum hic disputare solitum; Quis Aristidem non mortuum diligit? Non igitur de improbo, sed de callido improbo quaerimus, qualis Q. Non quaeritur autem quid naturae tuae consentaneum sit, sed quid disciplinae.

Illud dico, ea, quae dicat, praeclare inter se cohaerere. Vide, quantum, inquam, fallare, Torquate. Et homini, qui ceteris animantibus plurimum praestat, praecipue a natura nihil datum esse dicemus? Quod quidem nobis non saepe contingit. Ad eos igitur converte te, quaeso. Quod non faceret, si in voluptate summum bonum poneret. Septem autem illi non suo, sed populorum suffragio omnium nominati sunt. Et harum quidem rerum facilis est et expedita distinctio.

Quid igitur, inquit, eos responsuros putas? Quis est enim, in quo sit cupiditas, quin recte cupidus dici possit? An hoc usque quaque, aliter in vita? Sed ne, dum huic obsequor, vobis molestus sim. Videamus animi partes, quarum est conspectus illustrior; O magnam vim ingenii causamque iustam, cur nova existeret disciplina! Perge porro.

Quid enim necesse est, tamquam meretricem in matronarum coetum, sic voluptatem in virtutum concilium adducere? Quis hoc dicit? Ita relinquet duas, de quibus etiam atque etiam consideret. Est enim effectrix multarum et magnarum voluptatum. Habent enim et bene longam et satis litigiosam disputationem. Verum esto: verbum ipsum voluptatis non habet dignitatem, nec nos fortasse intellegimus. Id enim volumus, id contendimus, ut officii fructus sit ipsum officium. Tu vero, inquam, ducas licet, si sequetur; Haec et tu ita posuisti, et verba vestra sunt.

In qua si nihil est praeter rationem, sit in una virtute finis bonorum; Ita prorsus, inquam; Mihi enim satis est, ipsis non satis. Illa videamus, quae a te de amicitia dicta sunt.

Saepe ab Aristotele, a Theophrasto mirabiliter est laudata per se ipsa rerum scientia; A quibus propter discendi cupiditatem videmus ultimas terras esse peragratas. Beatum, inquit. Nihil opus est exemplis hoc facere longius. Ita graviter et severe voluptatem secrevit a bono. Sin tantum modo ad indicia veteris memoriae cognoscenda, curiosorum. Portenta haec esse dicit, neque ea ratione ullo modo posse vivi;

Quod quidem nobis non saepe contingit. Urgent tamen et nihil remittunt. Nullum inveniri verbum potest quod magis idem declaret Latine, quod Graece, quam declarat voluptas. Egone quaeris, inquit, quid sentiam? Quae animi affectio suum cuique tribuens atque hanc, quam dico. Si qua in iis corrigere voluit, deteriora fecit.

Sed nimis multa. Quare obscurentur etiam haec, quae secundum naturam esse dicimus, in vita beata; Cur igitur, inquam, res tam dissimiles eodem nomine appellas? Sin autem est in ea, quod quidam volunt, nihil impedit hanc nostram comprehensionem summi boni. Expectoque quid ad id, quod quaerebam, respondeas. Ergo in utroque exercebantur, eaque disciplina effecit tantam illorum utroque in genere dicendi copiam.

Consequens enim est et post oritur, ut dixi. Multa sunt dicta ab antiquis de contemnendis ac despiciendis rebus humanis; Si sapiens, ne tum quidem miser, cum ab Oroete, praetore Darei, in crucem actus est. Nunc haec primum fortasse audientis servire debemus. Quare si potest esse beatus is, qui est in asperis reiciendisque rebus, potest is quoque esse. Tollitur beneficium, tollitur gratia, quae sunt vincla concordiae. At ille pellit, qui permulcet sensum voluptate. Quae cum praeponunt, ut sit aliqua rerum selectio, naturam videntur sequi; Atqui iste locus est, Piso, tibi etiam atque etiam confirmandus, inquam; Eam tum adesse, cum dolor omnis absit; Magno hic ingenio, sed res se tamen sic habet, ut nimis imperiosi philosophi sit vetare meminisse. Quae dici eadem de ceteris virtutibus possunt, quarum omnium fundamenta vos in voluptate tamquam in aqua ponitis.

Eiuro, inquit adridens, iniquum, hac quidem de re; At iam decimum annum in spelunca iacet. Virtutis, magnitudinis animi, patientiae, fortitudinis fomentis dolor mitigari solet. Atque ab isto capite fluere necesse est omnem rationem bonorum et malorum. Non semper, inquam;

Ita enim vivunt quidam, ut eorum vita refellatur oratio. Sed residamus, inquit, si placet. Nos quidem Virtutes sic natae sumus, ut tibi serviremus, aliud negotii nihil habemus. Atqui, inquam, Cato, si istud optinueris, traducas me ad te totum licebit.

Suo enim quisque studio maxime ducitur. Hoc dictum in una re latissime patet, ut in omnibus factis re, non teste moveamur. Ego vero volo in virtute vim esse quam maximam; Comprehensum, quod cognitum non habet? Sin te auctoritas commovebat, nobisne omnibus et Platoni ipsi nescio quem illum anteponebas? Quamvis enim depravatae non sint, pravae tamen esse possunt. Aliter enim explicari, quod quaeritur, non potest.

Nam illud vehementer repugnat, eundem beatum esse et multis malis oppressum. Quo plebiscito decreta a senatu est consuli quaestio Cn. Nam aliquando posse recte fieri dicunt nulla expectata nec quaesita voluptate. In eo autem voluptas omnium Latine loquentium more ponitur, cum percipitur ea, quae sensum aliquem moveat, iucunditas. Tum ille: Ain tandem? Sic consequentibus vestris sublatis prima tolluntur. Et harum quidem rerum facilis est et expedita distinctio. Hic, qui utrumque probat, ambobus debuit uti, sicut facit re, neque tamen dividit verbis. Facit enim ille duo seiuncta ultima bonorum, quae ut essent vera, coniungi debuerunt; An hoc usque quaque, aliter in vita? Praetereo multos, in bis doctum hominem et suavem, Hieronymum, quem iam cur Peripateticum appellem nescio.

Si enim ita est, vide ne facinus facias, cum mori suadeas. Nunc dicam de voluptate, nihil scilicet novi, ea tamen, quae te ipsum probaturum esse confidam. Nam illud vehementer repugnat, eundem beatum esse et multis malis oppressum. Ea possunt paria non esse.

Estne, quaeso, inquam, sitienti in bibendo voluptas? Id et fieri posse et saepe esse factum et ad voluptates percipiendas maxime pertinere. In his igitur partibus duabus nihil erat, quod Zeno commutare gestiret. Iam quae corporis sunt, ea nec auctoritatem cum animi partibus, comparandam et cognitionem habent faciliorem. Quid me istud rogas? Est enim effectrix multarum et magnarum voluptatum. Nec enim, omnes avaritias si aeque avaritias esse dixerimus, sequetur ut etiam aequas esse dicamus. Iam id ipsum absurdum, maximum malum neglegi. Nummus in Croesi divitiis obscuratur, pars est tamen divitiarum. Sed non sunt in eo genere tantae commoditates corporis tamque productae temporibus tamque multae.

Hanc quoque iucunditatem, si vis, transfer in animum; Quid ergo? Potius ergo illa dicantur: turpe esse, viri non esse debilitari dolore, frangi, succumbere. Virtutibus igitur rectissime mihi videris et ad consuetudinem nostrae orationis vitia posuisse contraria. Multoque hoc melius nos veriusque quam Stoici. An eum discere ea mavis, quae cum plane perdidiceriti nihil sciat? Ait enim se, si uratur, Quam hoc suave! dicturum. Est enim effectrix multarum et magnarum voluptatum.

Re mihi non aeque satisfacit, et quidem locis pluribus. Ergo hoc quidem apparet, nos ad agendum esse natos. Ne in odium veniam, si amicum destitero tueri. Hoc ipsum elegantius poni meliusque potuit. Confecta res esset. Nec tamen ille erat sapiens quis enim hoc aut quando aut ubi aut unde? Unum est sine dolore esse, alterum cum voluptate. Haec non erant eius, qui innumerabilis mundos infinitasque regiones, quarum nulla esset ora, nulla extremitas, mente peragravisset. Optime, inquam. Nonne videmus quanta perturbatio rerum omnium consequatur, quanta confusio?

Nobis aliter videtur, recte secusne, postea; Non pugnem cum homine, cur tantum habeat in natura boni; Quorum altera prosunt, nocent altera. Quod autem magnum dolorem brevem, longinquum levem esse dicitis, id non intellego quale sit. Quod autem principium officii quaerunt, melius quam Pyrrho; Tubulum fuisse, qua illum, cuius is condemnatus est rogatione, P. Itaque haec cum illis est dissensio, cum Peripateticis nulla sane. Illa videamus, quae a te de amicitia dicta sunt.

Atque his de rebus et splendida est eorum et illustris oratio. Quod praeceptum quia maius erat, quam ut ab homine videretur, idcirco assignatum est deo. Hoc loco tenere se Triarius non potuit. Respondent extrema primis, media utrisque, omnia omnibus. Sed fac ista esse non inportuna; Quae iam oratio non a philosopho aliquo, sed a censore opprimenda est.

Sed eum qui audiebant, quoad poterant, defendebant sententiam suam. Sed quanta sit alias, nunc tantum possitne esse tanta. Sed tamen enitar et, si minus multa mihi occurrent, non fugiam ista popularia. Conferam avum tuum Drusum cum C. Ut placet, inquit, etsi enim illud erat aptius, aequum cuique concedere. Solum praeterea formosum, solum liberum, solum civem, stultost; Omnia peccata paria dicitis.

Sed utrum hortandus es nobis, Luci, inquit, an etiam tua sponte propensus es? Quae animi affectio suum cuique tribuens atque hanc, quam dico. Et quod est munus, quod opus sapientiae? Quae quidem sapientes sequuntur duce natura tamquam videntes; Non laboro, inquit, de nomine. Estne, quaeso, inquam, sitienti in bibendo voluptas? Placet igitur tibi, Cato, cum res sumpseris non concessas, ex illis efficere, quod velis? Quae hic rei publicae vulnera inponebat, eadem ille sanabat. Negat esse eam, inquit, propter se expetendam. Plane idem, inquit, et maxima quidem, qua fieri nulla maior potest.

Atqui reperies, inquit, in hoc quidem pertinacem; Quos nisi redarguimus, omnis virtus, omne decus, omnis vera laus deserenda est. Beatus autem esse in maximarum rerum timore nemo potest. Tibi hoc incredibile, quod beatissimum. Sed ille, ut dixi, vitiose.

Prodest, inquit, mihi eo esse animo. Ille enim occurrentia nescio quae comminiscebatur; Hoc mihi cum tuo fratre convenit. Quia nec honesto quic quam honestius nec turpi turpius. Quae in controversiam veniunt, de iis, si placet, disseramus. Recte, inquit, intellegis. Quamquam tu hanc copiosiorem etiam soles dicere. Duae sunt enim res quoque, ne tu verba solum putes. At quicum ioca seria, ut dicitur, quicum arcana, quicum occulta omnia?

Quis non odit sordidos, vanos, leves, futtiles? Etiam beatissimum? Non igitur potestis voluptate omnia dirigentes aut tueri aut retinere virtutem. Tecum optime, deinde etiam cum mediocri amico. Maximas vero virtutes iacere omnis necesse est voluptate dominante. Quae tamen a te agetur non melior, quam illae sunt, quas interdum optines. Longum est enim ad omnia respondere, quae a te dicta sunt. Quid de Platone aut de Democrito loquar? Memini vero, inquam; Atque ab his initiis profecti omnium virtutum et originem et progressionem persecuti sunt.

Quod non faceret, si in voluptate summum bonum poneret. Qualem igitur hominem natura inchoavit? Tum Triarius: Posthac quidem, inquit, audacius. Potius ergo illa dicantur: turpe esse, viri non esse debilitari dolore, frangi, succumbere. Septem autem illi non suo, sed populorum suffragio omnium nominati sunt. Negare non possum. Deinde disputat, quod cuiusque generis animantium statui deceat extremum. Quod ea non occurrentia fingunt, vincunt Aristonem;

At ille pellit, qui permulcet sensum voluptate. Cur igitur easdem res, inquam, Peripateticis dicentibus verbum nullum est, quod non intellegatur? Quicquid porro animo cernimus, id omne oritur a sensibus; Ergo, si semel tristior effectus est, hilara vita amissa est? Igitur neque stultorum quisquam beatus neque sapientium non beatus. Qui non moveatur et offensione turpitudinis et comprobatione honestatis? Quae diligentissime contra Aristonem dicuntur a Chryippo. Aliter enim nosmet ipsos nosse non possumus. Non dolere, inquam, istud quam vim habeat postea videro; Nunc ita separantur, ut disiuncta sint, quo nihil potest esse perversius.

At quanta conantur! Mundum hunc omnem oppidum esse nostrum! Incendi igitur eos, qui audiunt, vides. Quid enim est a Chrysippo praetermissum in Stoicis? Quasi ego id curem, quid ille aiat aut neget. Quae quidem vel cum periculo est quaerenda vobis; Quid enim? Quo invento omnis ab eo quasi capite de summo bono et malo disputatio ducitur. Qui autem esse poteris, nisi te amor ipse ceperit? Ex ea difficultate illae fallaciloquae, ut ait Accius, malitiae natae sunt.

Piso igitur hoc modo, vir optimus tuique, ut scis, amantissimus. Et harum quidem rerum facilis est et expedita distinctio. Quae in controversiam veniunt, de iis, si placet, disseramus. Innumerabilia dici possunt in hanc sententiam, sed non necesse est. Quae quidem sapientes sequuntur duce natura tamquam videntes; Quaesita enim virtus est, non quae relinqueret naturam, sed quae tueretur. Illum mallem levares, quo optimum atque humanissimum virum, Cn. Quicquid enim a sapientia proficiscitur, id continuo debet expletum esse omnibus suis partibus; Sin dicit obscurari quaedam nec apparere, quia valde parva sint, nos quoque concedimus;

Ratio quidem vestra sic cogit. Nondum autem explanatum satis, erat, quid maxime natura vellet. Et non ex maxima parte de tota iudicabis? Sed venio ad inconstantiae crimen, ne saepius dicas me aberrare; At ille pellit, qui permulcet sensum voluptate. Ego vero volo in virtute vim esse quam maximam; Piso igitur hoc modo, vir optimus tuique, ut scis, amantissimus. Cur igitur, cum de re conveniat, non malumus usitate loqui?

Atque his de rebus et splendida est eorum et illustris oratio. Sed ea mala virtuti magnitudine obruebantur. Sin laboramus, quis est, qui alienae modum statuat industriae? Hoc sic expositum dissimile est superiori. An me, inquam, nisi te audire vellem, censes haec dicturum fuisse? Atque ab isto capite fluere necesse est omnem rationem bonorum et malorum. Sic igitur in homine perfectio ista in eo potissimum, quod est optimum, id est in virtute, laudatur. Tecum optime, deinde etiam cum mediocri amico. Facile est hoc cernere in primis puerorum aetatulis. Non enim ipsa genuit hominem, sed accepit a natura inchoatum.

Cum salvum esse flentes sui respondissent, rogavit essentne fusi hostes. Quarum ambarum rerum cum medicinam pollicetur, luxuriae licentiam pollicetur. Quae quo sunt excelsiores, eo dant clariora indicia naturae. Te ipsum, dignissimum maioribus tuis, voluptasne induxit, ut adolescentulus eriperes P. Quid turpius quam sapientis vitam ex insipientium sermone pendere? Miserum hominem! Si dolor summum malum est, dici aliter non potest. Quacumque enim ingredimur, in aliqua historia vestigium ponimus. An vero, inquit, quisquam potest probare, quod perceptfum, quod. Facile est hoc cernere in primis puerorum aetatulis.

Ille vero, si insipiens-quo certe, quoniam tyrannus -, numquam beatus; Diodorus, eius auditor, adiungit ad honestatem vacuitatem doloris. Color egregius, integra valitudo, summa gratia, vita denique conferta voluptatum omnium varietate. Quo plebiscito decreta a senatu est consuli quaestio Cn. Quorum altera prosunt, nocent altera. Omnia contraria, quos etiam insanos esse vultis. Maximus dolor, inquit, brevis est.

Quid igitur dubitamus in tota eius natura quaerere quid sit effectum? Aufidio, praetorio, erudito homine, oculis capto, saepe audiebam, cum se lucis magis quam utilitatis desiderio moveri diceret.

Est enim effectrix multarum et magnarum voluptatum. Mihi enim erit isdem istis fortasse iam utendum. Sed ad haec, nisi molestum est, habeo quae velim. Bona autem corporis huic sunt, quod posterius posui, similiora.

Et nemo nimium beatus est; Quid ergo aliud intellegetur nisi uti ne quae pars naturae neglegatur? Quid igitur, inquit, eos responsuros putas? Hoc ille tuus non vult omnibusque ex rebus voluptatem quasi mercedem exigit. Levatio igitur vitiorum magna fit in iis, qui habent ad virtutem progressionis aliquantum. Nisi autem rerum natura perspecta erit, nullo modo poterimus sensuum iudicia defendere. Unum est sine dolore esse, alterum cum voluptate. Nullus est igitur cuiusquam dies natalis.

Nec enim, dum metuit, iustus est, et certe, si metuere destiterit, non erit; Quod si ita se habeat, non possit beatam praestare vitam sapientia. Quae cum essent dicta, discessimus. Illa videamus, quae a te de amicitia dicta sunt. Idem fecisset Epicurus, si sententiam hanc, quae nunc Hieronymi est, coniunxisset cum Aristippi vetere sententia. Haec quo modo conveniant, non sane intellego.

Posted on Leave a comment

Post 39999

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Fatebuntur Stoici haec omnia dicta esse praeclare, neque eam causam Zenoni desciscendi fuisse. Gloriosa ostentatio in constituendo summo bono. Hoc est non modo cor non habere, sed ne palatum quidem. Perturbationes autem nulla naturae vi commoventur, omniaque ea sunt opiniones ac iudicia levitatis. Apparet statim, quae sint officia, quae actiones. Duo Reges: constructio interrete. Sed id ne cogitari quidem potest quale sit, ut non repugnet ipsum sibi. Ut non sine causa ex iis memoriae ducta sit disciplina. Sed mehercule pergrata mihi oratio tua. Sed erat aequius Triarium aliquid de dissensione nostra iudicare. Nam prius a se poterit quisque discedere quam appetitum earum rerum, quae sibi conducant, amittere.

Diodorus, eius auditor, adiungit ad honestatem vacuitatem doloris. Habes, inquam, Cato, formam eorum, de quibus loquor, philosophorum. In qua quid est boni praeter summam voluptatem, et eam sempiternam? Illis videtur, qui illud non dubitant bonum dicere -; Scio enim esse quosdam, qui quavis lingua philosophari possint; Idemque diviserunt naturam hominis in animum et corpus. Qui non moveatur et offensione turpitudinis et comprobatione honestatis? Etsi ea quidem, quae adhuc dixisti, quamvis ad aetatem recte isto modo dicerentur. Materiam vero rerum et copiam apud hos exilem, apud illos uberrimam reperiemus. Tecum optime, deinde etiam cum mediocri amico. Quae contraria sunt his, malane?

Theophrastus mediocriterne delectat, cum tractat locos ab Aristotele ante tractatos? Hoc dixerit potius Ennius: Nimium boni est, cui nihil est mali. Septem autem illi non suo, sed populorum suffragio omnium nominati sunt. Haec dicuntur fortasse ieiunius; At ego quem huic anteponam non audeo dicere; Potius inflammat, ut coercendi magis quam dedocendi esse videantur.

Quae cum praeponunt, ut sit aliqua rerum selectio, naturam videntur sequi; Ergo opifex plus sibi proponet ad formarum quam civis excellens ad factorum pulchritudinem? Fortasse id optimum, sed ubi illud: Plus semper voluptatis? Itaque contra est, ac dicitis; Quis animo aequo videt eum, quem inpure ac flagitiose putet vivere? Num igitur utiliorem tibi hunc Triarium putas esse posse, quam si tua sint Puteolis granaria?

Qui potest igitur habitare in beata vita summi mali metus? Quem si tenueris, non modo meum Ciceronem, sed etiam me ipsum abducas licebit. Nunc omni virtuti vitium contrario nomine opponitur. Beatus autem esse in maximarum rerum timore nemo potest. Hunc ipsum Zenonis aiunt esse finem declarantem illud, quod a te dictum est, convenienter naturae vivere. Tu autem inter haec tantam multitudinem hominum interiectam non vides nec laetantium nec dolentium?

Fortasse id optimum, sed ubi illud: Plus semper voluptatis? Ut enim consuetudo loquitur, id solum dicitur honestum, quod est populari fama gloriosum. Cuius quidem, quoniam Stoicus fuit, sententia condemnata mihi videtur esse inanitas ista verborum. Non est ista, inquam, Piso, magna dissensio. Conferam tecum, quam cuique verso rem subicias; Itaque fecimus. Omnia contraria, quos etiam insanos esse vultis. Sed eum qui audiebant, quoad poterant, defendebant sententiam suam.

Tanta vis admonitionis inest in locis; Intellegi quidem, ut propter aliam quampiam rem, verbi gratia propter voluptatem, nos amemus; Dici enim nihil potest verius. Videamus igitur sententias eorum, tum ad verba redeamus. Qui autem voluptate vitam effici beatam putabit, qui sibi is conveniet, si negabit voluptatem crescere longinquitate? Polycratem Samium felicem appellabant. At ego quem huic anteponam non audeo dicere; Beatus autem esse in maximarum rerum timore nemo potest. Quis non odit sordidos, vanos, leves, futtiles? Hoc enim constituto in philosophia constituta sunt omnia. An ea, quae per vinitorem antea consequebatur, per se ipsa curabit? Ea possunt paria non esse. Cur igitur easdem res, inquam, Peripateticis dicentibus verbum nullum est, quod non intellegatur?

Quid, si etiam iucunda memoria est praeteritorum malorum? Magni enim aestimabat pecuniam non modo non contra leges, sed etiam legibus partam. Hinc ceteri particulas arripere conati suam quisque videro voluit afferre sententiam. Satis est ad hoc responsum. Quis istud possit, inquit, negare? Igitur neque stultorum quisquam beatus neque sapientium non beatus.

An hoc usque quaque, aliter in vita? Et certamen honestum et disputatio splendida! omnis est enim de virtutis dignitate contentio. Maximus dolor, inquit, brevis est. Age sane, inquam. Quamvis enim depravatae non sint, pravae tamen esse possunt. Sed vos squalidius, illorum vides quam niteat oratio.

Pudebit te, inquam, illius tabulae, quam Cleanthes sane commode verbis depingere solebat. Ille incendat? Cuius quidem, quoniam Stoicus fuit, sententia condemnata mihi videtur esse inanitas ista verborum. Deinde prima illa, quae in congressu solemus: Quid tu, inquit, huc? Iubet igitur nos Pythius Apollo noscere nosmet ipsos.

Idcirco enim non desideraret, quia, quod dolore caret, id in voluptate est. Sed utrum hortandus es nobis, Luci, inquit, an etiam tua sponte propensus es? Quid, cum fictas fabulas, e quibus utilitas nulla elici potest, cum voluptate legimus? Atqui pugnantibus et contrariis studiis consiliisque semper utens nihil quieti videre, nihil tranquilli potest. Illud dico, ea, quae dicat, praeclare inter se cohaerere. Ego vero volo in virtute vim esse quam maximam; Si quidem, inquit, tollerem, sed relinquo. Nobis Heracleotes ille Dionysius flagitiose descivisse videtur a Stoicis propter oculorum dolorem.

Sin laboramus, quis est, qui alienae modum statuat industriae? Ut alios omittam, hunc appello, quem ille unum secutus est. Ut alios omittam, hunc appello, quem ille unum secutus est. Sed haec quidem liberius ab eo dicuntur et saepius. Virtutis, magnitudinis animi, patientiae, fortitudinis fomentis dolor mitigari solet. Cur fortior sit, si illud, quod tute concedis, asperum et vix ferendum putabit? Quid me istud rogas? Quae cum dixisset paulumque institisset, Quid est? Ad corpus diceres pertinere-, sed ea, quae dixi, ad corpusne refers? Quis istud possit, inquit, negare? Hoc Hieronymus summum bonum esse dixit. Hoc loco discipulos quaerere videtur, ut, qui asoti esse velint, philosophi ante fiant.

Potius inflammat, ut coercendi magis quam dedocendi esse videantur. Nam et complectitur verbis, quod vult, et dicit plane, quod intellegam; Dulce amarum, leve asperum, prope longe, stare movere, quadratum rotundum. Scrupulum, inquam, abeunti; Iubet igitur nos Pythius Apollo noscere nosmet ipsos. Is es profecto tu. An vero, inquit, quisquam potest probare, quod perceptfum, quod. Quae cum dixisset paulumque institisset, Quid est? Quid de Platone aut de Democrito loquar? Ergo et avarus erit, sed finite, et adulter, verum habebit modum, et luxuriosus eodem modo.

Profectus in exilium Tubulus statim nec respondere ausus; Sed utrum hortandus es nobis, Luci, inquit, an etiam tua sponte propensus es? Haec quo modo conveniant, non sane intellego. Tollenda est atque extrahenda radicitus.

Tria genera cupiditatum, naturales et necessariae, naturales et non necessariae, nec naturales nec necessariae. Dici enim nihil potest verius. Venit enim mihi Platonis in mentem, quem accepimus primum hic disputare solitum; Quis Aristidem non mortuum diligit? Non igitur de improbo, sed de callido improbo quaerimus, qualis Q. Non quaeritur autem quid naturae tuae consentaneum sit, sed quid disciplinae.

Illud dico, ea, quae dicat, praeclare inter se cohaerere. Vide, quantum, inquam, fallare, Torquate. Et homini, qui ceteris animantibus plurimum praestat, praecipue a natura nihil datum esse dicemus? Quod quidem nobis non saepe contingit. Ad eos igitur converte te, quaeso. Quod non faceret, si in voluptate summum bonum poneret. Septem autem illi non suo, sed populorum suffragio omnium nominati sunt. Et harum quidem rerum facilis est et expedita distinctio.

Quid igitur, inquit, eos responsuros putas? Quis est enim, in quo sit cupiditas, quin recte cupidus dici possit? An hoc usque quaque, aliter in vita? Sed ne, dum huic obsequor, vobis molestus sim. Videamus animi partes, quarum est conspectus illustrior; O magnam vim ingenii causamque iustam, cur nova existeret disciplina! Perge porro.

Quid enim necesse est, tamquam meretricem in matronarum coetum, sic voluptatem in virtutum concilium adducere? Quis hoc dicit? Ita relinquet duas, de quibus etiam atque etiam consideret. Est enim effectrix multarum et magnarum voluptatum. Habent enim et bene longam et satis litigiosam disputationem. Verum esto: verbum ipsum voluptatis non habet dignitatem, nec nos fortasse intellegimus. Id enim volumus, id contendimus, ut officii fructus sit ipsum officium. Tu vero, inquam, ducas licet, si sequetur; Haec et tu ita posuisti, et verba vestra sunt.

In qua si nihil est praeter rationem, sit in una virtute finis bonorum; Ita prorsus, inquam; Mihi enim satis est, ipsis non satis. Illa videamus, quae a te de amicitia dicta sunt.

Saepe ab Aristotele, a Theophrasto mirabiliter est laudata per se ipsa rerum scientia; A quibus propter discendi cupiditatem videmus ultimas terras esse peragratas. Beatum, inquit. Nihil opus est exemplis hoc facere longius. Ita graviter et severe voluptatem secrevit a bono. Sin tantum modo ad indicia veteris memoriae cognoscenda, curiosorum. Portenta haec esse dicit, neque ea ratione ullo modo posse vivi;

Quod quidem nobis non saepe contingit. Urgent tamen et nihil remittunt. Nullum inveniri verbum potest quod magis idem declaret Latine, quod Graece, quam declarat voluptas. Egone quaeris, inquit, quid sentiam? Quae animi affectio suum cuique tribuens atque hanc, quam dico. Si qua in iis corrigere voluit, deteriora fecit.

Sed nimis multa. Quare obscurentur etiam haec, quae secundum naturam esse dicimus, in vita beata; Cur igitur, inquam, res tam dissimiles eodem nomine appellas? Sin autem est in ea, quod quidam volunt, nihil impedit hanc nostram comprehensionem summi boni. Expectoque quid ad id, quod quaerebam, respondeas. Ergo in utroque exercebantur, eaque disciplina effecit tantam illorum utroque in genere dicendi copiam.

Consequens enim est et post oritur, ut dixi. Multa sunt dicta ab antiquis de contemnendis ac despiciendis rebus humanis; Si sapiens, ne tum quidem miser, cum ab Oroete, praetore Darei, in crucem actus est. Nunc haec primum fortasse audientis servire debemus. Quare si potest esse beatus is, qui est in asperis reiciendisque rebus, potest is quoque esse. Tollitur beneficium, tollitur gratia, quae sunt vincla concordiae. At ille pellit, qui permulcet sensum voluptate. Quae cum praeponunt, ut sit aliqua rerum selectio, naturam videntur sequi; Atqui iste locus est, Piso, tibi etiam atque etiam confirmandus, inquam; Eam tum adesse, cum dolor omnis absit; Magno hic ingenio, sed res se tamen sic habet, ut nimis imperiosi philosophi sit vetare meminisse. Quae dici eadem de ceteris virtutibus possunt, quarum omnium fundamenta vos in voluptate tamquam in aqua ponitis.

Eiuro, inquit adridens, iniquum, hac quidem de re; At iam decimum annum in spelunca iacet. Virtutis, magnitudinis animi, patientiae, fortitudinis fomentis dolor mitigari solet. Atque ab isto capite fluere necesse est omnem rationem bonorum et malorum. Non semper, inquam;

Ita enim vivunt quidam, ut eorum vita refellatur oratio. Sed residamus, inquit, si placet. Nos quidem Virtutes sic natae sumus, ut tibi serviremus, aliud negotii nihil habemus. Atqui, inquam, Cato, si istud optinueris, traducas me ad te totum licebit.

Suo enim quisque studio maxime ducitur. Hoc dictum in una re latissime patet, ut in omnibus factis re, non teste moveamur. Ego vero volo in virtute vim esse quam maximam; Comprehensum, quod cognitum non habet? Sin te auctoritas commovebat, nobisne omnibus et Platoni ipsi nescio quem illum anteponebas? Quamvis enim depravatae non sint, pravae tamen esse possunt. Aliter enim explicari, quod quaeritur, non potest.

Nam illud vehementer repugnat, eundem beatum esse et multis malis oppressum. Quo plebiscito decreta a senatu est consuli quaestio Cn. Nam aliquando posse recte fieri dicunt nulla expectata nec quaesita voluptate. In eo autem voluptas omnium Latine loquentium more ponitur, cum percipitur ea, quae sensum aliquem moveat, iucunditas. Tum ille: Ain tandem? Sic consequentibus vestris sublatis prima tolluntur. Et harum quidem rerum facilis est et expedita distinctio. Hic, qui utrumque probat, ambobus debuit uti, sicut facit re, neque tamen dividit verbis. Facit enim ille duo seiuncta ultima bonorum, quae ut essent vera, coniungi debuerunt; An hoc usque quaque, aliter in vita? Praetereo multos, in bis doctum hominem et suavem, Hieronymum, quem iam cur Peripateticum appellem nescio.

Si enim ita est, vide ne facinus facias, cum mori suadeas. Nunc dicam de voluptate, nihil scilicet novi, ea tamen, quae te ipsum probaturum esse confidam. Nam illud vehementer repugnat, eundem beatum esse et multis malis oppressum. Ea possunt paria non esse.

Estne, quaeso, inquam, sitienti in bibendo voluptas? Id et fieri posse et saepe esse factum et ad voluptates percipiendas maxime pertinere. In his igitur partibus duabus nihil erat, quod Zeno commutare gestiret. Iam quae corporis sunt, ea nec auctoritatem cum animi partibus, comparandam et cognitionem habent faciliorem. Quid me istud rogas? Est enim effectrix multarum et magnarum voluptatum. Nec enim, omnes avaritias si aeque avaritias esse dixerimus, sequetur ut etiam aequas esse dicamus. Iam id ipsum absurdum, maximum malum neglegi. Nummus in Croesi divitiis obscuratur, pars est tamen divitiarum. Sed non sunt in eo genere tantae commoditates corporis tamque productae temporibus tamque multae.

Hanc quoque iucunditatem, si vis, transfer in animum; Quid ergo? Potius ergo illa dicantur: turpe esse, viri non esse debilitari dolore, frangi, succumbere. Virtutibus igitur rectissime mihi videris et ad consuetudinem nostrae orationis vitia posuisse contraria. Multoque hoc melius nos veriusque quam Stoici. An eum discere ea mavis, quae cum plane perdidiceriti nihil sciat? Ait enim se, si uratur, Quam hoc suave! dicturum. Est enim effectrix multarum et magnarum voluptatum.

Re mihi non aeque satisfacit, et quidem locis pluribus. Ergo hoc quidem apparet, nos ad agendum esse natos. Ne in odium veniam, si amicum destitero tueri. Hoc ipsum elegantius poni meliusque potuit. Confecta res esset. Nec tamen ille erat sapiens quis enim hoc aut quando aut ubi aut unde? Unum est sine dolore esse, alterum cum voluptate. Haec non erant eius, qui innumerabilis mundos infinitasque regiones, quarum nulla esset ora, nulla extremitas, mente peragravisset. Optime, inquam. Nonne videmus quanta perturbatio rerum omnium consequatur, quanta confusio?

Nobis aliter videtur, recte secusne, postea; Non pugnem cum homine, cur tantum habeat in natura boni; Quorum altera prosunt, nocent altera. Quod autem magnum dolorem brevem, longinquum levem esse dicitis, id non intellego quale sit. Quod autem principium officii quaerunt, melius quam Pyrrho; Tubulum fuisse, qua illum, cuius is condemnatus est rogatione, P. Itaque haec cum illis est dissensio, cum Peripateticis nulla sane. Illa videamus, quae a te de amicitia dicta sunt.

Atque his de rebus et splendida est eorum et illustris oratio. Quod praeceptum quia maius erat, quam ut ab homine videretur, idcirco assignatum est deo. Hoc loco tenere se Triarius non potuit. Respondent extrema primis, media utrisque, omnia omnibus. Sed fac ista esse non inportuna; Quae iam oratio non a philosopho aliquo, sed a censore opprimenda est.

Sed eum qui audiebant, quoad poterant, defendebant sententiam suam. Sed quanta sit alias, nunc tantum possitne esse tanta. Sed tamen enitar et, si minus multa mihi occurrent, non fugiam ista popularia. Conferam avum tuum Drusum cum C. Ut placet, inquit, etsi enim illud erat aptius, aequum cuique concedere. Solum praeterea formosum, solum liberum, solum civem, stultost; Omnia peccata paria dicitis.

Sed utrum hortandus es nobis, Luci, inquit, an etiam tua sponte propensus es? Quae animi affectio suum cuique tribuens atque hanc, quam dico. Et quod est munus, quod opus sapientiae? Quae quidem sapientes sequuntur duce natura tamquam videntes; Non laboro, inquit, de nomine. Estne, quaeso, inquam, sitienti in bibendo voluptas? Placet igitur tibi, Cato, cum res sumpseris non concessas, ex illis efficere, quod velis? Quae hic rei publicae vulnera inponebat, eadem ille sanabat. Negat esse eam, inquit, propter se expetendam. Plane idem, inquit, et maxima quidem, qua fieri nulla maior potest.

Atqui reperies, inquit, in hoc quidem pertinacem; Quos nisi redarguimus, omnis virtus, omne decus, omnis vera laus deserenda est. Beatus autem esse in maximarum rerum timore nemo potest. Tibi hoc incredibile, quod beatissimum. Sed ille, ut dixi, vitiose.

Prodest, inquit, mihi eo esse animo. Ille enim occurrentia nescio quae comminiscebatur; Hoc mihi cum tuo fratre convenit. Quia nec honesto quic quam honestius nec turpi turpius. Quae in controversiam veniunt, de iis, si placet, disseramus. Recte, inquit, intellegis. Quamquam tu hanc copiosiorem etiam soles dicere. Duae sunt enim res quoque, ne tu verba solum putes. At quicum ioca seria, ut dicitur, quicum arcana, quicum occulta omnia?

Quis non odit sordidos, vanos, leves, futtiles? Etiam beatissimum? Non igitur potestis voluptate omnia dirigentes aut tueri aut retinere virtutem. Tecum optime, deinde etiam cum mediocri amico. Maximas vero virtutes iacere omnis necesse est voluptate dominante. Quae tamen a te agetur non melior, quam illae sunt, quas interdum optines. Longum est enim ad omnia respondere, quae a te dicta sunt. Quid de Platone aut de Democrito loquar? Memini vero, inquam; Atque ab his initiis profecti omnium virtutum et originem et progressionem persecuti sunt.

Quod non faceret, si in voluptate summum bonum poneret. Qualem igitur hominem natura inchoavit? Tum Triarius: Posthac quidem, inquit, audacius. Potius ergo illa dicantur: turpe esse, viri non esse debilitari dolore, frangi, succumbere. Septem autem illi non suo, sed populorum suffragio omnium nominati sunt. Negare non possum. Deinde disputat, quod cuiusque generis animantium statui deceat extremum. Quod ea non occurrentia fingunt, vincunt Aristonem;

At ille pellit, qui permulcet sensum voluptate. Cur igitur easdem res, inquam, Peripateticis dicentibus verbum nullum est, quod non intellegatur? Quicquid porro animo cernimus, id omne oritur a sensibus; Ergo, si semel tristior effectus est, hilara vita amissa est? Igitur neque stultorum quisquam beatus neque sapientium non beatus. Qui non moveatur et offensione turpitudinis et comprobatione honestatis? Quae diligentissime contra Aristonem dicuntur a Chryippo. Aliter enim nosmet ipsos nosse non possumus. Non dolere, inquam, istud quam vim habeat postea videro; Nunc ita separantur, ut disiuncta sint, quo nihil potest esse perversius.

At quanta conantur! Mundum hunc omnem oppidum esse nostrum! Incendi igitur eos, qui audiunt, vides. Quid enim est a Chrysippo praetermissum in Stoicis? Quasi ego id curem, quid ille aiat aut neget. Quae quidem vel cum periculo est quaerenda vobis; Quid enim? Quo invento omnis ab eo quasi capite de summo bono et malo disputatio ducitur. Qui autem esse poteris, nisi te amor ipse ceperit? Ex ea difficultate illae fallaciloquae, ut ait Accius, malitiae natae sunt.

Piso igitur hoc modo, vir optimus tuique, ut scis, amantissimus. Et harum quidem rerum facilis est et expedita distinctio. Quae in controversiam veniunt, de iis, si placet, disseramus. Innumerabilia dici possunt in hanc sententiam, sed non necesse est. Quae quidem sapientes sequuntur duce natura tamquam videntes; Quaesita enim virtus est, non quae relinqueret naturam, sed quae tueretur. Illum mallem levares, quo optimum atque humanissimum virum, Cn. Quicquid enim a sapientia proficiscitur, id continuo debet expletum esse omnibus suis partibus; Sin dicit obscurari quaedam nec apparere, quia valde parva sint, nos quoque concedimus;

Ratio quidem vestra sic cogit. Nondum autem explanatum satis, erat, quid maxime natura vellet. Et non ex maxima parte de tota iudicabis? Sed venio ad inconstantiae crimen, ne saepius dicas me aberrare; At ille pellit, qui permulcet sensum voluptate. Ego vero volo in virtute vim esse quam maximam; Piso igitur hoc modo, vir optimus tuique, ut scis, amantissimus. Cur igitur, cum de re conveniat, non malumus usitate loqui?

Atque his de rebus et splendida est eorum et illustris oratio. Sed ea mala virtuti magnitudine obruebantur. Sin laboramus, quis est, qui alienae modum statuat industriae? Hoc sic expositum dissimile est superiori. An me, inquam, nisi te audire vellem, censes haec dicturum fuisse? Atque ab isto capite fluere necesse est omnem rationem bonorum et malorum. Sic igitur in homine perfectio ista in eo potissimum, quod est optimum, id est in virtute, laudatur. Tecum optime, deinde etiam cum mediocri amico. Facile est hoc cernere in primis puerorum aetatulis. Non enim ipsa genuit hominem, sed accepit a natura inchoatum.

Cum salvum esse flentes sui respondissent, rogavit essentne fusi hostes. Quarum ambarum rerum cum medicinam pollicetur, luxuriae licentiam pollicetur. Quae quo sunt excelsiores, eo dant clariora indicia naturae. Te ipsum, dignissimum maioribus tuis, voluptasne induxit, ut adolescentulus eriperes P. Quid turpius quam sapientis vitam ex insipientium sermone pendere? Miserum hominem! Si dolor summum malum est, dici aliter non potest. Quacumque enim ingredimur, in aliqua historia vestigium ponimus. An vero, inquit, quisquam potest probare, quod perceptfum, quod. Facile est hoc cernere in primis puerorum aetatulis.

Ille vero, si insipiens-quo certe, quoniam tyrannus -, numquam beatus; Diodorus, eius auditor, adiungit ad honestatem vacuitatem doloris. Color egregius, integra valitudo, summa gratia, vita denique conferta voluptatum omnium varietate. Quo plebiscito decreta a senatu est consuli quaestio Cn. Quorum altera prosunt, nocent altera. Omnia contraria, quos etiam insanos esse vultis. Maximus dolor, inquit, brevis est.

Quid igitur dubitamus in tota eius natura quaerere quid sit effectum? Aufidio, praetorio, erudito homine, oculis capto, saepe audiebam, cum se lucis magis quam utilitatis desiderio moveri diceret.

Est enim effectrix multarum et magnarum voluptatum. Mihi enim erit isdem istis fortasse iam utendum. Sed ad haec, nisi molestum est, habeo quae velim. Bona autem corporis huic sunt, quod posterius posui, similiora.

Et nemo nimium beatus est; Quid ergo aliud intellegetur nisi uti ne quae pars naturae neglegatur? Quid igitur, inquit, eos responsuros putas? Hoc ille tuus non vult omnibusque ex rebus voluptatem quasi mercedem exigit. Levatio igitur vitiorum magna fit in iis, qui habent ad virtutem progressionis aliquantum. Nisi autem rerum natura perspecta erit, nullo modo poterimus sensuum iudicia defendere. Unum est sine dolore esse, alterum cum voluptate. Nullus est igitur cuiusquam dies natalis.

Nec enim, dum metuit, iustus est, et certe, si metuere destiterit, non erit; Quod si ita se habeat, non possit beatam praestare vitam sapientia. Quae cum essent dicta, discessimus. Illa videamus, quae a te de amicitia dicta sunt. Idem fecisset Epicurus, si sententiam hanc, quae nunc Hieronymi est, coniunxisset cum Aristippi vetere sententia. Haec quo modo conveniant, non sane intellego.

Posted on Leave a comment

Post 39998

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Fatebuntur Stoici haec omnia dicta esse praeclare, neque eam causam Zenoni desciscendi fuisse. Gloriosa ostentatio in constituendo summo bono. Hoc est non modo cor non habere, sed ne palatum quidem. Perturbationes autem nulla naturae vi commoventur, omniaque ea sunt opiniones ac iudicia levitatis. Apparet statim, quae sint officia, quae actiones. Duo Reges: constructio interrete. Sed id ne cogitari quidem potest quale sit, ut non repugnet ipsum sibi. Ut non sine causa ex iis memoriae ducta sit disciplina. Sed mehercule pergrata mihi oratio tua. Sed erat aequius Triarium aliquid de dissensione nostra iudicare. Nam prius a se poterit quisque discedere quam appetitum earum rerum, quae sibi conducant, amittere.

Diodorus, eius auditor, adiungit ad honestatem vacuitatem doloris. Habes, inquam, Cato, formam eorum, de quibus loquor, philosophorum. In qua quid est boni praeter summam voluptatem, et eam sempiternam? Illis videtur, qui illud non dubitant bonum dicere -; Scio enim esse quosdam, qui quavis lingua philosophari possint; Idemque diviserunt naturam hominis in animum et corpus. Qui non moveatur et offensione turpitudinis et comprobatione honestatis? Etsi ea quidem, quae adhuc dixisti, quamvis ad aetatem recte isto modo dicerentur. Materiam vero rerum et copiam apud hos exilem, apud illos uberrimam reperiemus. Tecum optime, deinde etiam cum mediocri amico. Quae contraria sunt his, malane?

Theophrastus mediocriterne delectat, cum tractat locos ab Aristotele ante tractatos? Hoc dixerit potius Ennius: Nimium boni est, cui nihil est mali. Septem autem illi non suo, sed populorum suffragio omnium nominati sunt. Haec dicuntur fortasse ieiunius; At ego quem huic anteponam non audeo dicere; Potius inflammat, ut coercendi magis quam dedocendi esse videantur.

Quae cum praeponunt, ut sit aliqua rerum selectio, naturam videntur sequi; Ergo opifex plus sibi proponet ad formarum quam civis excellens ad factorum pulchritudinem? Fortasse id optimum, sed ubi illud: Plus semper voluptatis? Itaque contra est, ac dicitis; Quis animo aequo videt eum, quem inpure ac flagitiose putet vivere? Num igitur utiliorem tibi hunc Triarium putas esse posse, quam si tua sint Puteolis granaria?

Qui potest igitur habitare in beata vita summi mali metus? Quem si tenueris, non modo meum Ciceronem, sed etiam me ipsum abducas licebit. Nunc omni virtuti vitium contrario nomine opponitur. Beatus autem esse in maximarum rerum timore nemo potest. Hunc ipsum Zenonis aiunt esse finem declarantem illud, quod a te dictum est, convenienter naturae vivere. Tu autem inter haec tantam multitudinem hominum interiectam non vides nec laetantium nec dolentium?

Fortasse id optimum, sed ubi illud: Plus semper voluptatis? Ut enim consuetudo loquitur, id solum dicitur honestum, quod est populari fama gloriosum. Cuius quidem, quoniam Stoicus fuit, sententia condemnata mihi videtur esse inanitas ista verborum. Non est ista, inquam, Piso, magna dissensio. Conferam tecum, quam cuique verso rem subicias; Itaque fecimus. Omnia contraria, quos etiam insanos esse vultis. Sed eum qui audiebant, quoad poterant, defendebant sententiam suam.

Tanta vis admonitionis inest in locis; Intellegi quidem, ut propter aliam quampiam rem, verbi gratia propter voluptatem, nos amemus; Dici enim nihil potest verius. Videamus igitur sententias eorum, tum ad verba redeamus. Qui autem voluptate vitam effici beatam putabit, qui sibi is conveniet, si negabit voluptatem crescere longinquitate? Polycratem Samium felicem appellabant. At ego quem huic anteponam non audeo dicere; Beatus autem esse in maximarum rerum timore nemo potest. Quis non odit sordidos, vanos, leves, futtiles? Hoc enim constituto in philosophia constituta sunt omnia. An ea, quae per vinitorem antea consequebatur, per se ipsa curabit? Ea possunt paria non esse. Cur igitur easdem res, inquam, Peripateticis dicentibus verbum nullum est, quod non intellegatur?

Quid, si etiam iucunda memoria est praeteritorum malorum? Magni enim aestimabat pecuniam non modo non contra leges, sed etiam legibus partam. Hinc ceteri particulas arripere conati suam quisque videro voluit afferre sententiam. Satis est ad hoc responsum. Quis istud possit, inquit, negare? Igitur neque stultorum quisquam beatus neque sapientium non beatus.

An hoc usque quaque, aliter in vita? Et certamen honestum et disputatio splendida! omnis est enim de virtutis dignitate contentio. Maximus dolor, inquit, brevis est. Age sane, inquam. Quamvis enim depravatae non sint, pravae tamen esse possunt. Sed vos squalidius, illorum vides quam niteat oratio.

Pudebit te, inquam, illius tabulae, quam Cleanthes sane commode verbis depingere solebat. Ille incendat? Cuius quidem, quoniam Stoicus fuit, sententia condemnata mihi videtur esse inanitas ista verborum. Deinde prima illa, quae in congressu solemus: Quid tu, inquit, huc? Iubet igitur nos Pythius Apollo noscere nosmet ipsos.

Idcirco enim non desideraret, quia, quod dolore caret, id in voluptate est. Sed utrum hortandus es nobis, Luci, inquit, an etiam tua sponte propensus es? Quid, cum fictas fabulas, e quibus utilitas nulla elici potest, cum voluptate legimus? Atqui pugnantibus et contrariis studiis consiliisque semper utens nihil quieti videre, nihil tranquilli potest. Illud dico, ea, quae dicat, praeclare inter se cohaerere. Ego vero volo in virtute vim esse quam maximam; Si quidem, inquit, tollerem, sed relinquo. Nobis Heracleotes ille Dionysius flagitiose descivisse videtur a Stoicis propter oculorum dolorem.

Sin laboramus, quis est, qui alienae modum statuat industriae? Ut alios omittam, hunc appello, quem ille unum secutus est. Ut alios omittam, hunc appello, quem ille unum secutus est. Sed haec quidem liberius ab eo dicuntur et saepius. Virtutis, magnitudinis animi, patientiae, fortitudinis fomentis dolor mitigari solet. Cur fortior sit, si illud, quod tute concedis, asperum et vix ferendum putabit? Quid me istud rogas? Quae cum dixisset paulumque institisset, Quid est? Ad corpus diceres pertinere-, sed ea, quae dixi, ad corpusne refers? Quis istud possit, inquit, negare? Hoc Hieronymus summum bonum esse dixit. Hoc loco discipulos quaerere videtur, ut, qui asoti esse velint, philosophi ante fiant.

Potius inflammat, ut coercendi magis quam dedocendi esse videantur. Nam et complectitur verbis, quod vult, et dicit plane, quod intellegam; Dulce amarum, leve asperum, prope longe, stare movere, quadratum rotundum. Scrupulum, inquam, abeunti; Iubet igitur nos Pythius Apollo noscere nosmet ipsos. Is es profecto tu. An vero, inquit, quisquam potest probare, quod perceptfum, quod. Quae cum dixisset paulumque institisset, Quid est? Quid de Platone aut de Democrito loquar? Ergo et avarus erit, sed finite, et adulter, verum habebit modum, et luxuriosus eodem modo.

Profectus in exilium Tubulus statim nec respondere ausus; Sed utrum hortandus es nobis, Luci, inquit, an etiam tua sponte propensus es? Haec quo modo conveniant, non sane intellego. Tollenda est atque extrahenda radicitus.

Tria genera cupiditatum, naturales et necessariae, naturales et non necessariae, nec naturales nec necessariae. Dici enim nihil potest verius. Venit enim mihi Platonis in mentem, quem accepimus primum hic disputare solitum; Quis Aristidem non mortuum diligit? Non igitur de improbo, sed de callido improbo quaerimus, qualis Q. Non quaeritur autem quid naturae tuae consentaneum sit, sed quid disciplinae.

Illud dico, ea, quae dicat, praeclare inter se cohaerere. Vide, quantum, inquam, fallare, Torquate. Et homini, qui ceteris animantibus plurimum praestat, praecipue a natura nihil datum esse dicemus? Quod quidem nobis non saepe contingit. Ad eos igitur converte te, quaeso. Quod non faceret, si in voluptate summum bonum poneret. Septem autem illi non suo, sed populorum suffragio omnium nominati sunt. Et harum quidem rerum facilis est et expedita distinctio.

Quid igitur, inquit, eos responsuros putas? Quis est enim, in quo sit cupiditas, quin recte cupidus dici possit? An hoc usque quaque, aliter in vita? Sed ne, dum huic obsequor, vobis molestus sim. Videamus animi partes, quarum est conspectus illustrior; O magnam vim ingenii causamque iustam, cur nova existeret disciplina! Perge porro.

Quid enim necesse est, tamquam meretricem in matronarum coetum, sic voluptatem in virtutum concilium adducere? Quis hoc dicit? Ita relinquet duas, de quibus etiam atque etiam consideret. Est enim effectrix multarum et magnarum voluptatum. Habent enim et bene longam et satis litigiosam disputationem. Verum esto: verbum ipsum voluptatis non habet dignitatem, nec nos fortasse intellegimus. Id enim volumus, id contendimus, ut officii fructus sit ipsum officium. Tu vero, inquam, ducas licet, si sequetur; Haec et tu ita posuisti, et verba vestra sunt.

In qua si nihil est praeter rationem, sit in una virtute finis bonorum; Ita prorsus, inquam; Mihi enim satis est, ipsis non satis. Illa videamus, quae a te de amicitia dicta sunt.

Saepe ab Aristotele, a Theophrasto mirabiliter est laudata per se ipsa rerum scientia; A quibus propter discendi cupiditatem videmus ultimas terras esse peragratas. Beatum, inquit. Nihil opus est exemplis hoc facere longius. Ita graviter et severe voluptatem secrevit a bono. Sin tantum modo ad indicia veteris memoriae cognoscenda, curiosorum. Portenta haec esse dicit, neque ea ratione ullo modo posse vivi;

Quod quidem nobis non saepe contingit. Urgent tamen et nihil remittunt. Nullum inveniri verbum potest quod magis idem declaret Latine, quod Graece, quam declarat voluptas. Egone quaeris, inquit, quid sentiam? Quae animi affectio suum cuique tribuens atque hanc, quam dico. Si qua in iis corrigere voluit, deteriora fecit.

Sed nimis multa. Quare obscurentur etiam haec, quae secundum naturam esse dicimus, in vita beata; Cur igitur, inquam, res tam dissimiles eodem nomine appellas? Sin autem est in ea, quod quidam volunt, nihil impedit hanc nostram comprehensionem summi boni. Expectoque quid ad id, quod quaerebam, respondeas. Ergo in utroque exercebantur, eaque disciplina effecit tantam illorum utroque in genere dicendi copiam.

Consequens enim est et post oritur, ut dixi. Multa sunt dicta ab antiquis de contemnendis ac despiciendis rebus humanis; Si sapiens, ne tum quidem miser, cum ab Oroete, praetore Darei, in crucem actus est. Nunc haec primum fortasse audientis servire debemus. Quare si potest esse beatus is, qui est in asperis reiciendisque rebus, potest is quoque esse. Tollitur beneficium, tollitur gratia, quae sunt vincla concordiae. At ille pellit, qui permulcet sensum voluptate. Quae cum praeponunt, ut sit aliqua rerum selectio, naturam videntur sequi; Atqui iste locus est, Piso, tibi etiam atque etiam confirmandus, inquam; Eam tum adesse, cum dolor omnis absit; Magno hic ingenio, sed res se tamen sic habet, ut nimis imperiosi philosophi sit vetare meminisse. Quae dici eadem de ceteris virtutibus possunt, quarum omnium fundamenta vos in voluptate tamquam in aqua ponitis.

Eiuro, inquit adridens, iniquum, hac quidem de re; At iam decimum annum in spelunca iacet. Virtutis, magnitudinis animi, patientiae, fortitudinis fomentis dolor mitigari solet. Atque ab isto capite fluere necesse est omnem rationem bonorum et malorum. Non semper, inquam;

Ita enim vivunt quidam, ut eorum vita refellatur oratio. Sed residamus, inquit, si placet. Nos quidem Virtutes sic natae sumus, ut tibi serviremus, aliud negotii nihil habemus. Atqui, inquam, Cato, si istud optinueris, traducas me ad te totum licebit.

Suo enim quisque studio maxime ducitur. Hoc dictum in una re latissime patet, ut in omnibus factis re, non teste moveamur. Ego vero volo in virtute vim esse quam maximam; Comprehensum, quod cognitum non habet? Sin te auctoritas commovebat, nobisne omnibus et Platoni ipsi nescio quem illum anteponebas? Quamvis enim depravatae non sint, pravae tamen esse possunt. Aliter enim explicari, quod quaeritur, non potest.

Nam illud vehementer repugnat, eundem beatum esse et multis malis oppressum. Quo plebiscito decreta a senatu est consuli quaestio Cn. Nam aliquando posse recte fieri dicunt nulla expectata nec quaesita voluptate. In eo autem voluptas omnium Latine loquentium more ponitur, cum percipitur ea, quae sensum aliquem moveat, iucunditas. Tum ille: Ain tandem? Sic consequentibus vestris sublatis prima tolluntur. Et harum quidem rerum facilis est et expedita distinctio. Hic, qui utrumque probat, ambobus debuit uti, sicut facit re, neque tamen dividit verbis. Facit enim ille duo seiuncta ultima bonorum, quae ut essent vera, coniungi debuerunt; An hoc usque quaque, aliter in vita? Praetereo multos, in bis doctum hominem et suavem, Hieronymum, quem iam cur Peripateticum appellem nescio.

Si enim ita est, vide ne facinus facias, cum mori suadeas. Nunc dicam de voluptate, nihil scilicet novi, ea tamen, quae te ipsum probaturum esse confidam. Nam illud vehementer repugnat, eundem beatum esse et multis malis oppressum. Ea possunt paria non esse.

Estne, quaeso, inquam, sitienti in bibendo voluptas? Id et fieri posse et saepe esse factum et ad voluptates percipiendas maxime pertinere. In his igitur partibus duabus nihil erat, quod Zeno commutare gestiret. Iam quae corporis sunt, ea nec auctoritatem cum animi partibus, comparandam et cognitionem habent faciliorem. Quid me istud rogas? Est enim effectrix multarum et magnarum voluptatum. Nec enim, omnes avaritias si aeque avaritias esse dixerimus, sequetur ut etiam aequas esse dicamus. Iam id ipsum absurdum, maximum malum neglegi. Nummus in Croesi divitiis obscuratur, pars est tamen divitiarum. Sed non sunt in eo genere tantae commoditates corporis tamque productae temporibus tamque multae.

Hanc quoque iucunditatem, si vis, transfer in animum; Quid ergo? Potius ergo illa dicantur: turpe esse, viri non esse debilitari dolore, frangi, succumbere. Virtutibus igitur rectissime mihi videris et ad consuetudinem nostrae orationis vitia posuisse contraria. Multoque hoc melius nos veriusque quam Stoici. An eum discere ea mavis, quae cum plane perdidiceriti nihil sciat? Ait enim se, si uratur, Quam hoc suave! dicturum. Est enim effectrix multarum et magnarum voluptatum.

Re mihi non aeque satisfacit, et quidem locis pluribus. Ergo hoc quidem apparet, nos ad agendum esse natos. Ne in odium veniam, si amicum destitero tueri. Hoc ipsum elegantius poni meliusque potuit. Confecta res esset. Nec tamen ille erat sapiens quis enim hoc aut quando aut ubi aut unde? Unum est sine dolore esse, alterum cum voluptate. Haec non erant eius, qui innumerabilis mundos infinitasque regiones, quarum nulla esset ora, nulla extremitas, mente peragravisset. Optime, inquam. Nonne videmus quanta perturbatio rerum omnium consequatur, quanta confusio?

Nobis aliter videtur, recte secusne, postea; Non pugnem cum homine, cur tantum habeat in natura boni; Quorum altera prosunt, nocent altera. Quod autem magnum dolorem brevem, longinquum levem esse dicitis, id non intellego quale sit. Quod autem principium officii quaerunt, melius quam Pyrrho; Tubulum fuisse, qua illum, cuius is condemnatus est rogatione, P. Itaque haec cum illis est dissensio, cum Peripateticis nulla sane. Illa videamus, quae a te de amicitia dicta sunt.

Atque his de rebus et splendida est eorum et illustris oratio. Quod praeceptum quia maius erat, quam ut ab homine videretur, idcirco assignatum est deo. Hoc loco tenere se Triarius non potuit. Respondent extrema primis, media utrisque, omnia omnibus. Sed fac ista esse non inportuna; Quae iam oratio non a philosopho aliquo, sed a censore opprimenda est.

Sed eum qui audiebant, quoad poterant, defendebant sententiam suam. Sed quanta sit alias, nunc tantum possitne esse tanta. Sed tamen enitar et, si minus multa mihi occurrent, non fugiam ista popularia. Conferam avum tuum Drusum cum C. Ut placet, inquit, etsi enim illud erat aptius, aequum cuique concedere. Solum praeterea formosum, solum liberum, solum civem, stultost; Omnia peccata paria dicitis.

Sed utrum hortandus es nobis, Luci, inquit, an etiam tua sponte propensus es? Quae animi affectio suum cuique tribuens atque hanc, quam dico. Et quod est munus, quod opus sapientiae? Quae quidem sapientes sequuntur duce natura tamquam videntes; Non laboro, inquit, de nomine. Estne, quaeso, inquam, sitienti in bibendo voluptas? Placet igitur tibi, Cato, cum res sumpseris non concessas, ex illis efficere, quod velis? Quae hic rei publicae vulnera inponebat, eadem ille sanabat. Negat esse eam, inquit, propter se expetendam. Plane idem, inquit, et maxima quidem, qua fieri nulla maior potest.

Atqui reperies, inquit, in hoc quidem pertinacem; Quos nisi redarguimus, omnis virtus, omne decus, omnis vera laus deserenda est. Beatus autem esse in maximarum rerum timore nemo potest. Tibi hoc incredibile, quod beatissimum. Sed ille, ut dixi, vitiose.

Prodest, inquit, mihi eo esse animo. Ille enim occurrentia nescio quae comminiscebatur; Hoc mihi cum tuo fratre convenit. Quia nec honesto quic quam honestius nec turpi turpius. Quae in controversiam veniunt, de iis, si placet, disseramus. Recte, inquit, intellegis. Quamquam tu hanc copiosiorem etiam soles dicere. Duae sunt enim res quoque, ne tu verba solum putes. At quicum ioca seria, ut dicitur, quicum arcana, quicum occulta omnia?

Quis non odit sordidos, vanos, leves, futtiles? Etiam beatissimum? Non igitur potestis voluptate omnia dirigentes aut tueri aut retinere virtutem. Tecum optime, deinde etiam cum mediocri amico. Maximas vero virtutes iacere omnis necesse est voluptate dominante. Quae tamen a te agetur non melior, quam illae sunt, quas interdum optines. Longum est enim ad omnia respondere, quae a te dicta sunt. Quid de Platone aut de Democrito loquar? Memini vero, inquam; Atque ab his initiis profecti omnium virtutum et originem et progressionem persecuti sunt.

Quod non faceret, si in voluptate summum bonum poneret. Qualem igitur hominem natura inchoavit? Tum Triarius: Posthac quidem, inquit, audacius. Potius ergo illa dicantur: turpe esse, viri non esse debilitari dolore, frangi, succumbere. Septem autem illi non suo, sed populorum suffragio omnium nominati sunt. Negare non possum. Deinde disputat, quod cuiusque generis animantium statui deceat extremum. Quod ea non occurrentia fingunt, vincunt Aristonem;

At ille pellit, qui permulcet sensum voluptate. Cur igitur easdem res, inquam, Peripateticis dicentibus verbum nullum est, quod non intellegatur? Quicquid porro animo cernimus, id omne oritur a sensibus; Ergo, si semel tristior effectus est, hilara vita amissa est? Igitur neque stultorum quisquam beatus neque sapientium non beatus. Qui non moveatur et offensione turpitudinis et comprobatione honestatis? Quae diligentissime contra Aristonem dicuntur a Chryippo. Aliter enim nosmet ipsos nosse non possumus. Non dolere, inquam, istud quam vim habeat postea videro; Nunc ita separantur, ut disiuncta sint, quo nihil potest esse perversius.

At quanta conantur! Mundum hunc omnem oppidum esse nostrum! Incendi igitur eos, qui audiunt, vides. Quid enim est a Chrysippo praetermissum in Stoicis? Quasi ego id curem, quid ille aiat aut neget. Quae quidem vel cum periculo est quaerenda vobis; Quid enim? Quo invento omnis ab eo quasi capite de summo bono et malo disputatio ducitur. Qui autem esse poteris, nisi te amor ipse ceperit? Ex ea difficultate illae fallaciloquae, ut ait Accius, malitiae natae sunt.

Piso igitur hoc modo, vir optimus tuique, ut scis, amantissimus. Et harum quidem rerum facilis est et expedita distinctio. Quae in controversiam veniunt, de iis, si placet, disseramus. Innumerabilia dici possunt in hanc sententiam, sed non necesse est. Quae quidem sapientes sequuntur duce natura tamquam videntes; Quaesita enim virtus est, non quae relinqueret naturam, sed quae tueretur. Illum mallem levares, quo optimum atque humanissimum virum, Cn. Quicquid enim a sapientia proficiscitur, id continuo debet expletum esse omnibus suis partibus; Sin dicit obscurari quaedam nec apparere, quia valde parva sint, nos quoque concedimus;

Ratio quidem vestra sic cogit. Nondum autem explanatum satis, erat, quid maxime natura vellet. Et non ex maxima parte de tota iudicabis? Sed venio ad inconstantiae crimen, ne saepius dicas me aberrare; At ille pellit, qui permulcet sensum voluptate. Ego vero volo in virtute vim esse quam maximam; Piso igitur hoc modo, vir optimus tuique, ut scis, amantissimus. Cur igitur, cum de re conveniat, non malumus usitate loqui?

Atque his de rebus et splendida est eorum et illustris oratio. Sed ea mala virtuti magnitudine obruebantur. Sin laboramus, quis est, qui alienae modum statuat industriae? Hoc sic expositum dissimile est superiori. An me, inquam, nisi te audire vellem, censes haec dicturum fuisse? Atque ab isto capite fluere necesse est omnem rationem bonorum et malorum. Sic igitur in homine perfectio ista in eo potissimum, quod est optimum, id est in virtute, laudatur. Tecum optime, deinde etiam cum mediocri amico. Facile est hoc cernere in primis puerorum aetatulis. Non enim ipsa genuit hominem, sed accepit a natura inchoatum.

Cum salvum esse flentes sui respondissent, rogavit essentne fusi hostes. Quarum ambarum rerum cum medicinam pollicetur, luxuriae licentiam pollicetur. Quae quo sunt excelsiores, eo dant clariora indicia naturae. Te ipsum, dignissimum maioribus tuis, voluptasne induxit, ut adolescentulus eriperes P. Quid turpius quam sapientis vitam ex insipientium sermone pendere? Miserum hominem! Si dolor summum malum est, dici aliter non potest. Quacumque enim ingredimur, in aliqua historia vestigium ponimus. An vero, inquit, quisquam potest probare, quod perceptfum, quod. Facile est hoc cernere in primis puerorum aetatulis.

Ille vero, si insipiens-quo certe, quoniam tyrannus -, numquam beatus; Diodorus, eius auditor, adiungit ad honestatem vacuitatem doloris. Color egregius, integra valitudo, summa gratia, vita denique conferta voluptatum omnium varietate. Quo plebiscito decreta a senatu est consuli quaestio Cn. Quorum altera prosunt, nocent altera. Omnia contraria, quos etiam insanos esse vultis. Maximus dolor, inquit, brevis est.

Quid igitur dubitamus in tota eius natura quaerere quid sit effectum? Aufidio, praetorio, erudito homine, oculis capto, saepe audiebam, cum se lucis magis quam utilitatis desiderio moveri diceret.

Est enim effectrix multarum et magnarum voluptatum. Mihi enim erit isdem istis fortasse iam utendum. Sed ad haec, nisi molestum est, habeo quae velim. Bona autem corporis huic sunt, quod posterius posui, similiora.

Et nemo nimium beatus est; Quid ergo aliud intellegetur nisi uti ne quae pars naturae neglegatur? Quid igitur, inquit, eos responsuros putas? Hoc ille tuus non vult omnibusque ex rebus voluptatem quasi mercedem exigit. Levatio igitur vitiorum magna fit in iis, qui habent ad virtutem progressionis aliquantum. Nisi autem rerum natura perspecta erit, nullo modo poterimus sensuum iudicia defendere. Unum est sine dolore esse, alterum cum voluptate. Nullus est igitur cuiusquam dies natalis.

Nec enim, dum metuit, iustus est, et certe, si metuere destiterit, non erit; Quod si ita se habeat, non possit beatam praestare vitam sapientia. Quae cum essent dicta, discessimus. Illa videamus, quae a te de amicitia dicta sunt. Idem fecisset Epicurus, si sententiam hanc, quae nunc Hieronymi est, coniunxisset cum Aristippi vetere sententia. Haec quo modo conveniant, non sane intellego.

Posted on Leave a comment

Post 39997

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Fatebuntur Stoici haec omnia dicta esse praeclare, neque eam causam Zenoni desciscendi fuisse. Gloriosa ostentatio in constituendo summo bono. Hoc est non modo cor non habere, sed ne palatum quidem. Perturbationes autem nulla naturae vi commoventur, omniaque ea sunt opiniones ac iudicia levitatis. Apparet statim, quae sint officia, quae actiones. Duo Reges: constructio interrete. Sed id ne cogitari quidem potest quale sit, ut non repugnet ipsum sibi. Ut non sine causa ex iis memoriae ducta sit disciplina. Sed mehercule pergrata mihi oratio tua. Sed erat aequius Triarium aliquid de dissensione nostra iudicare. Nam prius a se poterit quisque discedere quam appetitum earum rerum, quae sibi conducant, amittere.

Diodorus, eius auditor, adiungit ad honestatem vacuitatem doloris. Habes, inquam, Cato, formam eorum, de quibus loquor, philosophorum. In qua quid est boni praeter summam voluptatem, et eam sempiternam? Illis videtur, qui illud non dubitant bonum dicere -; Scio enim esse quosdam, qui quavis lingua philosophari possint; Idemque diviserunt naturam hominis in animum et corpus. Qui non moveatur et offensione turpitudinis et comprobatione honestatis? Etsi ea quidem, quae adhuc dixisti, quamvis ad aetatem recte isto modo dicerentur. Materiam vero rerum et copiam apud hos exilem, apud illos uberrimam reperiemus. Tecum optime, deinde etiam cum mediocri amico. Quae contraria sunt his, malane?

Theophrastus mediocriterne delectat, cum tractat locos ab Aristotele ante tractatos? Hoc dixerit potius Ennius: Nimium boni est, cui nihil est mali. Septem autem illi non suo, sed populorum suffragio omnium nominati sunt. Haec dicuntur fortasse ieiunius; At ego quem huic anteponam non audeo dicere; Potius inflammat, ut coercendi magis quam dedocendi esse videantur.

Quae cum praeponunt, ut sit aliqua rerum selectio, naturam videntur sequi; Ergo opifex plus sibi proponet ad formarum quam civis excellens ad factorum pulchritudinem? Fortasse id optimum, sed ubi illud: Plus semper voluptatis? Itaque contra est, ac dicitis; Quis animo aequo videt eum, quem inpure ac flagitiose putet vivere? Num igitur utiliorem tibi hunc Triarium putas esse posse, quam si tua sint Puteolis granaria?

Qui potest igitur habitare in beata vita summi mali metus? Quem si tenueris, non modo meum Ciceronem, sed etiam me ipsum abducas licebit. Nunc omni virtuti vitium contrario nomine opponitur. Beatus autem esse in maximarum rerum timore nemo potest. Hunc ipsum Zenonis aiunt esse finem declarantem illud, quod a te dictum est, convenienter naturae vivere. Tu autem inter haec tantam multitudinem hominum interiectam non vides nec laetantium nec dolentium?

Fortasse id optimum, sed ubi illud: Plus semper voluptatis? Ut enim consuetudo loquitur, id solum dicitur honestum, quod est populari fama gloriosum. Cuius quidem, quoniam Stoicus fuit, sententia condemnata mihi videtur esse inanitas ista verborum. Non est ista, inquam, Piso, magna dissensio. Conferam tecum, quam cuique verso rem subicias; Itaque fecimus. Omnia contraria, quos etiam insanos esse vultis. Sed eum qui audiebant, quoad poterant, defendebant sententiam suam.

Tanta vis admonitionis inest in locis; Intellegi quidem, ut propter aliam quampiam rem, verbi gratia propter voluptatem, nos amemus; Dici enim nihil potest verius. Videamus igitur sententias eorum, tum ad verba redeamus. Qui autem voluptate vitam effici beatam putabit, qui sibi is conveniet, si negabit voluptatem crescere longinquitate? Polycratem Samium felicem appellabant. At ego quem huic anteponam non audeo dicere; Beatus autem esse in maximarum rerum timore nemo potest. Quis non odit sordidos, vanos, leves, futtiles? Hoc enim constituto in philosophia constituta sunt omnia. An ea, quae per vinitorem antea consequebatur, per se ipsa curabit? Ea possunt paria non esse. Cur igitur easdem res, inquam, Peripateticis dicentibus verbum nullum est, quod non intellegatur?

Quid, si etiam iucunda memoria est praeteritorum malorum? Magni enim aestimabat pecuniam non modo non contra leges, sed etiam legibus partam. Hinc ceteri particulas arripere conati suam quisque videro voluit afferre sententiam. Satis est ad hoc responsum. Quis istud possit, inquit, negare? Igitur neque stultorum quisquam beatus neque sapientium non beatus.

An hoc usque quaque, aliter in vita? Et certamen honestum et disputatio splendida! omnis est enim de virtutis dignitate contentio. Maximus dolor, inquit, brevis est. Age sane, inquam. Quamvis enim depravatae non sint, pravae tamen esse possunt. Sed vos squalidius, illorum vides quam niteat oratio.

Pudebit te, inquam, illius tabulae, quam Cleanthes sane commode verbis depingere solebat. Ille incendat? Cuius quidem, quoniam Stoicus fuit, sententia condemnata mihi videtur esse inanitas ista verborum. Deinde prima illa, quae in congressu solemus: Quid tu, inquit, huc? Iubet igitur nos Pythius Apollo noscere nosmet ipsos.

Idcirco enim non desideraret, quia, quod dolore caret, id in voluptate est. Sed utrum hortandus es nobis, Luci, inquit, an etiam tua sponte propensus es? Quid, cum fictas fabulas, e quibus utilitas nulla elici potest, cum voluptate legimus? Atqui pugnantibus et contrariis studiis consiliisque semper utens nihil quieti videre, nihil tranquilli potest. Illud dico, ea, quae dicat, praeclare inter se cohaerere. Ego vero volo in virtute vim esse quam maximam; Si quidem, inquit, tollerem, sed relinquo. Nobis Heracleotes ille Dionysius flagitiose descivisse videtur a Stoicis propter oculorum dolorem.

Sin laboramus, quis est, qui alienae modum statuat industriae? Ut alios omittam, hunc appello, quem ille unum secutus est. Ut alios omittam, hunc appello, quem ille unum secutus est. Sed haec quidem liberius ab eo dicuntur et saepius. Virtutis, magnitudinis animi, patientiae, fortitudinis fomentis dolor mitigari solet. Cur fortior sit, si illud, quod tute concedis, asperum et vix ferendum putabit? Quid me istud rogas? Quae cum dixisset paulumque institisset, Quid est? Ad corpus diceres pertinere-, sed ea, quae dixi, ad corpusne refers? Quis istud possit, inquit, negare? Hoc Hieronymus summum bonum esse dixit. Hoc loco discipulos quaerere videtur, ut, qui asoti esse velint, philosophi ante fiant.

Potius inflammat, ut coercendi magis quam dedocendi esse videantur. Nam et complectitur verbis, quod vult, et dicit plane, quod intellegam; Dulce amarum, leve asperum, prope longe, stare movere, quadratum rotundum. Scrupulum, inquam, abeunti; Iubet igitur nos Pythius Apollo noscere nosmet ipsos. Is es profecto tu. An vero, inquit, quisquam potest probare, quod perceptfum, quod. Quae cum dixisset paulumque institisset, Quid est? Quid de Platone aut de Democrito loquar? Ergo et avarus erit, sed finite, et adulter, verum habebit modum, et luxuriosus eodem modo.

Profectus in exilium Tubulus statim nec respondere ausus; Sed utrum hortandus es nobis, Luci, inquit, an etiam tua sponte propensus es? Haec quo modo conveniant, non sane intellego. Tollenda est atque extrahenda radicitus.

Tria genera cupiditatum, naturales et necessariae, naturales et non necessariae, nec naturales nec necessariae. Dici enim nihil potest verius. Venit enim mihi Platonis in mentem, quem accepimus primum hic disputare solitum; Quis Aristidem non mortuum diligit? Non igitur de improbo, sed de callido improbo quaerimus, qualis Q. Non quaeritur autem quid naturae tuae consentaneum sit, sed quid disciplinae.

Illud dico, ea, quae dicat, praeclare inter se cohaerere. Vide, quantum, inquam, fallare, Torquate. Et homini, qui ceteris animantibus plurimum praestat, praecipue a natura nihil datum esse dicemus? Quod quidem nobis non saepe contingit. Ad eos igitur converte te, quaeso. Quod non faceret, si in voluptate summum bonum poneret. Septem autem illi non suo, sed populorum suffragio omnium nominati sunt. Et harum quidem rerum facilis est et expedita distinctio.

Quid igitur, inquit, eos responsuros putas? Quis est enim, in quo sit cupiditas, quin recte cupidus dici possit? An hoc usque quaque, aliter in vita? Sed ne, dum huic obsequor, vobis molestus sim. Videamus animi partes, quarum est conspectus illustrior; O magnam vim ingenii causamque iustam, cur nova existeret disciplina! Perge porro.

Quid enim necesse est, tamquam meretricem in matronarum coetum, sic voluptatem in virtutum concilium adducere? Quis hoc dicit? Ita relinquet duas, de quibus etiam atque etiam consideret. Est enim effectrix multarum et magnarum voluptatum. Habent enim et bene longam et satis litigiosam disputationem. Verum esto: verbum ipsum voluptatis non habet dignitatem, nec nos fortasse intellegimus. Id enim volumus, id contendimus, ut officii fructus sit ipsum officium. Tu vero, inquam, ducas licet, si sequetur; Haec et tu ita posuisti, et verba vestra sunt.

In qua si nihil est praeter rationem, sit in una virtute finis bonorum; Ita prorsus, inquam; Mihi enim satis est, ipsis non satis. Illa videamus, quae a te de amicitia dicta sunt.

Saepe ab Aristotele, a Theophrasto mirabiliter est laudata per se ipsa rerum scientia; A quibus propter discendi cupiditatem videmus ultimas terras esse peragratas. Beatum, inquit. Nihil opus est exemplis hoc facere longius. Ita graviter et severe voluptatem secrevit a bono. Sin tantum modo ad indicia veteris memoriae cognoscenda, curiosorum. Portenta haec esse dicit, neque ea ratione ullo modo posse vivi;

Quod quidem nobis non saepe contingit. Urgent tamen et nihil remittunt. Nullum inveniri verbum potest quod magis idem declaret Latine, quod Graece, quam declarat voluptas. Egone quaeris, inquit, quid sentiam? Quae animi affectio suum cuique tribuens atque hanc, quam dico. Si qua in iis corrigere voluit, deteriora fecit.

Sed nimis multa. Quare obscurentur etiam haec, quae secundum naturam esse dicimus, in vita beata; Cur igitur, inquam, res tam dissimiles eodem nomine appellas? Sin autem est in ea, quod quidam volunt, nihil impedit hanc nostram comprehensionem summi boni. Expectoque quid ad id, quod quaerebam, respondeas. Ergo in utroque exercebantur, eaque disciplina effecit tantam illorum utroque in genere dicendi copiam.

Consequens enim est et post oritur, ut dixi. Multa sunt dicta ab antiquis de contemnendis ac despiciendis rebus humanis; Si sapiens, ne tum quidem miser, cum ab Oroete, praetore Darei, in crucem actus est. Nunc haec primum fortasse audientis servire debemus. Quare si potest esse beatus is, qui est in asperis reiciendisque rebus, potest is quoque esse. Tollitur beneficium, tollitur gratia, quae sunt vincla concordiae. At ille pellit, qui permulcet sensum voluptate. Quae cum praeponunt, ut sit aliqua rerum selectio, naturam videntur sequi; Atqui iste locus est, Piso, tibi etiam atque etiam confirmandus, inquam; Eam tum adesse, cum dolor omnis absit; Magno hic ingenio, sed res se tamen sic habet, ut nimis imperiosi philosophi sit vetare meminisse. Quae dici eadem de ceteris virtutibus possunt, quarum omnium fundamenta vos in voluptate tamquam in aqua ponitis.

Eiuro, inquit adridens, iniquum, hac quidem de re; At iam decimum annum in spelunca iacet. Virtutis, magnitudinis animi, patientiae, fortitudinis fomentis dolor mitigari solet. Atque ab isto capite fluere necesse est omnem rationem bonorum et malorum. Non semper, inquam;

Ita enim vivunt quidam, ut eorum vita refellatur oratio. Sed residamus, inquit, si placet. Nos quidem Virtutes sic natae sumus, ut tibi serviremus, aliud negotii nihil habemus. Atqui, inquam, Cato, si istud optinueris, traducas me ad te totum licebit.

Suo enim quisque studio maxime ducitur. Hoc dictum in una re latissime patet, ut in omnibus factis re, non teste moveamur. Ego vero volo in virtute vim esse quam maximam; Comprehensum, quod cognitum non habet? Sin te auctoritas commovebat, nobisne omnibus et Platoni ipsi nescio quem illum anteponebas? Quamvis enim depravatae non sint, pravae tamen esse possunt. Aliter enim explicari, quod quaeritur, non potest.

Nam illud vehementer repugnat, eundem beatum esse et multis malis oppressum. Quo plebiscito decreta a senatu est consuli quaestio Cn. Nam aliquando posse recte fieri dicunt nulla expectata nec quaesita voluptate. In eo autem voluptas omnium Latine loquentium more ponitur, cum percipitur ea, quae sensum aliquem moveat, iucunditas. Tum ille: Ain tandem? Sic consequentibus vestris sublatis prima tolluntur. Et harum quidem rerum facilis est et expedita distinctio. Hic, qui utrumque probat, ambobus debuit uti, sicut facit re, neque tamen dividit verbis. Facit enim ille duo seiuncta ultima bonorum, quae ut essent vera, coniungi debuerunt; An hoc usque quaque, aliter in vita? Praetereo multos, in bis doctum hominem et suavem, Hieronymum, quem iam cur Peripateticum appellem nescio.

Si enim ita est, vide ne facinus facias, cum mori suadeas. Nunc dicam de voluptate, nihil scilicet novi, ea tamen, quae te ipsum probaturum esse confidam. Nam illud vehementer repugnat, eundem beatum esse et multis malis oppressum. Ea possunt paria non esse.

Estne, quaeso, inquam, sitienti in bibendo voluptas? Id et fieri posse et saepe esse factum et ad voluptates percipiendas maxime pertinere. In his igitur partibus duabus nihil erat, quod Zeno commutare gestiret. Iam quae corporis sunt, ea nec auctoritatem cum animi partibus, comparandam et cognitionem habent faciliorem. Quid me istud rogas? Est enim effectrix multarum et magnarum voluptatum. Nec enim, omnes avaritias si aeque avaritias esse dixerimus, sequetur ut etiam aequas esse dicamus. Iam id ipsum absurdum, maximum malum neglegi. Nummus in Croesi divitiis obscuratur, pars est tamen divitiarum. Sed non sunt in eo genere tantae commoditates corporis tamque productae temporibus tamque multae.

Hanc quoque iucunditatem, si vis, transfer in animum; Quid ergo? Potius ergo illa dicantur: turpe esse, viri non esse debilitari dolore, frangi, succumbere. Virtutibus igitur rectissime mihi videris et ad consuetudinem nostrae orationis vitia posuisse contraria. Multoque hoc melius nos veriusque quam Stoici. An eum discere ea mavis, quae cum plane perdidiceriti nihil sciat? Ait enim se, si uratur, Quam hoc suave! dicturum. Est enim effectrix multarum et magnarum voluptatum.

Re mihi non aeque satisfacit, et quidem locis pluribus. Ergo hoc quidem apparet, nos ad agendum esse natos. Ne in odium veniam, si amicum destitero tueri. Hoc ipsum elegantius poni meliusque potuit. Confecta res esset. Nec tamen ille erat sapiens quis enim hoc aut quando aut ubi aut unde? Unum est sine dolore esse, alterum cum voluptate. Haec non erant eius, qui innumerabilis mundos infinitasque regiones, quarum nulla esset ora, nulla extremitas, mente peragravisset. Optime, inquam. Nonne videmus quanta perturbatio rerum omnium consequatur, quanta confusio?

Nobis aliter videtur, recte secusne, postea; Non pugnem cum homine, cur tantum habeat in natura boni; Quorum altera prosunt, nocent altera. Quod autem magnum dolorem brevem, longinquum levem esse dicitis, id non intellego quale sit. Quod autem principium officii quaerunt, melius quam Pyrrho; Tubulum fuisse, qua illum, cuius is condemnatus est rogatione, P. Itaque haec cum illis est dissensio, cum Peripateticis nulla sane. Illa videamus, quae a te de amicitia dicta sunt.

Atque his de rebus et splendida est eorum et illustris oratio. Quod praeceptum quia maius erat, quam ut ab homine videretur, idcirco assignatum est deo. Hoc loco tenere se Triarius non potuit. Respondent extrema primis, media utrisque, omnia omnibus. Sed fac ista esse non inportuna; Quae iam oratio non a philosopho aliquo, sed a censore opprimenda est.

Sed eum qui audiebant, quoad poterant, defendebant sententiam suam. Sed quanta sit alias, nunc tantum possitne esse tanta. Sed tamen enitar et, si minus multa mihi occurrent, non fugiam ista popularia. Conferam avum tuum Drusum cum C. Ut placet, inquit, etsi enim illud erat aptius, aequum cuique concedere. Solum praeterea formosum, solum liberum, solum civem, stultost; Omnia peccata paria dicitis.

Sed utrum hortandus es nobis, Luci, inquit, an etiam tua sponte propensus es? Quae animi affectio suum cuique tribuens atque hanc, quam dico. Et quod est munus, quod opus sapientiae? Quae quidem sapientes sequuntur duce natura tamquam videntes; Non laboro, inquit, de nomine. Estne, quaeso, inquam, sitienti in bibendo voluptas? Placet igitur tibi, Cato, cum res sumpseris non concessas, ex illis efficere, quod velis? Quae hic rei publicae vulnera inponebat, eadem ille sanabat. Negat esse eam, inquit, propter se expetendam. Plane idem, inquit, et maxima quidem, qua fieri nulla maior potest.

Atqui reperies, inquit, in hoc quidem pertinacem; Quos nisi redarguimus, omnis virtus, omne decus, omnis vera laus deserenda est. Beatus autem esse in maximarum rerum timore nemo potest. Tibi hoc incredibile, quod beatissimum. Sed ille, ut dixi, vitiose.

Prodest, inquit, mihi eo esse animo. Ille enim occurrentia nescio quae comminiscebatur; Hoc mihi cum tuo fratre convenit. Quia nec honesto quic quam honestius nec turpi turpius. Quae in controversiam veniunt, de iis, si placet, disseramus. Recte, inquit, intellegis. Quamquam tu hanc copiosiorem etiam soles dicere. Duae sunt enim res quoque, ne tu verba solum putes. At quicum ioca seria, ut dicitur, quicum arcana, quicum occulta omnia?

Quis non odit sordidos, vanos, leves, futtiles? Etiam beatissimum? Non igitur potestis voluptate omnia dirigentes aut tueri aut retinere virtutem. Tecum optime, deinde etiam cum mediocri amico. Maximas vero virtutes iacere omnis necesse est voluptate dominante. Quae tamen a te agetur non melior, quam illae sunt, quas interdum optines. Longum est enim ad omnia respondere, quae a te dicta sunt. Quid de Platone aut de Democrito loquar? Memini vero, inquam; Atque ab his initiis profecti omnium virtutum et originem et progressionem persecuti sunt.

Quod non faceret, si in voluptate summum bonum poneret. Qualem igitur hominem natura inchoavit? Tum Triarius: Posthac quidem, inquit, audacius. Potius ergo illa dicantur: turpe esse, viri non esse debilitari dolore, frangi, succumbere. Septem autem illi non suo, sed populorum suffragio omnium nominati sunt. Negare non possum. Deinde disputat, quod cuiusque generis animantium statui deceat extremum. Quod ea non occurrentia fingunt, vincunt Aristonem;

At ille pellit, qui permulcet sensum voluptate. Cur igitur easdem res, inquam, Peripateticis dicentibus verbum nullum est, quod non intellegatur? Quicquid porro animo cernimus, id omne oritur a sensibus; Ergo, si semel tristior effectus est, hilara vita amissa est? Igitur neque stultorum quisquam beatus neque sapientium non beatus. Qui non moveatur et offensione turpitudinis et comprobatione honestatis? Quae diligentissime contra Aristonem dicuntur a Chryippo. Aliter enim nosmet ipsos nosse non possumus. Non dolere, inquam, istud quam vim habeat postea videro; Nunc ita separantur, ut disiuncta sint, quo nihil potest esse perversius.

At quanta conantur! Mundum hunc omnem oppidum esse nostrum! Incendi igitur eos, qui audiunt, vides. Quid enim est a Chrysippo praetermissum in Stoicis? Quasi ego id curem, quid ille aiat aut neget. Quae quidem vel cum periculo est quaerenda vobis; Quid enim? Quo invento omnis ab eo quasi capite de summo bono et malo disputatio ducitur. Qui autem esse poteris, nisi te amor ipse ceperit? Ex ea difficultate illae fallaciloquae, ut ait Accius, malitiae natae sunt.

Piso igitur hoc modo, vir optimus tuique, ut scis, amantissimus. Et harum quidem rerum facilis est et expedita distinctio. Quae in controversiam veniunt, de iis, si placet, disseramus. Innumerabilia dici possunt in hanc sententiam, sed non necesse est. Quae quidem sapientes sequuntur duce natura tamquam videntes; Quaesita enim virtus est, non quae relinqueret naturam, sed quae tueretur. Illum mallem levares, quo optimum atque humanissimum virum, Cn. Quicquid enim a sapientia proficiscitur, id continuo debet expletum esse omnibus suis partibus; Sin dicit obscurari quaedam nec apparere, quia valde parva sint, nos quoque concedimus;

Ratio quidem vestra sic cogit. Nondum autem explanatum satis, erat, quid maxime natura vellet. Et non ex maxima parte de tota iudicabis? Sed venio ad inconstantiae crimen, ne saepius dicas me aberrare; At ille pellit, qui permulcet sensum voluptate. Ego vero volo in virtute vim esse quam maximam; Piso igitur hoc modo, vir optimus tuique, ut scis, amantissimus. Cur igitur, cum de re conveniat, non malumus usitate loqui?

Atque his de rebus et splendida est eorum et illustris oratio. Sed ea mala virtuti magnitudine obruebantur. Sin laboramus, quis est, qui alienae modum statuat industriae? Hoc sic expositum dissimile est superiori. An me, inquam, nisi te audire vellem, censes haec dicturum fuisse? Atque ab isto capite fluere necesse est omnem rationem bonorum et malorum. Sic igitur in homine perfectio ista in eo potissimum, quod est optimum, id est in virtute, laudatur. Tecum optime, deinde etiam cum mediocri amico. Facile est hoc cernere in primis puerorum aetatulis. Non enim ipsa genuit hominem, sed accepit a natura inchoatum.

Cum salvum esse flentes sui respondissent, rogavit essentne fusi hostes. Quarum ambarum rerum cum medicinam pollicetur, luxuriae licentiam pollicetur. Quae quo sunt excelsiores, eo dant clariora indicia naturae. Te ipsum, dignissimum maioribus tuis, voluptasne induxit, ut adolescentulus eriperes P. Quid turpius quam sapientis vitam ex insipientium sermone pendere? Miserum hominem! Si dolor summum malum est, dici aliter non potest. Quacumque enim ingredimur, in aliqua historia vestigium ponimus. An vero, inquit, quisquam potest probare, quod perceptfum, quod. Facile est hoc cernere in primis puerorum aetatulis.

Ille vero, si insipiens-quo certe, quoniam tyrannus -, numquam beatus; Diodorus, eius auditor, adiungit ad honestatem vacuitatem doloris. Color egregius, integra valitudo, summa gratia, vita denique conferta voluptatum omnium varietate. Quo plebiscito decreta a senatu est consuli quaestio Cn. Quorum altera prosunt, nocent altera. Omnia contraria, quos etiam insanos esse vultis. Maximus dolor, inquit, brevis est.

Quid igitur dubitamus in tota eius natura quaerere quid sit effectum? Aufidio, praetorio, erudito homine, oculis capto, saepe audiebam, cum se lucis magis quam utilitatis desiderio moveri diceret.

Est enim effectrix multarum et magnarum voluptatum. Mihi enim erit isdem istis fortasse iam utendum. Sed ad haec, nisi molestum est, habeo quae velim. Bona autem corporis huic sunt, quod posterius posui, similiora.

Et nemo nimium beatus est; Quid ergo aliud intellegetur nisi uti ne quae pars naturae neglegatur? Quid igitur, inquit, eos responsuros putas? Hoc ille tuus non vult omnibusque ex rebus voluptatem quasi mercedem exigit. Levatio igitur vitiorum magna fit in iis, qui habent ad virtutem progressionis aliquantum. Nisi autem rerum natura perspecta erit, nullo modo poterimus sensuum iudicia defendere. Unum est sine dolore esse, alterum cum voluptate. Nullus est igitur cuiusquam dies natalis.

Nec enim, dum metuit, iustus est, et certe, si metuere destiterit, non erit; Quod si ita se habeat, non possit beatam praestare vitam sapientia. Quae cum essent dicta, discessimus. Illa videamus, quae a te de amicitia dicta sunt. Idem fecisset Epicurus, si sententiam hanc, quae nunc Hieronymi est, coniunxisset cum Aristippi vetere sententia. Haec quo modo conveniant, non sane intellego.

Posted on Leave a comment

Post 39996

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Fatebuntur Stoici haec omnia dicta esse praeclare, neque eam causam Zenoni desciscendi fuisse. Gloriosa ostentatio in constituendo summo bono. Hoc est non modo cor non habere, sed ne palatum quidem. Perturbationes autem nulla naturae vi commoventur, omniaque ea sunt opiniones ac iudicia levitatis. Apparet statim, quae sint officia, quae actiones. Duo Reges: constructio interrete. Sed id ne cogitari quidem potest quale sit, ut non repugnet ipsum sibi. Ut non sine causa ex iis memoriae ducta sit disciplina. Sed mehercule pergrata mihi oratio tua. Sed erat aequius Triarium aliquid de dissensione nostra iudicare. Nam prius a se poterit quisque discedere quam appetitum earum rerum, quae sibi conducant, amittere.

Diodorus, eius auditor, adiungit ad honestatem vacuitatem doloris. Habes, inquam, Cato, formam eorum, de quibus loquor, philosophorum. In qua quid est boni praeter summam voluptatem, et eam sempiternam? Illis videtur, qui illud non dubitant bonum dicere -; Scio enim esse quosdam, qui quavis lingua philosophari possint; Idemque diviserunt naturam hominis in animum et corpus. Qui non moveatur et offensione turpitudinis et comprobatione honestatis? Etsi ea quidem, quae adhuc dixisti, quamvis ad aetatem recte isto modo dicerentur. Materiam vero rerum et copiam apud hos exilem, apud illos uberrimam reperiemus. Tecum optime, deinde etiam cum mediocri amico. Quae contraria sunt his, malane?

Theophrastus mediocriterne delectat, cum tractat locos ab Aristotele ante tractatos? Hoc dixerit potius Ennius: Nimium boni est, cui nihil est mali. Septem autem illi non suo, sed populorum suffragio omnium nominati sunt. Haec dicuntur fortasse ieiunius; At ego quem huic anteponam non audeo dicere; Potius inflammat, ut coercendi magis quam dedocendi esse videantur.

Quae cum praeponunt, ut sit aliqua rerum selectio, naturam videntur sequi; Ergo opifex plus sibi proponet ad formarum quam civis excellens ad factorum pulchritudinem? Fortasse id optimum, sed ubi illud: Plus semper voluptatis? Itaque contra est, ac dicitis; Quis animo aequo videt eum, quem inpure ac flagitiose putet vivere? Num igitur utiliorem tibi hunc Triarium putas esse posse, quam si tua sint Puteolis granaria?

Qui potest igitur habitare in beata vita summi mali metus? Quem si tenueris, non modo meum Ciceronem, sed etiam me ipsum abducas licebit. Nunc omni virtuti vitium contrario nomine opponitur. Beatus autem esse in maximarum rerum timore nemo potest. Hunc ipsum Zenonis aiunt esse finem declarantem illud, quod a te dictum est, convenienter naturae vivere. Tu autem inter haec tantam multitudinem hominum interiectam non vides nec laetantium nec dolentium?

Fortasse id optimum, sed ubi illud: Plus semper voluptatis? Ut enim consuetudo loquitur, id solum dicitur honestum, quod est populari fama gloriosum. Cuius quidem, quoniam Stoicus fuit, sententia condemnata mihi videtur esse inanitas ista verborum. Non est ista, inquam, Piso, magna dissensio. Conferam tecum, quam cuique verso rem subicias; Itaque fecimus. Omnia contraria, quos etiam insanos esse vultis. Sed eum qui audiebant, quoad poterant, defendebant sententiam suam.

Tanta vis admonitionis inest in locis; Intellegi quidem, ut propter aliam quampiam rem, verbi gratia propter voluptatem, nos amemus; Dici enim nihil potest verius. Videamus igitur sententias eorum, tum ad verba redeamus. Qui autem voluptate vitam effici beatam putabit, qui sibi is conveniet, si negabit voluptatem crescere longinquitate? Polycratem Samium felicem appellabant. At ego quem huic anteponam non audeo dicere; Beatus autem esse in maximarum rerum timore nemo potest. Quis non odit sordidos, vanos, leves, futtiles? Hoc enim constituto in philosophia constituta sunt omnia. An ea, quae per vinitorem antea consequebatur, per se ipsa curabit? Ea possunt paria non esse. Cur igitur easdem res, inquam, Peripateticis dicentibus verbum nullum est, quod non intellegatur?

Quid, si etiam iucunda memoria est praeteritorum malorum? Magni enim aestimabat pecuniam non modo non contra leges, sed etiam legibus partam. Hinc ceteri particulas arripere conati suam quisque videro voluit afferre sententiam. Satis est ad hoc responsum. Quis istud possit, inquit, negare? Igitur neque stultorum quisquam beatus neque sapientium non beatus.

An hoc usque quaque, aliter in vita? Et certamen honestum et disputatio splendida! omnis est enim de virtutis dignitate contentio. Maximus dolor, inquit, brevis est. Age sane, inquam. Quamvis enim depravatae non sint, pravae tamen esse possunt. Sed vos squalidius, illorum vides quam niteat oratio.

Pudebit te, inquam, illius tabulae, quam Cleanthes sane commode verbis depingere solebat. Ille incendat? Cuius quidem, quoniam Stoicus fuit, sententia condemnata mihi videtur esse inanitas ista verborum. Deinde prima illa, quae in congressu solemus: Quid tu, inquit, huc? Iubet igitur nos Pythius Apollo noscere nosmet ipsos.

Idcirco enim non desideraret, quia, quod dolore caret, id in voluptate est. Sed utrum hortandus es nobis, Luci, inquit, an etiam tua sponte propensus es? Quid, cum fictas fabulas, e quibus utilitas nulla elici potest, cum voluptate legimus? Atqui pugnantibus et contrariis studiis consiliisque semper utens nihil quieti videre, nihil tranquilli potest. Illud dico, ea, quae dicat, praeclare inter se cohaerere. Ego vero volo in virtute vim esse quam maximam; Si quidem, inquit, tollerem, sed relinquo. Nobis Heracleotes ille Dionysius flagitiose descivisse videtur a Stoicis propter oculorum dolorem.

Sin laboramus, quis est, qui alienae modum statuat industriae? Ut alios omittam, hunc appello, quem ille unum secutus est. Ut alios omittam, hunc appello, quem ille unum secutus est. Sed haec quidem liberius ab eo dicuntur et saepius. Virtutis, magnitudinis animi, patientiae, fortitudinis fomentis dolor mitigari solet. Cur fortior sit, si illud, quod tute concedis, asperum et vix ferendum putabit? Quid me istud rogas? Quae cum dixisset paulumque institisset, Quid est? Ad corpus diceres pertinere-, sed ea, quae dixi, ad corpusne refers? Quis istud possit, inquit, negare? Hoc Hieronymus summum bonum esse dixit. Hoc loco discipulos quaerere videtur, ut, qui asoti esse velint, philosophi ante fiant.

Potius inflammat, ut coercendi magis quam dedocendi esse videantur. Nam et complectitur verbis, quod vult, et dicit plane, quod intellegam; Dulce amarum, leve asperum, prope longe, stare movere, quadratum rotundum. Scrupulum, inquam, abeunti; Iubet igitur nos Pythius Apollo noscere nosmet ipsos. Is es profecto tu. An vero, inquit, quisquam potest probare, quod perceptfum, quod. Quae cum dixisset paulumque institisset, Quid est? Quid de Platone aut de Democrito loquar? Ergo et avarus erit, sed finite, et adulter, verum habebit modum, et luxuriosus eodem modo.

Profectus in exilium Tubulus statim nec respondere ausus; Sed utrum hortandus es nobis, Luci, inquit, an etiam tua sponte propensus es? Haec quo modo conveniant, non sane intellego. Tollenda est atque extrahenda radicitus.

Tria genera cupiditatum, naturales et necessariae, naturales et non necessariae, nec naturales nec necessariae. Dici enim nihil potest verius. Venit enim mihi Platonis in mentem, quem accepimus primum hic disputare solitum; Quis Aristidem non mortuum diligit? Non igitur de improbo, sed de callido improbo quaerimus, qualis Q. Non quaeritur autem quid naturae tuae consentaneum sit, sed quid disciplinae.

Illud dico, ea, quae dicat, praeclare inter se cohaerere. Vide, quantum, inquam, fallare, Torquate. Et homini, qui ceteris animantibus plurimum praestat, praecipue a natura nihil datum esse dicemus? Quod quidem nobis non saepe contingit. Ad eos igitur converte te, quaeso. Quod non faceret, si in voluptate summum bonum poneret. Septem autem illi non suo, sed populorum suffragio omnium nominati sunt. Et harum quidem rerum facilis est et expedita distinctio.

Quid igitur, inquit, eos responsuros putas? Quis est enim, in quo sit cupiditas, quin recte cupidus dici possit? An hoc usque quaque, aliter in vita? Sed ne, dum huic obsequor, vobis molestus sim. Videamus animi partes, quarum est conspectus illustrior; O magnam vim ingenii causamque iustam, cur nova existeret disciplina! Perge porro.

Quid enim necesse est, tamquam meretricem in matronarum coetum, sic voluptatem in virtutum concilium adducere? Quis hoc dicit? Ita relinquet duas, de quibus etiam atque etiam consideret. Est enim effectrix multarum et magnarum voluptatum. Habent enim et bene longam et satis litigiosam disputationem. Verum esto: verbum ipsum voluptatis non habet dignitatem, nec nos fortasse intellegimus. Id enim volumus, id contendimus, ut officii fructus sit ipsum officium. Tu vero, inquam, ducas licet, si sequetur; Haec et tu ita posuisti, et verba vestra sunt.

In qua si nihil est praeter rationem, sit in una virtute finis bonorum; Ita prorsus, inquam; Mihi enim satis est, ipsis non satis. Illa videamus, quae a te de amicitia dicta sunt.

Saepe ab Aristotele, a Theophrasto mirabiliter est laudata per se ipsa rerum scientia; A quibus propter discendi cupiditatem videmus ultimas terras esse peragratas. Beatum, inquit. Nihil opus est exemplis hoc facere longius. Ita graviter et severe voluptatem secrevit a bono. Sin tantum modo ad indicia veteris memoriae cognoscenda, curiosorum. Portenta haec esse dicit, neque ea ratione ullo modo posse vivi;

Quod quidem nobis non saepe contingit. Urgent tamen et nihil remittunt. Nullum inveniri verbum potest quod magis idem declaret Latine, quod Graece, quam declarat voluptas. Egone quaeris, inquit, quid sentiam? Quae animi affectio suum cuique tribuens atque hanc, quam dico. Si qua in iis corrigere voluit, deteriora fecit.

Sed nimis multa. Quare obscurentur etiam haec, quae secundum naturam esse dicimus, in vita beata; Cur igitur, inquam, res tam dissimiles eodem nomine appellas? Sin autem est in ea, quod quidam volunt, nihil impedit hanc nostram comprehensionem summi boni. Expectoque quid ad id, quod quaerebam, respondeas. Ergo in utroque exercebantur, eaque disciplina effecit tantam illorum utroque in genere dicendi copiam.

Consequens enim est et post oritur, ut dixi. Multa sunt dicta ab antiquis de contemnendis ac despiciendis rebus humanis; Si sapiens, ne tum quidem miser, cum ab Oroete, praetore Darei, in crucem actus est. Nunc haec primum fortasse audientis servire debemus. Quare si potest esse beatus is, qui est in asperis reiciendisque rebus, potest is quoque esse. Tollitur beneficium, tollitur gratia, quae sunt vincla concordiae. At ille pellit, qui permulcet sensum voluptate. Quae cum praeponunt, ut sit aliqua rerum selectio, naturam videntur sequi; Atqui iste locus est, Piso, tibi etiam atque etiam confirmandus, inquam; Eam tum adesse, cum dolor omnis absit; Magno hic ingenio, sed res se tamen sic habet, ut nimis imperiosi philosophi sit vetare meminisse. Quae dici eadem de ceteris virtutibus possunt, quarum omnium fundamenta vos in voluptate tamquam in aqua ponitis.

Eiuro, inquit adridens, iniquum, hac quidem de re; At iam decimum annum in spelunca iacet. Virtutis, magnitudinis animi, patientiae, fortitudinis fomentis dolor mitigari solet. Atque ab isto capite fluere necesse est omnem rationem bonorum et malorum. Non semper, inquam;

Ita enim vivunt quidam, ut eorum vita refellatur oratio. Sed residamus, inquit, si placet. Nos quidem Virtutes sic natae sumus, ut tibi serviremus, aliud negotii nihil habemus. Atqui, inquam, Cato, si istud optinueris, traducas me ad te totum licebit.

Suo enim quisque studio maxime ducitur. Hoc dictum in una re latissime patet, ut in omnibus factis re, non teste moveamur. Ego vero volo in virtute vim esse quam maximam; Comprehensum, quod cognitum non habet? Sin te auctoritas commovebat, nobisne omnibus et Platoni ipsi nescio quem illum anteponebas? Quamvis enim depravatae non sint, pravae tamen esse possunt. Aliter enim explicari, quod quaeritur, non potest.

Nam illud vehementer repugnat, eundem beatum esse et multis malis oppressum. Quo plebiscito decreta a senatu est consuli quaestio Cn. Nam aliquando posse recte fieri dicunt nulla expectata nec quaesita voluptate. In eo autem voluptas omnium Latine loquentium more ponitur, cum percipitur ea, quae sensum aliquem moveat, iucunditas. Tum ille: Ain tandem? Sic consequentibus vestris sublatis prima tolluntur. Et harum quidem rerum facilis est et expedita distinctio. Hic, qui utrumque probat, ambobus debuit uti, sicut facit re, neque tamen dividit verbis. Facit enim ille duo seiuncta ultima bonorum, quae ut essent vera, coniungi debuerunt; An hoc usque quaque, aliter in vita? Praetereo multos, in bis doctum hominem et suavem, Hieronymum, quem iam cur Peripateticum appellem nescio.

Si enim ita est, vide ne facinus facias, cum mori suadeas. Nunc dicam de voluptate, nihil scilicet novi, ea tamen, quae te ipsum probaturum esse confidam. Nam illud vehementer repugnat, eundem beatum esse et multis malis oppressum. Ea possunt paria non esse.

Estne, quaeso, inquam, sitienti in bibendo voluptas? Id et fieri posse et saepe esse factum et ad voluptates percipiendas maxime pertinere. In his igitur partibus duabus nihil erat, quod Zeno commutare gestiret. Iam quae corporis sunt, ea nec auctoritatem cum animi partibus, comparandam et cognitionem habent faciliorem. Quid me istud rogas? Est enim effectrix multarum et magnarum voluptatum. Nec enim, omnes avaritias si aeque avaritias esse dixerimus, sequetur ut etiam aequas esse dicamus. Iam id ipsum absurdum, maximum malum neglegi. Nummus in Croesi divitiis obscuratur, pars est tamen divitiarum. Sed non sunt in eo genere tantae commoditates corporis tamque productae temporibus tamque multae.

Hanc quoque iucunditatem, si vis, transfer in animum; Quid ergo? Potius ergo illa dicantur: turpe esse, viri non esse debilitari dolore, frangi, succumbere. Virtutibus igitur rectissime mihi videris et ad consuetudinem nostrae orationis vitia posuisse contraria. Multoque hoc melius nos veriusque quam Stoici. An eum discere ea mavis, quae cum plane perdidiceriti nihil sciat? Ait enim se, si uratur, Quam hoc suave! dicturum. Est enim effectrix multarum et magnarum voluptatum.

Re mihi non aeque satisfacit, et quidem locis pluribus. Ergo hoc quidem apparet, nos ad agendum esse natos. Ne in odium veniam, si amicum destitero tueri. Hoc ipsum elegantius poni meliusque potuit. Confecta res esset. Nec tamen ille erat sapiens quis enim hoc aut quando aut ubi aut unde? Unum est sine dolore esse, alterum cum voluptate. Haec non erant eius, qui innumerabilis mundos infinitasque regiones, quarum nulla esset ora, nulla extremitas, mente peragravisset. Optime, inquam. Nonne videmus quanta perturbatio rerum omnium consequatur, quanta confusio?

Nobis aliter videtur, recte secusne, postea; Non pugnem cum homine, cur tantum habeat in natura boni; Quorum altera prosunt, nocent altera. Quod autem magnum dolorem brevem, longinquum levem esse dicitis, id non intellego quale sit. Quod autem principium officii quaerunt, melius quam Pyrrho; Tubulum fuisse, qua illum, cuius is condemnatus est rogatione, P. Itaque haec cum illis est dissensio, cum Peripateticis nulla sane. Illa videamus, quae a te de amicitia dicta sunt.

Atque his de rebus et splendida est eorum et illustris oratio. Quod praeceptum quia maius erat, quam ut ab homine videretur, idcirco assignatum est deo. Hoc loco tenere se Triarius non potuit. Respondent extrema primis, media utrisque, omnia omnibus. Sed fac ista esse non inportuna; Quae iam oratio non a philosopho aliquo, sed a censore opprimenda est.

Sed eum qui audiebant, quoad poterant, defendebant sententiam suam. Sed quanta sit alias, nunc tantum possitne esse tanta. Sed tamen enitar et, si minus multa mihi occurrent, non fugiam ista popularia. Conferam avum tuum Drusum cum C. Ut placet, inquit, etsi enim illud erat aptius, aequum cuique concedere. Solum praeterea formosum, solum liberum, solum civem, stultost; Omnia peccata paria dicitis.

Sed utrum hortandus es nobis, Luci, inquit, an etiam tua sponte propensus es? Quae animi affectio suum cuique tribuens atque hanc, quam dico. Et quod est munus, quod opus sapientiae? Quae quidem sapientes sequuntur duce natura tamquam videntes; Non laboro, inquit, de nomine. Estne, quaeso, inquam, sitienti in bibendo voluptas? Placet igitur tibi, Cato, cum res sumpseris non concessas, ex illis efficere, quod velis? Quae hic rei publicae vulnera inponebat, eadem ille sanabat. Negat esse eam, inquit, propter se expetendam. Plane idem, inquit, et maxima quidem, qua fieri nulla maior potest.

Atqui reperies, inquit, in hoc quidem pertinacem; Quos nisi redarguimus, omnis virtus, omne decus, omnis vera laus deserenda est. Beatus autem esse in maximarum rerum timore nemo potest. Tibi hoc incredibile, quod beatissimum. Sed ille, ut dixi, vitiose.

Prodest, inquit, mihi eo esse animo. Ille enim occurrentia nescio quae comminiscebatur; Hoc mihi cum tuo fratre convenit. Quia nec honesto quic quam honestius nec turpi turpius. Quae in controversiam veniunt, de iis, si placet, disseramus. Recte, inquit, intellegis. Quamquam tu hanc copiosiorem etiam soles dicere. Duae sunt enim res quoque, ne tu verba solum putes. At quicum ioca seria, ut dicitur, quicum arcana, quicum occulta omnia?

Quis non odit sordidos, vanos, leves, futtiles? Etiam beatissimum? Non igitur potestis voluptate omnia dirigentes aut tueri aut retinere virtutem. Tecum optime, deinde etiam cum mediocri amico. Maximas vero virtutes iacere omnis necesse est voluptate dominante. Quae tamen a te agetur non melior, quam illae sunt, quas interdum optines. Longum est enim ad omnia respondere, quae a te dicta sunt. Quid de Platone aut de Democrito loquar? Memini vero, inquam; Atque ab his initiis profecti omnium virtutum et originem et progressionem persecuti sunt.

Quod non faceret, si in voluptate summum bonum poneret. Qualem igitur hominem natura inchoavit? Tum Triarius: Posthac quidem, inquit, audacius. Potius ergo illa dicantur: turpe esse, viri non esse debilitari dolore, frangi, succumbere. Septem autem illi non suo, sed populorum suffragio omnium nominati sunt. Negare non possum. Deinde disputat, quod cuiusque generis animantium statui deceat extremum. Quod ea non occurrentia fingunt, vincunt Aristonem;

At ille pellit, qui permulcet sensum voluptate. Cur igitur easdem res, inquam, Peripateticis dicentibus verbum nullum est, quod non intellegatur? Quicquid porro animo cernimus, id omne oritur a sensibus; Ergo, si semel tristior effectus est, hilara vita amissa est? Igitur neque stultorum quisquam beatus neque sapientium non beatus. Qui non moveatur et offensione turpitudinis et comprobatione honestatis? Quae diligentissime contra Aristonem dicuntur a Chryippo. Aliter enim nosmet ipsos nosse non possumus. Non dolere, inquam, istud quam vim habeat postea videro; Nunc ita separantur, ut disiuncta sint, quo nihil potest esse perversius.

At quanta conantur! Mundum hunc omnem oppidum esse nostrum! Incendi igitur eos, qui audiunt, vides. Quid enim est a Chrysippo praetermissum in Stoicis? Quasi ego id curem, quid ille aiat aut neget. Quae quidem vel cum periculo est quaerenda vobis; Quid enim? Quo invento omnis ab eo quasi capite de summo bono et malo disputatio ducitur. Qui autem esse poteris, nisi te amor ipse ceperit? Ex ea difficultate illae fallaciloquae, ut ait Accius, malitiae natae sunt.

Piso igitur hoc modo, vir optimus tuique, ut scis, amantissimus. Et harum quidem rerum facilis est et expedita distinctio. Quae in controversiam veniunt, de iis, si placet, disseramus. Innumerabilia dici possunt in hanc sententiam, sed non necesse est. Quae quidem sapientes sequuntur duce natura tamquam videntes; Quaesita enim virtus est, non quae relinqueret naturam, sed quae tueretur. Illum mallem levares, quo optimum atque humanissimum virum, Cn. Quicquid enim a sapientia proficiscitur, id continuo debet expletum esse omnibus suis partibus; Sin dicit obscurari quaedam nec apparere, quia valde parva sint, nos quoque concedimus;

Ratio quidem vestra sic cogit. Nondum autem explanatum satis, erat, quid maxime natura vellet. Et non ex maxima parte de tota iudicabis? Sed venio ad inconstantiae crimen, ne saepius dicas me aberrare; At ille pellit, qui permulcet sensum voluptate. Ego vero volo in virtute vim esse quam maximam; Piso igitur hoc modo, vir optimus tuique, ut scis, amantissimus. Cur igitur, cum de re conveniat, non malumus usitate loqui?

Atque his de rebus et splendida est eorum et illustris oratio. Sed ea mala virtuti magnitudine obruebantur. Sin laboramus, quis est, qui alienae modum statuat industriae? Hoc sic expositum dissimile est superiori. An me, inquam, nisi te audire vellem, censes haec dicturum fuisse? Atque ab isto capite fluere necesse est omnem rationem bonorum et malorum. Sic igitur in homine perfectio ista in eo potissimum, quod est optimum, id est in virtute, laudatur. Tecum optime, deinde etiam cum mediocri amico. Facile est hoc cernere in primis puerorum aetatulis. Non enim ipsa genuit hominem, sed accepit a natura inchoatum.

Cum salvum esse flentes sui respondissent, rogavit essentne fusi hostes. Quarum ambarum rerum cum medicinam pollicetur, luxuriae licentiam pollicetur. Quae quo sunt excelsiores, eo dant clariora indicia naturae. Te ipsum, dignissimum maioribus tuis, voluptasne induxit, ut adolescentulus eriperes P. Quid turpius quam sapientis vitam ex insipientium sermone pendere? Miserum hominem! Si dolor summum malum est, dici aliter non potest. Quacumque enim ingredimur, in aliqua historia vestigium ponimus. An vero, inquit, quisquam potest probare, quod perceptfum, quod. Facile est hoc cernere in primis puerorum aetatulis.

Ille vero, si insipiens-quo certe, quoniam tyrannus -, numquam beatus; Diodorus, eius auditor, adiungit ad honestatem vacuitatem doloris. Color egregius, integra valitudo, summa gratia, vita denique conferta voluptatum omnium varietate. Quo plebiscito decreta a senatu est consuli quaestio Cn. Quorum altera prosunt, nocent altera. Omnia contraria, quos etiam insanos esse vultis. Maximus dolor, inquit, brevis est.

Quid igitur dubitamus in tota eius natura quaerere quid sit effectum? Aufidio, praetorio, erudito homine, oculis capto, saepe audiebam, cum se lucis magis quam utilitatis desiderio moveri diceret.

Est enim effectrix multarum et magnarum voluptatum. Mihi enim erit isdem istis fortasse iam utendum. Sed ad haec, nisi molestum est, habeo quae velim. Bona autem corporis huic sunt, quod posterius posui, similiora.

Et nemo nimium beatus est; Quid ergo aliud intellegetur nisi uti ne quae pars naturae neglegatur? Quid igitur, inquit, eos responsuros putas? Hoc ille tuus non vult omnibusque ex rebus voluptatem quasi mercedem exigit. Levatio igitur vitiorum magna fit in iis, qui habent ad virtutem progressionis aliquantum. Nisi autem rerum natura perspecta erit, nullo modo poterimus sensuum iudicia defendere. Unum est sine dolore esse, alterum cum voluptate. Nullus est igitur cuiusquam dies natalis.

Nec enim, dum metuit, iustus est, et certe, si metuere destiterit, non erit; Quod si ita se habeat, non possit beatam praestare vitam sapientia. Quae cum essent dicta, discessimus. Illa videamus, quae a te de amicitia dicta sunt. Idem fecisset Epicurus, si sententiam hanc, quae nunc Hieronymi est, coniunxisset cum Aristippi vetere sententia. Haec quo modo conveniant, non sane intellego.

Posted on Leave a comment

Post 39995

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Fatebuntur Stoici haec omnia dicta esse praeclare, neque eam causam Zenoni desciscendi fuisse. Gloriosa ostentatio in constituendo summo bono. Hoc est non modo cor non habere, sed ne palatum quidem. Perturbationes autem nulla naturae vi commoventur, omniaque ea sunt opiniones ac iudicia levitatis. Apparet statim, quae sint officia, quae actiones. Duo Reges: constructio interrete. Sed id ne cogitari quidem potest quale sit, ut non repugnet ipsum sibi. Ut non sine causa ex iis memoriae ducta sit disciplina. Sed mehercule pergrata mihi oratio tua. Sed erat aequius Triarium aliquid de dissensione nostra iudicare. Nam prius a se poterit quisque discedere quam appetitum earum rerum, quae sibi conducant, amittere.

Diodorus, eius auditor, adiungit ad honestatem vacuitatem doloris. Habes, inquam, Cato, formam eorum, de quibus loquor, philosophorum. In qua quid est boni praeter summam voluptatem, et eam sempiternam? Illis videtur, qui illud non dubitant bonum dicere -; Scio enim esse quosdam, qui quavis lingua philosophari possint; Idemque diviserunt naturam hominis in animum et corpus. Qui non moveatur et offensione turpitudinis et comprobatione honestatis? Etsi ea quidem, quae adhuc dixisti, quamvis ad aetatem recte isto modo dicerentur. Materiam vero rerum et copiam apud hos exilem, apud illos uberrimam reperiemus. Tecum optime, deinde etiam cum mediocri amico. Quae contraria sunt his, malane?

Theophrastus mediocriterne delectat, cum tractat locos ab Aristotele ante tractatos? Hoc dixerit potius Ennius: Nimium boni est, cui nihil est mali. Septem autem illi non suo, sed populorum suffragio omnium nominati sunt. Haec dicuntur fortasse ieiunius; At ego quem huic anteponam non audeo dicere; Potius inflammat, ut coercendi magis quam dedocendi esse videantur.

Quae cum praeponunt, ut sit aliqua rerum selectio, naturam videntur sequi; Ergo opifex plus sibi proponet ad formarum quam civis excellens ad factorum pulchritudinem? Fortasse id optimum, sed ubi illud: Plus semper voluptatis? Itaque contra est, ac dicitis; Quis animo aequo videt eum, quem inpure ac flagitiose putet vivere? Num igitur utiliorem tibi hunc Triarium putas esse posse, quam si tua sint Puteolis granaria?

Qui potest igitur habitare in beata vita summi mali metus? Quem si tenueris, non modo meum Ciceronem, sed etiam me ipsum abducas licebit. Nunc omni virtuti vitium contrario nomine opponitur. Beatus autem esse in maximarum rerum timore nemo potest. Hunc ipsum Zenonis aiunt esse finem declarantem illud, quod a te dictum est, convenienter naturae vivere. Tu autem inter haec tantam multitudinem hominum interiectam non vides nec laetantium nec dolentium?

Fortasse id optimum, sed ubi illud: Plus semper voluptatis? Ut enim consuetudo loquitur, id solum dicitur honestum, quod est populari fama gloriosum. Cuius quidem, quoniam Stoicus fuit, sententia condemnata mihi videtur esse inanitas ista verborum. Non est ista, inquam, Piso, magna dissensio. Conferam tecum, quam cuique verso rem subicias; Itaque fecimus. Omnia contraria, quos etiam insanos esse vultis. Sed eum qui audiebant, quoad poterant, defendebant sententiam suam.

Tanta vis admonitionis inest in locis; Intellegi quidem, ut propter aliam quampiam rem, verbi gratia propter voluptatem, nos amemus; Dici enim nihil potest verius. Videamus igitur sententias eorum, tum ad verba redeamus. Qui autem voluptate vitam effici beatam putabit, qui sibi is conveniet, si negabit voluptatem crescere longinquitate? Polycratem Samium felicem appellabant. At ego quem huic anteponam non audeo dicere; Beatus autem esse in maximarum rerum timore nemo potest. Quis non odit sordidos, vanos, leves, futtiles? Hoc enim constituto in philosophia constituta sunt omnia. An ea, quae per vinitorem antea consequebatur, per se ipsa curabit? Ea possunt paria non esse. Cur igitur easdem res, inquam, Peripateticis dicentibus verbum nullum est, quod non intellegatur?

Quid, si etiam iucunda memoria est praeteritorum malorum? Magni enim aestimabat pecuniam non modo non contra leges, sed etiam legibus partam. Hinc ceteri particulas arripere conati suam quisque videro voluit afferre sententiam. Satis est ad hoc responsum. Quis istud possit, inquit, negare? Igitur neque stultorum quisquam beatus neque sapientium non beatus.

An hoc usque quaque, aliter in vita? Et certamen honestum et disputatio splendida! omnis est enim de virtutis dignitate contentio. Maximus dolor, inquit, brevis est. Age sane, inquam. Quamvis enim depravatae non sint, pravae tamen esse possunt. Sed vos squalidius, illorum vides quam niteat oratio.

Pudebit te, inquam, illius tabulae, quam Cleanthes sane commode verbis depingere solebat. Ille incendat? Cuius quidem, quoniam Stoicus fuit, sententia condemnata mihi videtur esse inanitas ista verborum. Deinde prima illa, quae in congressu solemus: Quid tu, inquit, huc? Iubet igitur nos Pythius Apollo noscere nosmet ipsos.

Idcirco enim non desideraret, quia, quod dolore caret, id in voluptate est. Sed utrum hortandus es nobis, Luci, inquit, an etiam tua sponte propensus es? Quid, cum fictas fabulas, e quibus utilitas nulla elici potest, cum voluptate legimus? Atqui pugnantibus et contrariis studiis consiliisque semper utens nihil quieti videre, nihil tranquilli potest. Illud dico, ea, quae dicat, praeclare inter se cohaerere. Ego vero volo in virtute vim esse quam maximam; Si quidem, inquit, tollerem, sed relinquo. Nobis Heracleotes ille Dionysius flagitiose descivisse videtur a Stoicis propter oculorum dolorem.

Sin laboramus, quis est, qui alienae modum statuat industriae? Ut alios omittam, hunc appello, quem ille unum secutus est. Ut alios omittam, hunc appello, quem ille unum secutus est. Sed haec quidem liberius ab eo dicuntur et saepius. Virtutis, magnitudinis animi, patientiae, fortitudinis fomentis dolor mitigari solet. Cur fortior sit, si illud, quod tute concedis, asperum et vix ferendum putabit? Quid me istud rogas? Quae cum dixisset paulumque institisset, Quid est? Ad corpus diceres pertinere-, sed ea, quae dixi, ad corpusne refers? Quis istud possit, inquit, negare? Hoc Hieronymus summum bonum esse dixit. Hoc loco discipulos quaerere videtur, ut, qui asoti esse velint, philosophi ante fiant.

Potius inflammat, ut coercendi magis quam dedocendi esse videantur. Nam et complectitur verbis, quod vult, et dicit plane, quod intellegam; Dulce amarum, leve asperum, prope longe, stare movere, quadratum rotundum. Scrupulum, inquam, abeunti; Iubet igitur nos Pythius Apollo noscere nosmet ipsos. Is es profecto tu. An vero, inquit, quisquam potest probare, quod perceptfum, quod. Quae cum dixisset paulumque institisset, Quid est? Quid de Platone aut de Democrito loquar? Ergo et avarus erit, sed finite, et adulter, verum habebit modum, et luxuriosus eodem modo.

Profectus in exilium Tubulus statim nec respondere ausus; Sed utrum hortandus es nobis, Luci, inquit, an etiam tua sponte propensus es? Haec quo modo conveniant, non sane intellego. Tollenda est atque extrahenda radicitus.

Tria genera cupiditatum, naturales et necessariae, naturales et non necessariae, nec naturales nec necessariae. Dici enim nihil potest verius. Venit enim mihi Platonis in mentem, quem accepimus primum hic disputare solitum; Quis Aristidem non mortuum diligit? Non igitur de improbo, sed de callido improbo quaerimus, qualis Q. Non quaeritur autem quid naturae tuae consentaneum sit, sed quid disciplinae.

Illud dico, ea, quae dicat, praeclare inter se cohaerere. Vide, quantum, inquam, fallare, Torquate. Et homini, qui ceteris animantibus plurimum praestat, praecipue a natura nihil datum esse dicemus? Quod quidem nobis non saepe contingit. Ad eos igitur converte te, quaeso. Quod non faceret, si in voluptate summum bonum poneret. Septem autem illi non suo, sed populorum suffragio omnium nominati sunt. Et harum quidem rerum facilis est et expedita distinctio.

Quid igitur, inquit, eos responsuros putas? Quis est enim, in quo sit cupiditas, quin recte cupidus dici possit? An hoc usque quaque, aliter in vita? Sed ne, dum huic obsequor, vobis molestus sim. Videamus animi partes, quarum est conspectus illustrior; O magnam vim ingenii causamque iustam, cur nova existeret disciplina! Perge porro.

Quid enim necesse est, tamquam meretricem in matronarum coetum, sic voluptatem in virtutum concilium adducere? Quis hoc dicit? Ita relinquet duas, de quibus etiam atque etiam consideret. Est enim effectrix multarum et magnarum voluptatum. Habent enim et bene longam et satis litigiosam disputationem. Verum esto: verbum ipsum voluptatis non habet dignitatem, nec nos fortasse intellegimus. Id enim volumus, id contendimus, ut officii fructus sit ipsum officium. Tu vero, inquam, ducas licet, si sequetur; Haec et tu ita posuisti, et verba vestra sunt.

In qua si nihil est praeter rationem, sit in una virtute finis bonorum; Ita prorsus, inquam; Mihi enim satis est, ipsis non satis. Illa videamus, quae a te de amicitia dicta sunt.

Saepe ab Aristotele, a Theophrasto mirabiliter est laudata per se ipsa rerum scientia; A quibus propter discendi cupiditatem videmus ultimas terras esse peragratas. Beatum, inquit. Nihil opus est exemplis hoc facere longius. Ita graviter et severe voluptatem secrevit a bono. Sin tantum modo ad indicia veteris memoriae cognoscenda, curiosorum. Portenta haec esse dicit, neque ea ratione ullo modo posse vivi;

Quod quidem nobis non saepe contingit. Urgent tamen et nihil remittunt. Nullum inveniri verbum potest quod magis idem declaret Latine, quod Graece, quam declarat voluptas. Egone quaeris, inquit, quid sentiam? Quae animi affectio suum cuique tribuens atque hanc, quam dico. Si qua in iis corrigere voluit, deteriora fecit.

Sed nimis multa. Quare obscurentur etiam haec, quae secundum naturam esse dicimus, in vita beata; Cur igitur, inquam, res tam dissimiles eodem nomine appellas? Sin autem est in ea, quod quidam volunt, nihil impedit hanc nostram comprehensionem summi boni. Expectoque quid ad id, quod quaerebam, respondeas. Ergo in utroque exercebantur, eaque disciplina effecit tantam illorum utroque in genere dicendi copiam.

Consequens enim est et post oritur, ut dixi. Multa sunt dicta ab antiquis de contemnendis ac despiciendis rebus humanis; Si sapiens, ne tum quidem miser, cum ab Oroete, praetore Darei, in crucem actus est. Nunc haec primum fortasse audientis servire debemus. Quare si potest esse beatus is, qui est in asperis reiciendisque rebus, potest is quoque esse. Tollitur beneficium, tollitur gratia, quae sunt vincla concordiae. At ille pellit, qui permulcet sensum voluptate. Quae cum praeponunt, ut sit aliqua rerum selectio, naturam videntur sequi; Atqui iste locus est, Piso, tibi etiam atque etiam confirmandus, inquam; Eam tum adesse, cum dolor omnis absit; Magno hic ingenio, sed res se tamen sic habet, ut nimis imperiosi philosophi sit vetare meminisse. Quae dici eadem de ceteris virtutibus possunt, quarum omnium fundamenta vos in voluptate tamquam in aqua ponitis.

Eiuro, inquit adridens, iniquum, hac quidem de re; At iam decimum annum in spelunca iacet. Virtutis, magnitudinis animi, patientiae, fortitudinis fomentis dolor mitigari solet. Atque ab isto capite fluere necesse est omnem rationem bonorum et malorum. Non semper, inquam;

Ita enim vivunt quidam, ut eorum vita refellatur oratio. Sed residamus, inquit, si placet. Nos quidem Virtutes sic natae sumus, ut tibi serviremus, aliud negotii nihil habemus. Atqui, inquam, Cato, si istud optinueris, traducas me ad te totum licebit.

Suo enim quisque studio maxime ducitur. Hoc dictum in una re latissime patet, ut in omnibus factis re, non teste moveamur. Ego vero volo in virtute vim esse quam maximam; Comprehensum, quod cognitum non habet? Sin te auctoritas commovebat, nobisne omnibus et Platoni ipsi nescio quem illum anteponebas? Quamvis enim depravatae non sint, pravae tamen esse possunt. Aliter enim explicari, quod quaeritur, non potest.

Nam illud vehementer repugnat, eundem beatum esse et multis malis oppressum. Quo plebiscito decreta a senatu est consuli quaestio Cn. Nam aliquando posse recte fieri dicunt nulla expectata nec quaesita voluptate. In eo autem voluptas omnium Latine loquentium more ponitur, cum percipitur ea, quae sensum aliquem moveat, iucunditas. Tum ille: Ain tandem? Sic consequentibus vestris sublatis prima tolluntur. Et harum quidem rerum facilis est et expedita distinctio. Hic, qui utrumque probat, ambobus debuit uti, sicut facit re, neque tamen dividit verbis. Facit enim ille duo seiuncta ultima bonorum, quae ut essent vera, coniungi debuerunt; An hoc usque quaque, aliter in vita? Praetereo multos, in bis doctum hominem et suavem, Hieronymum, quem iam cur Peripateticum appellem nescio.

Si enim ita est, vide ne facinus facias, cum mori suadeas. Nunc dicam de voluptate, nihil scilicet novi, ea tamen, quae te ipsum probaturum esse confidam. Nam illud vehementer repugnat, eundem beatum esse et multis malis oppressum. Ea possunt paria non esse.

Estne, quaeso, inquam, sitienti in bibendo voluptas? Id et fieri posse et saepe esse factum et ad voluptates percipiendas maxime pertinere. In his igitur partibus duabus nihil erat, quod Zeno commutare gestiret. Iam quae corporis sunt, ea nec auctoritatem cum animi partibus, comparandam et cognitionem habent faciliorem. Quid me istud rogas? Est enim effectrix multarum et magnarum voluptatum. Nec enim, omnes avaritias si aeque avaritias esse dixerimus, sequetur ut etiam aequas esse dicamus. Iam id ipsum absurdum, maximum malum neglegi. Nummus in Croesi divitiis obscuratur, pars est tamen divitiarum. Sed non sunt in eo genere tantae commoditates corporis tamque productae temporibus tamque multae.

Hanc quoque iucunditatem, si vis, transfer in animum; Quid ergo? Potius ergo illa dicantur: turpe esse, viri non esse debilitari dolore, frangi, succumbere. Virtutibus igitur rectissime mihi videris et ad consuetudinem nostrae orationis vitia posuisse contraria. Multoque hoc melius nos veriusque quam Stoici. An eum discere ea mavis, quae cum plane perdidiceriti nihil sciat? Ait enim se, si uratur, Quam hoc suave! dicturum. Est enim effectrix multarum et magnarum voluptatum.

Re mihi non aeque satisfacit, et quidem locis pluribus. Ergo hoc quidem apparet, nos ad agendum esse natos. Ne in odium veniam, si amicum destitero tueri. Hoc ipsum elegantius poni meliusque potuit. Confecta res esset. Nec tamen ille erat sapiens quis enim hoc aut quando aut ubi aut unde? Unum est sine dolore esse, alterum cum voluptate. Haec non erant eius, qui innumerabilis mundos infinitasque regiones, quarum nulla esset ora, nulla extremitas, mente peragravisset. Optime, inquam. Nonne videmus quanta perturbatio rerum omnium consequatur, quanta confusio?

Nobis aliter videtur, recte secusne, postea; Non pugnem cum homine, cur tantum habeat in natura boni; Quorum altera prosunt, nocent altera. Quod autem magnum dolorem brevem, longinquum levem esse dicitis, id non intellego quale sit. Quod autem principium officii quaerunt, melius quam Pyrrho; Tubulum fuisse, qua illum, cuius is condemnatus est rogatione, P. Itaque haec cum illis est dissensio, cum Peripateticis nulla sane. Illa videamus, quae a te de amicitia dicta sunt.

Atque his de rebus et splendida est eorum et illustris oratio. Quod praeceptum quia maius erat, quam ut ab homine videretur, idcirco assignatum est deo. Hoc loco tenere se Triarius non potuit. Respondent extrema primis, media utrisque, omnia omnibus. Sed fac ista esse non inportuna; Quae iam oratio non a philosopho aliquo, sed a censore opprimenda est.

Sed eum qui audiebant, quoad poterant, defendebant sententiam suam. Sed quanta sit alias, nunc tantum possitne esse tanta. Sed tamen enitar et, si minus multa mihi occurrent, non fugiam ista popularia. Conferam avum tuum Drusum cum C. Ut placet, inquit, etsi enim illud erat aptius, aequum cuique concedere. Solum praeterea formosum, solum liberum, solum civem, stultost; Omnia peccata paria dicitis.

Sed utrum hortandus es nobis, Luci, inquit, an etiam tua sponte propensus es? Quae animi affectio suum cuique tribuens atque hanc, quam dico. Et quod est munus, quod opus sapientiae? Quae quidem sapientes sequuntur duce natura tamquam videntes; Non laboro, inquit, de nomine. Estne, quaeso, inquam, sitienti in bibendo voluptas? Placet igitur tibi, Cato, cum res sumpseris non concessas, ex illis efficere, quod velis? Quae hic rei publicae vulnera inponebat, eadem ille sanabat. Negat esse eam, inquit, propter se expetendam. Plane idem, inquit, et maxima quidem, qua fieri nulla maior potest.

Atqui reperies, inquit, in hoc quidem pertinacem; Quos nisi redarguimus, omnis virtus, omne decus, omnis vera laus deserenda est. Beatus autem esse in maximarum rerum timore nemo potest. Tibi hoc incredibile, quod beatissimum. Sed ille, ut dixi, vitiose.

Prodest, inquit, mihi eo esse animo. Ille enim occurrentia nescio quae comminiscebatur; Hoc mihi cum tuo fratre convenit. Quia nec honesto quic quam honestius nec turpi turpius. Quae in controversiam veniunt, de iis, si placet, disseramus. Recte, inquit, intellegis. Quamquam tu hanc copiosiorem etiam soles dicere. Duae sunt enim res quoque, ne tu verba solum putes. At quicum ioca seria, ut dicitur, quicum arcana, quicum occulta omnia?

Quis non odit sordidos, vanos, leves, futtiles? Etiam beatissimum? Non igitur potestis voluptate omnia dirigentes aut tueri aut retinere virtutem. Tecum optime, deinde etiam cum mediocri amico. Maximas vero virtutes iacere omnis necesse est voluptate dominante. Quae tamen a te agetur non melior, quam illae sunt, quas interdum optines. Longum est enim ad omnia respondere, quae a te dicta sunt. Quid de Platone aut de Democrito loquar? Memini vero, inquam; Atque ab his initiis profecti omnium virtutum et originem et progressionem persecuti sunt.

Quod non faceret, si in voluptate summum bonum poneret. Qualem igitur hominem natura inchoavit? Tum Triarius: Posthac quidem, inquit, audacius. Potius ergo illa dicantur: turpe esse, viri non esse debilitari dolore, frangi, succumbere. Septem autem illi non suo, sed populorum suffragio omnium nominati sunt. Negare non possum. Deinde disputat, quod cuiusque generis animantium statui deceat extremum. Quod ea non occurrentia fingunt, vincunt Aristonem;

At ille pellit, qui permulcet sensum voluptate. Cur igitur easdem res, inquam, Peripateticis dicentibus verbum nullum est, quod non intellegatur? Quicquid porro animo cernimus, id omne oritur a sensibus; Ergo, si semel tristior effectus est, hilara vita amissa est? Igitur neque stultorum quisquam beatus neque sapientium non beatus. Qui non moveatur et offensione turpitudinis et comprobatione honestatis? Quae diligentissime contra Aristonem dicuntur a Chryippo. Aliter enim nosmet ipsos nosse non possumus. Non dolere, inquam, istud quam vim habeat postea videro; Nunc ita separantur, ut disiuncta sint, quo nihil potest esse perversius.

At quanta conantur! Mundum hunc omnem oppidum esse nostrum! Incendi igitur eos, qui audiunt, vides. Quid enim est a Chrysippo praetermissum in Stoicis? Quasi ego id curem, quid ille aiat aut neget. Quae quidem vel cum periculo est quaerenda vobis; Quid enim? Quo invento omnis ab eo quasi capite de summo bono et malo disputatio ducitur. Qui autem esse poteris, nisi te amor ipse ceperit? Ex ea difficultate illae fallaciloquae, ut ait Accius, malitiae natae sunt.

Piso igitur hoc modo, vir optimus tuique, ut scis, amantissimus. Et harum quidem rerum facilis est et expedita distinctio. Quae in controversiam veniunt, de iis, si placet, disseramus. Innumerabilia dici possunt in hanc sententiam, sed non necesse est. Quae quidem sapientes sequuntur duce natura tamquam videntes; Quaesita enim virtus est, non quae relinqueret naturam, sed quae tueretur. Illum mallem levares, quo optimum atque humanissimum virum, Cn. Quicquid enim a sapientia proficiscitur, id continuo debet expletum esse omnibus suis partibus; Sin dicit obscurari quaedam nec apparere, quia valde parva sint, nos quoque concedimus;

Ratio quidem vestra sic cogit. Nondum autem explanatum satis, erat, quid maxime natura vellet. Et non ex maxima parte de tota iudicabis? Sed venio ad inconstantiae crimen, ne saepius dicas me aberrare; At ille pellit, qui permulcet sensum voluptate. Ego vero volo in virtute vim esse quam maximam; Piso igitur hoc modo, vir optimus tuique, ut scis, amantissimus. Cur igitur, cum de re conveniat, non malumus usitate loqui?

Atque his de rebus et splendida est eorum et illustris oratio. Sed ea mala virtuti magnitudine obruebantur. Sin laboramus, quis est, qui alienae modum statuat industriae? Hoc sic expositum dissimile est superiori. An me, inquam, nisi te audire vellem, censes haec dicturum fuisse? Atque ab isto capite fluere necesse est omnem rationem bonorum et malorum. Sic igitur in homine perfectio ista in eo potissimum, quod est optimum, id est in virtute, laudatur. Tecum optime, deinde etiam cum mediocri amico. Facile est hoc cernere in primis puerorum aetatulis. Non enim ipsa genuit hominem, sed accepit a natura inchoatum.

Cum salvum esse flentes sui respondissent, rogavit essentne fusi hostes. Quarum ambarum rerum cum medicinam pollicetur, luxuriae licentiam pollicetur. Quae quo sunt excelsiores, eo dant clariora indicia naturae. Te ipsum, dignissimum maioribus tuis, voluptasne induxit, ut adolescentulus eriperes P. Quid turpius quam sapientis vitam ex insipientium sermone pendere? Miserum hominem! Si dolor summum malum est, dici aliter non potest. Quacumque enim ingredimur, in aliqua historia vestigium ponimus. An vero, inquit, quisquam potest probare, quod perceptfum, quod. Facile est hoc cernere in primis puerorum aetatulis.

Ille vero, si insipiens-quo certe, quoniam tyrannus -, numquam beatus; Diodorus, eius auditor, adiungit ad honestatem vacuitatem doloris. Color egregius, integra valitudo, summa gratia, vita denique conferta voluptatum omnium varietate. Quo plebiscito decreta a senatu est consuli quaestio Cn. Quorum altera prosunt, nocent altera. Omnia contraria, quos etiam insanos esse vultis. Maximus dolor, inquit, brevis est.

Quid igitur dubitamus in tota eius natura quaerere quid sit effectum? Aufidio, praetorio, erudito homine, oculis capto, saepe audiebam, cum se lucis magis quam utilitatis desiderio moveri diceret.

Est enim effectrix multarum et magnarum voluptatum. Mihi enim erit isdem istis fortasse iam utendum. Sed ad haec, nisi molestum est, habeo quae velim. Bona autem corporis huic sunt, quod posterius posui, similiora.

Et nemo nimium beatus est; Quid ergo aliud intellegetur nisi uti ne quae pars naturae neglegatur? Quid igitur, inquit, eos responsuros putas? Hoc ille tuus non vult omnibusque ex rebus voluptatem quasi mercedem exigit. Levatio igitur vitiorum magna fit in iis, qui habent ad virtutem progressionis aliquantum. Nisi autem rerum natura perspecta erit, nullo modo poterimus sensuum iudicia defendere. Unum est sine dolore esse, alterum cum voluptate. Nullus est igitur cuiusquam dies natalis.

Nec enim, dum metuit, iustus est, et certe, si metuere destiterit, non erit; Quod si ita se habeat, non possit beatam praestare vitam sapientia. Quae cum essent dicta, discessimus. Illa videamus, quae a te de amicitia dicta sunt. Idem fecisset Epicurus, si sententiam hanc, quae nunc Hieronymi est, coniunxisset cum Aristippi vetere sententia. Haec quo modo conveniant, non sane intellego.

Posted on Leave a comment

Post 39994

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Fatebuntur Stoici haec omnia dicta esse praeclare, neque eam causam Zenoni desciscendi fuisse. Gloriosa ostentatio in constituendo summo bono. Hoc est non modo cor non habere, sed ne palatum quidem. Perturbationes autem nulla naturae vi commoventur, omniaque ea sunt opiniones ac iudicia levitatis. Apparet statim, quae sint officia, quae actiones. Duo Reges: constructio interrete. Sed id ne cogitari quidem potest quale sit, ut non repugnet ipsum sibi. Ut non sine causa ex iis memoriae ducta sit disciplina. Sed mehercule pergrata mihi oratio tua. Sed erat aequius Triarium aliquid de dissensione nostra iudicare. Nam prius a se poterit quisque discedere quam appetitum earum rerum, quae sibi conducant, amittere.

Diodorus, eius auditor, adiungit ad honestatem vacuitatem doloris. Habes, inquam, Cato, formam eorum, de quibus loquor, philosophorum. In qua quid est boni praeter summam voluptatem, et eam sempiternam? Illis videtur, qui illud non dubitant bonum dicere -; Scio enim esse quosdam, qui quavis lingua philosophari possint; Idemque diviserunt naturam hominis in animum et corpus. Qui non moveatur et offensione turpitudinis et comprobatione honestatis? Etsi ea quidem, quae adhuc dixisti, quamvis ad aetatem recte isto modo dicerentur. Materiam vero rerum et copiam apud hos exilem, apud illos uberrimam reperiemus. Tecum optime, deinde etiam cum mediocri amico. Quae contraria sunt his, malane?

Theophrastus mediocriterne delectat, cum tractat locos ab Aristotele ante tractatos? Hoc dixerit potius Ennius: Nimium boni est, cui nihil est mali. Septem autem illi non suo, sed populorum suffragio omnium nominati sunt. Haec dicuntur fortasse ieiunius; At ego quem huic anteponam non audeo dicere; Potius inflammat, ut coercendi magis quam dedocendi esse videantur.

Quae cum praeponunt, ut sit aliqua rerum selectio, naturam videntur sequi; Ergo opifex plus sibi proponet ad formarum quam civis excellens ad factorum pulchritudinem? Fortasse id optimum, sed ubi illud: Plus semper voluptatis? Itaque contra est, ac dicitis; Quis animo aequo videt eum, quem inpure ac flagitiose putet vivere? Num igitur utiliorem tibi hunc Triarium putas esse posse, quam si tua sint Puteolis granaria?

Qui potest igitur habitare in beata vita summi mali metus? Quem si tenueris, non modo meum Ciceronem, sed etiam me ipsum abducas licebit. Nunc omni virtuti vitium contrario nomine opponitur. Beatus autem esse in maximarum rerum timore nemo potest. Hunc ipsum Zenonis aiunt esse finem declarantem illud, quod a te dictum est, convenienter naturae vivere. Tu autem inter haec tantam multitudinem hominum interiectam non vides nec laetantium nec dolentium?

Fortasse id optimum, sed ubi illud: Plus semper voluptatis? Ut enim consuetudo loquitur, id solum dicitur honestum, quod est populari fama gloriosum. Cuius quidem, quoniam Stoicus fuit, sententia condemnata mihi videtur esse inanitas ista verborum. Non est ista, inquam, Piso, magna dissensio. Conferam tecum, quam cuique verso rem subicias; Itaque fecimus. Omnia contraria, quos etiam insanos esse vultis. Sed eum qui audiebant, quoad poterant, defendebant sententiam suam.

Tanta vis admonitionis inest in locis; Intellegi quidem, ut propter aliam quampiam rem, verbi gratia propter voluptatem, nos amemus; Dici enim nihil potest verius. Videamus igitur sententias eorum, tum ad verba redeamus. Qui autem voluptate vitam effici beatam putabit, qui sibi is conveniet, si negabit voluptatem crescere longinquitate? Polycratem Samium felicem appellabant. At ego quem huic anteponam non audeo dicere; Beatus autem esse in maximarum rerum timore nemo potest. Quis non odit sordidos, vanos, leves, futtiles? Hoc enim constituto in philosophia constituta sunt omnia. An ea, quae per vinitorem antea consequebatur, per se ipsa curabit? Ea possunt paria non esse. Cur igitur easdem res, inquam, Peripateticis dicentibus verbum nullum est, quod non intellegatur?

Quid, si etiam iucunda memoria est praeteritorum malorum? Magni enim aestimabat pecuniam non modo non contra leges, sed etiam legibus partam. Hinc ceteri particulas arripere conati suam quisque videro voluit afferre sententiam. Satis est ad hoc responsum. Quis istud possit, inquit, negare? Igitur neque stultorum quisquam beatus neque sapientium non beatus.

An hoc usque quaque, aliter in vita? Et certamen honestum et disputatio splendida! omnis est enim de virtutis dignitate contentio. Maximus dolor, inquit, brevis est. Age sane, inquam. Quamvis enim depravatae non sint, pravae tamen esse possunt. Sed vos squalidius, illorum vides quam niteat oratio.

Pudebit te, inquam, illius tabulae, quam Cleanthes sane commode verbis depingere solebat. Ille incendat? Cuius quidem, quoniam Stoicus fuit, sententia condemnata mihi videtur esse inanitas ista verborum. Deinde prima illa, quae in congressu solemus: Quid tu, inquit, huc? Iubet igitur nos Pythius Apollo noscere nosmet ipsos.

Idcirco enim non desideraret, quia, quod dolore caret, id in voluptate est. Sed utrum hortandus es nobis, Luci, inquit, an etiam tua sponte propensus es? Quid, cum fictas fabulas, e quibus utilitas nulla elici potest, cum voluptate legimus? Atqui pugnantibus et contrariis studiis consiliisque semper utens nihil quieti videre, nihil tranquilli potest. Illud dico, ea, quae dicat, praeclare inter se cohaerere. Ego vero volo in virtute vim esse quam maximam; Si quidem, inquit, tollerem, sed relinquo. Nobis Heracleotes ille Dionysius flagitiose descivisse videtur a Stoicis propter oculorum dolorem.

Sin laboramus, quis est, qui alienae modum statuat industriae? Ut alios omittam, hunc appello, quem ille unum secutus est. Ut alios omittam, hunc appello, quem ille unum secutus est. Sed haec quidem liberius ab eo dicuntur et saepius. Virtutis, magnitudinis animi, patientiae, fortitudinis fomentis dolor mitigari solet. Cur fortior sit, si illud, quod tute concedis, asperum et vix ferendum putabit? Quid me istud rogas? Quae cum dixisset paulumque institisset, Quid est? Ad corpus diceres pertinere-, sed ea, quae dixi, ad corpusne refers? Quis istud possit, inquit, negare? Hoc Hieronymus summum bonum esse dixit. Hoc loco discipulos quaerere videtur, ut, qui asoti esse velint, philosophi ante fiant.

Potius inflammat, ut coercendi magis quam dedocendi esse videantur. Nam et complectitur verbis, quod vult, et dicit plane, quod intellegam; Dulce amarum, leve asperum, prope longe, stare movere, quadratum rotundum. Scrupulum, inquam, abeunti; Iubet igitur nos Pythius Apollo noscere nosmet ipsos. Is es profecto tu. An vero, inquit, quisquam potest probare, quod perceptfum, quod. Quae cum dixisset paulumque institisset, Quid est? Quid de Platone aut de Democrito loquar? Ergo et avarus erit, sed finite, et adulter, verum habebit modum, et luxuriosus eodem modo.

Profectus in exilium Tubulus statim nec respondere ausus; Sed utrum hortandus es nobis, Luci, inquit, an etiam tua sponte propensus es? Haec quo modo conveniant, non sane intellego. Tollenda est atque extrahenda radicitus.

Tria genera cupiditatum, naturales et necessariae, naturales et non necessariae, nec naturales nec necessariae. Dici enim nihil potest verius. Venit enim mihi Platonis in mentem, quem accepimus primum hic disputare solitum; Quis Aristidem non mortuum diligit? Non igitur de improbo, sed de callido improbo quaerimus, qualis Q. Non quaeritur autem quid naturae tuae consentaneum sit, sed quid disciplinae.

Illud dico, ea, quae dicat, praeclare inter se cohaerere. Vide, quantum, inquam, fallare, Torquate. Et homini, qui ceteris animantibus plurimum praestat, praecipue a natura nihil datum esse dicemus? Quod quidem nobis non saepe contingit. Ad eos igitur converte te, quaeso. Quod non faceret, si in voluptate summum bonum poneret. Septem autem illi non suo, sed populorum suffragio omnium nominati sunt. Et harum quidem rerum facilis est et expedita distinctio.

Quid igitur, inquit, eos responsuros putas? Quis est enim, in quo sit cupiditas, quin recte cupidus dici possit? An hoc usque quaque, aliter in vita? Sed ne, dum huic obsequor, vobis molestus sim. Videamus animi partes, quarum est conspectus illustrior; O magnam vim ingenii causamque iustam, cur nova existeret disciplina! Perge porro.

Quid enim necesse est, tamquam meretricem in matronarum coetum, sic voluptatem in virtutum concilium adducere? Quis hoc dicit? Ita relinquet duas, de quibus etiam atque etiam consideret. Est enim effectrix multarum et magnarum voluptatum. Habent enim et bene longam et satis litigiosam disputationem. Verum esto: verbum ipsum voluptatis non habet dignitatem, nec nos fortasse intellegimus. Id enim volumus, id contendimus, ut officii fructus sit ipsum officium. Tu vero, inquam, ducas licet, si sequetur; Haec et tu ita posuisti, et verba vestra sunt.

In qua si nihil est praeter rationem, sit in una virtute finis bonorum; Ita prorsus, inquam; Mihi enim satis est, ipsis non satis. Illa videamus, quae a te de amicitia dicta sunt.

Saepe ab Aristotele, a Theophrasto mirabiliter est laudata per se ipsa rerum scientia; A quibus propter discendi cupiditatem videmus ultimas terras esse peragratas. Beatum, inquit. Nihil opus est exemplis hoc facere longius. Ita graviter et severe voluptatem secrevit a bono. Sin tantum modo ad indicia veteris memoriae cognoscenda, curiosorum. Portenta haec esse dicit, neque ea ratione ullo modo posse vivi;

Quod quidem nobis non saepe contingit. Urgent tamen et nihil remittunt. Nullum inveniri verbum potest quod magis idem declaret Latine, quod Graece, quam declarat voluptas. Egone quaeris, inquit, quid sentiam? Quae animi affectio suum cuique tribuens atque hanc, quam dico. Si qua in iis corrigere voluit, deteriora fecit.

Sed nimis multa. Quare obscurentur etiam haec, quae secundum naturam esse dicimus, in vita beata; Cur igitur, inquam, res tam dissimiles eodem nomine appellas? Sin autem est in ea, quod quidam volunt, nihil impedit hanc nostram comprehensionem summi boni. Expectoque quid ad id, quod quaerebam, respondeas. Ergo in utroque exercebantur, eaque disciplina effecit tantam illorum utroque in genere dicendi copiam.

Consequens enim est et post oritur, ut dixi. Multa sunt dicta ab antiquis de contemnendis ac despiciendis rebus humanis; Si sapiens, ne tum quidem miser, cum ab Oroete, praetore Darei, in crucem actus est. Nunc haec primum fortasse audientis servire debemus. Quare si potest esse beatus is, qui est in asperis reiciendisque rebus, potest is quoque esse. Tollitur beneficium, tollitur gratia, quae sunt vincla concordiae. At ille pellit, qui permulcet sensum voluptate. Quae cum praeponunt, ut sit aliqua rerum selectio, naturam videntur sequi; Atqui iste locus est, Piso, tibi etiam atque etiam confirmandus, inquam; Eam tum adesse, cum dolor omnis absit; Magno hic ingenio, sed res se tamen sic habet, ut nimis imperiosi philosophi sit vetare meminisse. Quae dici eadem de ceteris virtutibus possunt, quarum omnium fundamenta vos in voluptate tamquam in aqua ponitis.

Eiuro, inquit adridens, iniquum, hac quidem de re; At iam decimum annum in spelunca iacet. Virtutis, magnitudinis animi, patientiae, fortitudinis fomentis dolor mitigari solet. Atque ab isto capite fluere necesse est omnem rationem bonorum et malorum. Non semper, inquam;

Ita enim vivunt quidam, ut eorum vita refellatur oratio. Sed residamus, inquit, si placet. Nos quidem Virtutes sic natae sumus, ut tibi serviremus, aliud negotii nihil habemus. Atqui, inquam, Cato, si istud optinueris, traducas me ad te totum licebit.

Suo enim quisque studio maxime ducitur. Hoc dictum in una re latissime patet, ut in omnibus factis re, non teste moveamur. Ego vero volo in virtute vim esse quam maximam; Comprehensum, quod cognitum non habet? Sin te auctoritas commovebat, nobisne omnibus et Platoni ipsi nescio quem illum anteponebas? Quamvis enim depravatae non sint, pravae tamen esse possunt. Aliter enim explicari, quod quaeritur, non potest.

Nam illud vehementer repugnat, eundem beatum esse et multis malis oppressum. Quo plebiscito decreta a senatu est consuli quaestio Cn. Nam aliquando posse recte fieri dicunt nulla expectata nec quaesita voluptate. In eo autem voluptas omnium Latine loquentium more ponitur, cum percipitur ea, quae sensum aliquem moveat, iucunditas. Tum ille: Ain tandem? Sic consequentibus vestris sublatis prima tolluntur. Et harum quidem rerum facilis est et expedita distinctio. Hic, qui utrumque probat, ambobus debuit uti, sicut facit re, neque tamen dividit verbis. Facit enim ille duo seiuncta ultima bonorum, quae ut essent vera, coniungi debuerunt; An hoc usque quaque, aliter in vita? Praetereo multos, in bis doctum hominem et suavem, Hieronymum, quem iam cur Peripateticum appellem nescio.

Si enim ita est, vide ne facinus facias, cum mori suadeas. Nunc dicam de voluptate, nihil scilicet novi, ea tamen, quae te ipsum probaturum esse confidam. Nam illud vehementer repugnat, eundem beatum esse et multis malis oppressum. Ea possunt paria non esse.

Estne, quaeso, inquam, sitienti in bibendo voluptas? Id et fieri posse et saepe esse factum et ad voluptates percipiendas maxime pertinere. In his igitur partibus duabus nihil erat, quod Zeno commutare gestiret. Iam quae corporis sunt, ea nec auctoritatem cum animi partibus, comparandam et cognitionem habent faciliorem. Quid me istud rogas? Est enim effectrix multarum et magnarum voluptatum. Nec enim, omnes avaritias si aeque avaritias esse dixerimus, sequetur ut etiam aequas esse dicamus. Iam id ipsum absurdum, maximum malum neglegi. Nummus in Croesi divitiis obscuratur, pars est tamen divitiarum. Sed non sunt in eo genere tantae commoditates corporis tamque productae temporibus tamque multae.

Hanc quoque iucunditatem, si vis, transfer in animum; Quid ergo? Potius ergo illa dicantur: turpe esse, viri non esse debilitari dolore, frangi, succumbere. Virtutibus igitur rectissime mihi videris et ad consuetudinem nostrae orationis vitia posuisse contraria. Multoque hoc melius nos veriusque quam Stoici. An eum discere ea mavis, quae cum plane perdidiceriti nihil sciat? Ait enim se, si uratur, Quam hoc suave! dicturum. Est enim effectrix multarum et magnarum voluptatum.

Re mihi non aeque satisfacit, et quidem locis pluribus. Ergo hoc quidem apparet, nos ad agendum esse natos. Ne in odium veniam, si amicum destitero tueri. Hoc ipsum elegantius poni meliusque potuit. Confecta res esset. Nec tamen ille erat sapiens quis enim hoc aut quando aut ubi aut unde? Unum est sine dolore esse, alterum cum voluptate. Haec non erant eius, qui innumerabilis mundos infinitasque regiones, quarum nulla esset ora, nulla extremitas, mente peragravisset. Optime, inquam. Nonne videmus quanta perturbatio rerum omnium consequatur, quanta confusio?

Nobis aliter videtur, recte secusne, postea; Non pugnem cum homine, cur tantum habeat in natura boni; Quorum altera prosunt, nocent altera. Quod autem magnum dolorem brevem, longinquum levem esse dicitis, id non intellego quale sit. Quod autem principium officii quaerunt, melius quam Pyrrho; Tubulum fuisse, qua illum, cuius is condemnatus est rogatione, P. Itaque haec cum illis est dissensio, cum Peripateticis nulla sane. Illa videamus, quae a te de amicitia dicta sunt.

Atque his de rebus et splendida est eorum et illustris oratio. Quod praeceptum quia maius erat, quam ut ab homine videretur, idcirco assignatum est deo. Hoc loco tenere se Triarius non potuit. Respondent extrema primis, media utrisque, omnia omnibus. Sed fac ista esse non inportuna; Quae iam oratio non a philosopho aliquo, sed a censore opprimenda est.

Sed eum qui audiebant, quoad poterant, defendebant sententiam suam. Sed quanta sit alias, nunc tantum possitne esse tanta. Sed tamen enitar et, si minus multa mihi occurrent, non fugiam ista popularia. Conferam avum tuum Drusum cum C. Ut placet, inquit, etsi enim illud erat aptius, aequum cuique concedere. Solum praeterea formosum, solum liberum, solum civem, stultost; Omnia peccata paria dicitis.

Sed utrum hortandus es nobis, Luci, inquit, an etiam tua sponte propensus es? Quae animi affectio suum cuique tribuens atque hanc, quam dico. Et quod est munus, quod opus sapientiae? Quae quidem sapientes sequuntur duce natura tamquam videntes; Non laboro, inquit, de nomine. Estne, quaeso, inquam, sitienti in bibendo voluptas? Placet igitur tibi, Cato, cum res sumpseris non concessas, ex illis efficere, quod velis? Quae hic rei publicae vulnera inponebat, eadem ille sanabat. Negat esse eam, inquit, propter se expetendam. Plane idem, inquit, et maxima quidem, qua fieri nulla maior potest.

Atqui reperies, inquit, in hoc quidem pertinacem; Quos nisi redarguimus, omnis virtus, omne decus, omnis vera laus deserenda est. Beatus autem esse in maximarum rerum timore nemo potest. Tibi hoc incredibile, quod beatissimum. Sed ille, ut dixi, vitiose.

Prodest, inquit, mihi eo esse animo. Ille enim occurrentia nescio quae comminiscebatur; Hoc mihi cum tuo fratre convenit. Quia nec honesto quic quam honestius nec turpi turpius. Quae in controversiam veniunt, de iis, si placet, disseramus. Recte, inquit, intellegis. Quamquam tu hanc copiosiorem etiam soles dicere. Duae sunt enim res quoque, ne tu verba solum putes. At quicum ioca seria, ut dicitur, quicum arcana, quicum occulta omnia?

Quis non odit sordidos, vanos, leves, futtiles? Etiam beatissimum? Non igitur potestis voluptate omnia dirigentes aut tueri aut retinere virtutem. Tecum optime, deinde etiam cum mediocri amico. Maximas vero virtutes iacere omnis necesse est voluptate dominante. Quae tamen a te agetur non melior, quam illae sunt, quas interdum optines. Longum est enim ad omnia respondere, quae a te dicta sunt. Quid de Platone aut de Democrito loquar? Memini vero, inquam; Atque ab his initiis profecti omnium virtutum et originem et progressionem persecuti sunt.

Quod non faceret, si in voluptate summum bonum poneret. Qualem igitur hominem natura inchoavit? Tum Triarius: Posthac quidem, inquit, audacius. Potius ergo illa dicantur: turpe esse, viri non esse debilitari dolore, frangi, succumbere. Septem autem illi non suo, sed populorum suffragio omnium nominati sunt. Negare non possum. Deinde disputat, quod cuiusque generis animantium statui deceat extremum. Quod ea non occurrentia fingunt, vincunt Aristonem;

At ille pellit, qui permulcet sensum voluptate. Cur igitur easdem res, inquam, Peripateticis dicentibus verbum nullum est, quod non intellegatur? Quicquid porro animo cernimus, id omne oritur a sensibus; Ergo, si semel tristior effectus est, hilara vita amissa est? Igitur neque stultorum quisquam beatus neque sapientium non beatus. Qui non moveatur et offensione turpitudinis et comprobatione honestatis? Quae diligentissime contra Aristonem dicuntur a Chryippo. Aliter enim nosmet ipsos nosse non possumus. Non dolere, inquam, istud quam vim habeat postea videro; Nunc ita separantur, ut disiuncta sint, quo nihil potest esse perversius.

At quanta conantur! Mundum hunc omnem oppidum esse nostrum! Incendi igitur eos, qui audiunt, vides. Quid enim est a Chrysippo praetermissum in Stoicis? Quasi ego id curem, quid ille aiat aut neget. Quae quidem vel cum periculo est quaerenda vobis; Quid enim? Quo invento omnis ab eo quasi capite de summo bono et malo disputatio ducitur. Qui autem esse poteris, nisi te amor ipse ceperit? Ex ea difficultate illae fallaciloquae, ut ait Accius, malitiae natae sunt.

Piso igitur hoc modo, vir optimus tuique, ut scis, amantissimus. Et harum quidem rerum facilis est et expedita distinctio. Quae in controversiam veniunt, de iis, si placet, disseramus. Innumerabilia dici possunt in hanc sententiam, sed non necesse est. Quae quidem sapientes sequuntur duce natura tamquam videntes; Quaesita enim virtus est, non quae relinqueret naturam, sed quae tueretur. Illum mallem levares, quo optimum atque humanissimum virum, Cn. Quicquid enim a sapientia proficiscitur, id continuo debet expletum esse omnibus suis partibus; Sin dicit obscurari quaedam nec apparere, quia valde parva sint, nos quoque concedimus;

Ratio quidem vestra sic cogit. Nondum autem explanatum satis, erat, quid maxime natura vellet. Et non ex maxima parte de tota iudicabis? Sed venio ad inconstantiae crimen, ne saepius dicas me aberrare; At ille pellit, qui permulcet sensum voluptate. Ego vero volo in virtute vim esse quam maximam; Piso igitur hoc modo, vir optimus tuique, ut scis, amantissimus. Cur igitur, cum de re conveniat, non malumus usitate loqui?

Atque his de rebus et splendida est eorum et illustris oratio. Sed ea mala virtuti magnitudine obruebantur. Sin laboramus, quis est, qui alienae modum statuat industriae? Hoc sic expositum dissimile est superiori. An me, inquam, nisi te audire vellem, censes haec dicturum fuisse? Atque ab isto capite fluere necesse est omnem rationem bonorum et malorum. Sic igitur in homine perfectio ista in eo potissimum, quod est optimum, id est in virtute, laudatur. Tecum optime, deinde etiam cum mediocri amico. Facile est hoc cernere in primis puerorum aetatulis. Non enim ipsa genuit hominem, sed accepit a natura inchoatum.

Cum salvum esse flentes sui respondissent, rogavit essentne fusi hostes. Quarum ambarum rerum cum medicinam pollicetur, luxuriae licentiam pollicetur. Quae quo sunt excelsiores, eo dant clariora indicia naturae. Te ipsum, dignissimum maioribus tuis, voluptasne induxit, ut adolescentulus eriperes P. Quid turpius quam sapientis vitam ex insipientium sermone pendere? Miserum hominem! Si dolor summum malum est, dici aliter non potest. Quacumque enim ingredimur, in aliqua historia vestigium ponimus. An vero, inquit, quisquam potest probare, quod perceptfum, quod. Facile est hoc cernere in primis puerorum aetatulis.

Ille vero, si insipiens-quo certe, quoniam tyrannus -, numquam beatus; Diodorus, eius auditor, adiungit ad honestatem vacuitatem doloris. Color egregius, integra valitudo, summa gratia, vita denique conferta voluptatum omnium varietate. Quo plebiscito decreta a senatu est consuli quaestio Cn. Quorum altera prosunt, nocent altera. Omnia contraria, quos etiam insanos esse vultis. Maximus dolor, inquit, brevis est.

Quid igitur dubitamus in tota eius natura quaerere quid sit effectum? Aufidio, praetorio, erudito homine, oculis capto, saepe audiebam, cum se lucis magis quam utilitatis desiderio moveri diceret.

Est enim effectrix multarum et magnarum voluptatum. Mihi enim erit isdem istis fortasse iam utendum. Sed ad haec, nisi molestum est, habeo quae velim. Bona autem corporis huic sunt, quod posterius posui, similiora.

Et nemo nimium beatus est; Quid ergo aliud intellegetur nisi uti ne quae pars naturae neglegatur? Quid igitur, inquit, eos responsuros putas? Hoc ille tuus non vult omnibusque ex rebus voluptatem quasi mercedem exigit. Levatio igitur vitiorum magna fit in iis, qui habent ad virtutem progressionis aliquantum. Nisi autem rerum natura perspecta erit, nullo modo poterimus sensuum iudicia defendere. Unum est sine dolore esse, alterum cum voluptate. Nullus est igitur cuiusquam dies natalis.

Nec enim, dum metuit, iustus est, et certe, si metuere destiterit, non erit; Quod si ita se habeat, non possit beatam praestare vitam sapientia. Quae cum essent dicta, discessimus. Illa videamus, quae a te de amicitia dicta sunt. Idem fecisset Epicurus, si sententiam hanc, quae nunc Hieronymi est, coniunxisset cum Aristippi vetere sententia. Haec quo modo conveniant, non sane intellego.

Posted on Leave a comment

Post 39993

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Fatebuntur Stoici haec omnia dicta esse praeclare, neque eam causam Zenoni desciscendi fuisse. Gloriosa ostentatio in constituendo summo bono. Hoc est non modo cor non habere, sed ne palatum quidem. Perturbationes autem nulla naturae vi commoventur, omniaque ea sunt opiniones ac iudicia levitatis. Apparet statim, quae sint officia, quae actiones. Duo Reges: constructio interrete. Sed id ne cogitari quidem potest quale sit, ut non repugnet ipsum sibi. Ut non sine causa ex iis memoriae ducta sit disciplina. Sed mehercule pergrata mihi oratio tua. Sed erat aequius Triarium aliquid de dissensione nostra iudicare. Nam prius a se poterit quisque discedere quam appetitum earum rerum, quae sibi conducant, amittere.

Diodorus, eius auditor, adiungit ad honestatem vacuitatem doloris. Habes, inquam, Cato, formam eorum, de quibus loquor, philosophorum. In qua quid est boni praeter summam voluptatem, et eam sempiternam? Illis videtur, qui illud non dubitant bonum dicere -; Scio enim esse quosdam, qui quavis lingua philosophari possint; Idemque diviserunt naturam hominis in animum et corpus. Qui non moveatur et offensione turpitudinis et comprobatione honestatis? Etsi ea quidem, quae adhuc dixisti, quamvis ad aetatem recte isto modo dicerentur. Materiam vero rerum et copiam apud hos exilem, apud illos uberrimam reperiemus. Tecum optime, deinde etiam cum mediocri amico. Quae contraria sunt his, malane?

Theophrastus mediocriterne delectat, cum tractat locos ab Aristotele ante tractatos? Hoc dixerit potius Ennius: Nimium boni est, cui nihil est mali. Septem autem illi non suo, sed populorum suffragio omnium nominati sunt. Haec dicuntur fortasse ieiunius; At ego quem huic anteponam non audeo dicere; Potius inflammat, ut coercendi magis quam dedocendi esse videantur.

Quae cum praeponunt, ut sit aliqua rerum selectio, naturam videntur sequi; Ergo opifex plus sibi proponet ad formarum quam civis excellens ad factorum pulchritudinem? Fortasse id optimum, sed ubi illud: Plus semper voluptatis? Itaque contra est, ac dicitis; Quis animo aequo videt eum, quem inpure ac flagitiose putet vivere? Num igitur utiliorem tibi hunc Triarium putas esse posse, quam si tua sint Puteolis granaria?

Qui potest igitur habitare in beata vita summi mali metus? Quem si tenueris, non modo meum Ciceronem, sed etiam me ipsum abducas licebit. Nunc omni virtuti vitium contrario nomine opponitur. Beatus autem esse in maximarum rerum timore nemo potest. Hunc ipsum Zenonis aiunt esse finem declarantem illud, quod a te dictum est, convenienter naturae vivere. Tu autem inter haec tantam multitudinem hominum interiectam non vides nec laetantium nec dolentium?

Fortasse id optimum, sed ubi illud: Plus semper voluptatis? Ut enim consuetudo loquitur, id solum dicitur honestum, quod est populari fama gloriosum. Cuius quidem, quoniam Stoicus fuit, sententia condemnata mihi videtur esse inanitas ista verborum. Non est ista, inquam, Piso, magna dissensio. Conferam tecum, quam cuique verso rem subicias; Itaque fecimus. Omnia contraria, quos etiam insanos esse vultis. Sed eum qui audiebant, quoad poterant, defendebant sententiam suam.

Tanta vis admonitionis inest in locis; Intellegi quidem, ut propter aliam quampiam rem, verbi gratia propter voluptatem, nos amemus; Dici enim nihil potest verius. Videamus igitur sententias eorum, tum ad verba redeamus. Qui autem voluptate vitam effici beatam putabit, qui sibi is conveniet, si negabit voluptatem crescere longinquitate? Polycratem Samium felicem appellabant. At ego quem huic anteponam non audeo dicere; Beatus autem esse in maximarum rerum timore nemo potest. Quis non odit sordidos, vanos, leves, futtiles? Hoc enim constituto in philosophia constituta sunt omnia. An ea, quae per vinitorem antea consequebatur, per se ipsa curabit? Ea possunt paria non esse. Cur igitur easdem res, inquam, Peripateticis dicentibus verbum nullum est, quod non intellegatur?

Quid, si etiam iucunda memoria est praeteritorum malorum? Magni enim aestimabat pecuniam non modo non contra leges, sed etiam legibus partam. Hinc ceteri particulas arripere conati suam quisque videro voluit afferre sententiam. Satis est ad hoc responsum. Quis istud possit, inquit, negare? Igitur neque stultorum quisquam beatus neque sapientium non beatus.

An hoc usque quaque, aliter in vita? Et certamen honestum et disputatio splendida! omnis est enim de virtutis dignitate contentio. Maximus dolor, inquit, brevis est. Age sane, inquam. Quamvis enim depravatae non sint, pravae tamen esse possunt. Sed vos squalidius, illorum vides quam niteat oratio.

Pudebit te, inquam, illius tabulae, quam Cleanthes sane commode verbis depingere solebat. Ille incendat? Cuius quidem, quoniam Stoicus fuit, sententia condemnata mihi videtur esse inanitas ista verborum. Deinde prima illa, quae in congressu solemus: Quid tu, inquit, huc? Iubet igitur nos Pythius Apollo noscere nosmet ipsos.

Idcirco enim non desideraret, quia, quod dolore caret, id in voluptate est. Sed utrum hortandus es nobis, Luci, inquit, an etiam tua sponte propensus es? Quid, cum fictas fabulas, e quibus utilitas nulla elici potest, cum voluptate legimus? Atqui pugnantibus et contrariis studiis consiliisque semper utens nihil quieti videre, nihil tranquilli potest. Illud dico, ea, quae dicat, praeclare inter se cohaerere. Ego vero volo in virtute vim esse quam maximam; Si quidem, inquit, tollerem, sed relinquo. Nobis Heracleotes ille Dionysius flagitiose descivisse videtur a Stoicis propter oculorum dolorem.

Sin laboramus, quis est, qui alienae modum statuat industriae? Ut alios omittam, hunc appello, quem ille unum secutus est. Ut alios omittam, hunc appello, quem ille unum secutus est. Sed haec quidem liberius ab eo dicuntur et saepius. Virtutis, magnitudinis animi, patientiae, fortitudinis fomentis dolor mitigari solet. Cur fortior sit, si illud, quod tute concedis, asperum et vix ferendum putabit? Quid me istud rogas? Quae cum dixisset paulumque institisset, Quid est? Ad corpus diceres pertinere-, sed ea, quae dixi, ad corpusne refers? Quis istud possit, inquit, negare? Hoc Hieronymus summum bonum esse dixit. Hoc loco discipulos quaerere videtur, ut, qui asoti esse velint, philosophi ante fiant.

Potius inflammat, ut coercendi magis quam dedocendi esse videantur. Nam et complectitur verbis, quod vult, et dicit plane, quod intellegam; Dulce amarum, leve asperum, prope longe, stare movere, quadratum rotundum. Scrupulum, inquam, abeunti; Iubet igitur nos Pythius Apollo noscere nosmet ipsos. Is es profecto tu. An vero, inquit, quisquam potest probare, quod perceptfum, quod. Quae cum dixisset paulumque institisset, Quid est? Quid de Platone aut de Democrito loquar? Ergo et avarus erit, sed finite, et adulter, verum habebit modum, et luxuriosus eodem modo.

Profectus in exilium Tubulus statim nec respondere ausus; Sed utrum hortandus es nobis, Luci, inquit, an etiam tua sponte propensus es? Haec quo modo conveniant, non sane intellego. Tollenda est atque extrahenda radicitus.

Tria genera cupiditatum, naturales et necessariae, naturales et non necessariae, nec naturales nec necessariae. Dici enim nihil potest verius. Venit enim mihi Platonis in mentem, quem accepimus primum hic disputare solitum; Quis Aristidem non mortuum diligit? Non igitur de improbo, sed de callido improbo quaerimus, qualis Q. Non quaeritur autem quid naturae tuae consentaneum sit, sed quid disciplinae.

Illud dico, ea, quae dicat, praeclare inter se cohaerere. Vide, quantum, inquam, fallare, Torquate. Et homini, qui ceteris animantibus plurimum praestat, praecipue a natura nihil datum esse dicemus? Quod quidem nobis non saepe contingit. Ad eos igitur converte te, quaeso. Quod non faceret, si in voluptate summum bonum poneret. Septem autem illi non suo, sed populorum suffragio omnium nominati sunt. Et harum quidem rerum facilis est et expedita distinctio.

Quid igitur, inquit, eos responsuros putas? Quis est enim, in quo sit cupiditas, quin recte cupidus dici possit? An hoc usque quaque, aliter in vita? Sed ne, dum huic obsequor, vobis molestus sim. Videamus animi partes, quarum est conspectus illustrior; O magnam vim ingenii causamque iustam, cur nova existeret disciplina! Perge porro.

Quid enim necesse est, tamquam meretricem in matronarum coetum, sic voluptatem in virtutum concilium adducere? Quis hoc dicit? Ita relinquet duas, de quibus etiam atque etiam consideret. Est enim effectrix multarum et magnarum voluptatum. Habent enim et bene longam et satis litigiosam disputationem. Verum esto: verbum ipsum voluptatis non habet dignitatem, nec nos fortasse intellegimus. Id enim volumus, id contendimus, ut officii fructus sit ipsum officium. Tu vero, inquam, ducas licet, si sequetur; Haec et tu ita posuisti, et verba vestra sunt.

In qua si nihil est praeter rationem, sit in una virtute finis bonorum; Ita prorsus, inquam; Mihi enim satis est, ipsis non satis. Illa videamus, quae a te de amicitia dicta sunt.

Saepe ab Aristotele, a Theophrasto mirabiliter est laudata per se ipsa rerum scientia; A quibus propter discendi cupiditatem videmus ultimas terras esse peragratas. Beatum, inquit. Nihil opus est exemplis hoc facere longius. Ita graviter et severe voluptatem secrevit a bono. Sin tantum modo ad indicia veteris memoriae cognoscenda, curiosorum. Portenta haec esse dicit, neque ea ratione ullo modo posse vivi;

Quod quidem nobis non saepe contingit. Urgent tamen et nihil remittunt. Nullum inveniri verbum potest quod magis idem declaret Latine, quod Graece, quam declarat voluptas. Egone quaeris, inquit, quid sentiam? Quae animi affectio suum cuique tribuens atque hanc, quam dico. Si qua in iis corrigere voluit, deteriora fecit.

Sed nimis multa. Quare obscurentur etiam haec, quae secundum naturam esse dicimus, in vita beata; Cur igitur, inquam, res tam dissimiles eodem nomine appellas? Sin autem est in ea, quod quidam volunt, nihil impedit hanc nostram comprehensionem summi boni. Expectoque quid ad id, quod quaerebam, respondeas. Ergo in utroque exercebantur, eaque disciplina effecit tantam illorum utroque in genere dicendi copiam.

Consequens enim est et post oritur, ut dixi. Multa sunt dicta ab antiquis de contemnendis ac despiciendis rebus humanis; Si sapiens, ne tum quidem miser, cum ab Oroete, praetore Darei, in crucem actus est. Nunc haec primum fortasse audientis servire debemus. Quare si potest esse beatus is, qui est in asperis reiciendisque rebus, potest is quoque esse. Tollitur beneficium, tollitur gratia, quae sunt vincla concordiae. At ille pellit, qui permulcet sensum voluptate. Quae cum praeponunt, ut sit aliqua rerum selectio, naturam videntur sequi; Atqui iste locus est, Piso, tibi etiam atque etiam confirmandus, inquam; Eam tum adesse, cum dolor omnis absit; Magno hic ingenio, sed res se tamen sic habet, ut nimis imperiosi philosophi sit vetare meminisse. Quae dici eadem de ceteris virtutibus possunt, quarum omnium fundamenta vos in voluptate tamquam in aqua ponitis.

Eiuro, inquit adridens, iniquum, hac quidem de re; At iam decimum annum in spelunca iacet. Virtutis, magnitudinis animi, patientiae, fortitudinis fomentis dolor mitigari solet. Atque ab isto capite fluere necesse est omnem rationem bonorum et malorum. Non semper, inquam;

Ita enim vivunt quidam, ut eorum vita refellatur oratio. Sed residamus, inquit, si placet. Nos quidem Virtutes sic natae sumus, ut tibi serviremus, aliud negotii nihil habemus. Atqui, inquam, Cato, si istud optinueris, traducas me ad te totum licebit.

Suo enim quisque studio maxime ducitur. Hoc dictum in una re latissime patet, ut in omnibus factis re, non teste moveamur. Ego vero volo in virtute vim esse quam maximam; Comprehensum, quod cognitum non habet? Sin te auctoritas commovebat, nobisne omnibus et Platoni ipsi nescio quem illum anteponebas? Quamvis enim depravatae non sint, pravae tamen esse possunt. Aliter enim explicari, quod quaeritur, non potest.

Nam illud vehementer repugnat, eundem beatum esse et multis malis oppressum. Quo plebiscito decreta a senatu est consuli quaestio Cn. Nam aliquando posse recte fieri dicunt nulla expectata nec quaesita voluptate. In eo autem voluptas omnium Latine loquentium more ponitur, cum percipitur ea, quae sensum aliquem moveat, iucunditas. Tum ille: Ain tandem? Sic consequentibus vestris sublatis prima tolluntur. Et harum quidem rerum facilis est et expedita distinctio. Hic, qui utrumque probat, ambobus debuit uti, sicut facit re, neque tamen dividit verbis. Facit enim ille duo seiuncta ultima bonorum, quae ut essent vera, coniungi debuerunt; An hoc usque quaque, aliter in vita? Praetereo multos, in bis doctum hominem et suavem, Hieronymum, quem iam cur Peripateticum appellem nescio.

Si enim ita est, vide ne facinus facias, cum mori suadeas. Nunc dicam de voluptate, nihil scilicet novi, ea tamen, quae te ipsum probaturum esse confidam. Nam illud vehementer repugnat, eundem beatum esse et multis malis oppressum. Ea possunt paria non esse.

Estne, quaeso, inquam, sitienti in bibendo voluptas? Id et fieri posse et saepe esse factum et ad voluptates percipiendas maxime pertinere. In his igitur partibus duabus nihil erat, quod Zeno commutare gestiret. Iam quae corporis sunt, ea nec auctoritatem cum animi partibus, comparandam et cognitionem habent faciliorem. Quid me istud rogas? Est enim effectrix multarum et magnarum voluptatum. Nec enim, omnes avaritias si aeque avaritias esse dixerimus, sequetur ut etiam aequas esse dicamus. Iam id ipsum absurdum, maximum malum neglegi. Nummus in Croesi divitiis obscuratur, pars est tamen divitiarum. Sed non sunt in eo genere tantae commoditates corporis tamque productae temporibus tamque multae.

Hanc quoque iucunditatem, si vis, transfer in animum; Quid ergo? Potius ergo illa dicantur: turpe esse, viri non esse debilitari dolore, frangi, succumbere. Virtutibus igitur rectissime mihi videris et ad consuetudinem nostrae orationis vitia posuisse contraria. Multoque hoc melius nos veriusque quam Stoici. An eum discere ea mavis, quae cum plane perdidiceriti nihil sciat? Ait enim se, si uratur, Quam hoc suave! dicturum. Est enim effectrix multarum et magnarum voluptatum.

Re mihi non aeque satisfacit, et quidem locis pluribus. Ergo hoc quidem apparet, nos ad agendum esse natos. Ne in odium veniam, si amicum destitero tueri. Hoc ipsum elegantius poni meliusque potuit. Confecta res esset. Nec tamen ille erat sapiens quis enim hoc aut quando aut ubi aut unde? Unum est sine dolore esse, alterum cum voluptate. Haec non erant eius, qui innumerabilis mundos infinitasque regiones, quarum nulla esset ora, nulla extremitas, mente peragravisset. Optime, inquam. Nonne videmus quanta perturbatio rerum omnium consequatur, quanta confusio?

Nobis aliter videtur, recte secusne, postea; Non pugnem cum homine, cur tantum habeat in natura boni; Quorum altera prosunt, nocent altera. Quod autem magnum dolorem brevem, longinquum levem esse dicitis, id non intellego quale sit. Quod autem principium officii quaerunt, melius quam Pyrrho; Tubulum fuisse, qua illum, cuius is condemnatus est rogatione, P. Itaque haec cum illis est dissensio, cum Peripateticis nulla sane. Illa videamus, quae a te de amicitia dicta sunt.

Atque his de rebus et splendida est eorum et illustris oratio. Quod praeceptum quia maius erat, quam ut ab homine videretur, idcirco assignatum est deo. Hoc loco tenere se Triarius non potuit. Respondent extrema primis, media utrisque, omnia omnibus. Sed fac ista esse non inportuna; Quae iam oratio non a philosopho aliquo, sed a censore opprimenda est.

Sed eum qui audiebant, quoad poterant, defendebant sententiam suam. Sed quanta sit alias, nunc tantum possitne esse tanta. Sed tamen enitar et, si minus multa mihi occurrent, non fugiam ista popularia. Conferam avum tuum Drusum cum C. Ut placet, inquit, etsi enim illud erat aptius, aequum cuique concedere. Solum praeterea formosum, solum liberum, solum civem, stultost; Omnia peccata paria dicitis.

Sed utrum hortandus es nobis, Luci, inquit, an etiam tua sponte propensus es? Quae animi affectio suum cuique tribuens atque hanc, quam dico. Et quod est munus, quod opus sapientiae? Quae quidem sapientes sequuntur duce natura tamquam videntes; Non laboro, inquit, de nomine. Estne, quaeso, inquam, sitienti in bibendo voluptas? Placet igitur tibi, Cato, cum res sumpseris non concessas, ex illis efficere, quod velis? Quae hic rei publicae vulnera inponebat, eadem ille sanabat. Negat esse eam, inquit, propter se expetendam. Plane idem, inquit, et maxima quidem, qua fieri nulla maior potest.

Atqui reperies, inquit, in hoc quidem pertinacem; Quos nisi redarguimus, omnis virtus, omne decus, omnis vera laus deserenda est. Beatus autem esse in maximarum rerum timore nemo potest. Tibi hoc incredibile, quod beatissimum. Sed ille, ut dixi, vitiose.

Prodest, inquit, mihi eo esse animo. Ille enim occurrentia nescio quae comminiscebatur; Hoc mihi cum tuo fratre convenit. Quia nec honesto quic quam honestius nec turpi turpius. Quae in controversiam veniunt, de iis, si placet, disseramus. Recte, inquit, intellegis. Quamquam tu hanc copiosiorem etiam soles dicere. Duae sunt enim res quoque, ne tu verba solum putes. At quicum ioca seria, ut dicitur, quicum arcana, quicum occulta omnia?

Quis non odit sordidos, vanos, leves, futtiles? Etiam beatissimum? Non igitur potestis voluptate omnia dirigentes aut tueri aut retinere virtutem. Tecum optime, deinde etiam cum mediocri amico. Maximas vero virtutes iacere omnis necesse est voluptate dominante. Quae tamen a te agetur non melior, quam illae sunt, quas interdum optines. Longum est enim ad omnia respondere, quae a te dicta sunt. Quid de Platone aut de Democrito loquar? Memini vero, inquam; Atque ab his initiis profecti omnium virtutum et originem et progressionem persecuti sunt.

Quod non faceret, si in voluptate summum bonum poneret. Qualem igitur hominem natura inchoavit? Tum Triarius: Posthac quidem, inquit, audacius. Potius ergo illa dicantur: turpe esse, viri non esse debilitari dolore, frangi, succumbere. Septem autem illi non suo, sed populorum suffragio omnium nominati sunt. Negare non possum. Deinde disputat, quod cuiusque generis animantium statui deceat extremum. Quod ea non occurrentia fingunt, vincunt Aristonem;

At ille pellit, qui permulcet sensum voluptate. Cur igitur easdem res, inquam, Peripateticis dicentibus verbum nullum est, quod non intellegatur? Quicquid porro animo cernimus, id omne oritur a sensibus; Ergo, si semel tristior effectus est, hilara vita amissa est? Igitur neque stultorum quisquam beatus neque sapientium non beatus. Qui non moveatur et offensione turpitudinis et comprobatione honestatis? Quae diligentissime contra Aristonem dicuntur a Chryippo. Aliter enim nosmet ipsos nosse non possumus. Non dolere, inquam, istud quam vim habeat postea videro; Nunc ita separantur, ut disiuncta sint, quo nihil potest esse perversius.

At quanta conantur! Mundum hunc omnem oppidum esse nostrum! Incendi igitur eos, qui audiunt, vides. Quid enim est a Chrysippo praetermissum in Stoicis? Quasi ego id curem, quid ille aiat aut neget. Quae quidem vel cum periculo est quaerenda vobis; Quid enim? Quo invento omnis ab eo quasi capite de summo bono et malo disputatio ducitur. Qui autem esse poteris, nisi te amor ipse ceperit? Ex ea difficultate illae fallaciloquae, ut ait Accius, malitiae natae sunt.

Piso igitur hoc modo, vir optimus tuique, ut scis, amantissimus. Et harum quidem rerum facilis est et expedita distinctio. Quae in controversiam veniunt, de iis, si placet, disseramus. Innumerabilia dici possunt in hanc sententiam, sed non necesse est. Quae quidem sapientes sequuntur duce natura tamquam videntes; Quaesita enim virtus est, non quae relinqueret naturam, sed quae tueretur. Illum mallem levares, quo optimum atque humanissimum virum, Cn. Quicquid enim a sapientia proficiscitur, id continuo debet expletum esse omnibus suis partibus; Sin dicit obscurari quaedam nec apparere, quia valde parva sint, nos quoque concedimus;

Ratio quidem vestra sic cogit. Nondum autem explanatum satis, erat, quid maxime natura vellet. Et non ex maxima parte de tota iudicabis? Sed venio ad inconstantiae crimen, ne saepius dicas me aberrare; At ille pellit, qui permulcet sensum voluptate. Ego vero volo in virtute vim esse quam maximam; Piso igitur hoc modo, vir optimus tuique, ut scis, amantissimus. Cur igitur, cum de re conveniat, non malumus usitate loqui?

Atque his de rebus et splendida est eorum et illustris oratio. Sed ea mala virtuti magnitudine obruebantur. Sin laboramus, quis est, qui alienae modum statuat industriae? Hoc sic expositum dissimile est superiori. An me, inquam, nisi te audire vellem, censes haec dicturum fuisse? Atque ab isto capite fluere necesse est omnem rationem bonorum et malorum. Sic igitur in homine perfectio ista in eo potissimum, quod est optimum, id est in virtute, laudatur. Tecum optime, deinde etiam cum mediocri amico. Facile est hoc cernere in primis puerorum aetatulis. Non enim ipsa genuit hominem, sed accepit a natura inchoatum.

Cum salvum esse flentes sui respondissent, rogavit essentne fusi hostes. Quarum ambarum rerum cum medicinam pollicetur, luxuriae licentiam pollicetur. Quae quo sunt excelsiores, eo dant clariora indicia naturae. Te ipsum, dignissimum maioribus tuis, voluptasne induxit, ut adolescentulus eriperes P. Quid turpius quam sapientis vitam ex insipientium sermone pendere? Miserum hominem! Si dolor summum malum est, dici aliter non potest. Quacumque enim ingredimur, in aliqua historia vestigium ponimus. An vero, inquit, quisquam potest probare, quod perceptfum, quod. Facile est hoc cernere in primis puerorum aetatulis.

Ille vero, si insipiens-quo certe, quoniam tyrannus -, numquam beatus; Diodorus, eius auditor, adiungit ad honestatem vacuitatem doloris. Color egregius, integra valitudo, summa gratia, vita denique conferta voluptatum omnium varietate. Quo plebiscito decreta a senatu est consuli quaestio Cn. Quorum altera prosunt, nocent altera. Omnia contraria, quos etiam insanos esse vultis. Maximus dolor, inquit, brevis est.

Quid igitur dubitamus in tota eius natura quaerere quid sit effectum? Aufidio, praetorio, erudito homine, oculis capto, saepe audiebam, cum se lucis magis quam utilitatis desiderio moveri diceret.

Est enim effectrix multarum et magnarum voluptatum. Mihi enim erit isdem istis fortasse iam utendum. Sed ad haec, nisi molestum est, habeo quae velim. Bona autem corporis huic sunt, quod posterius posui, similiora.

Et nemo nimium beatus est; Quid ergo aliud intellegetur nisi uti ne quae pars naturae neglegatur? Quid igitur, inquit, eos responsuros putas? Hoc ille tuus non vult omnibusque ex rebus voluptatem quasi mercedem exigit. Levatio igitur vitiorum magna fit in iis, qui habent ad virtutem progressionis aliquantum. Nisi autem rerum natura perspecta erit, nullo modo poterimus sensuum iudicia defendere. Unum est sine dolore esse, alterum cum voluptate. Nullus est igitur cuiusquam dies natalis.

Nec enim, dum metuit, iustus est, et certe, si metuere destiterit, non erit; Quod si ita se habeat, non possit beatam praestare vitam sapientia. Quae cum essent dicta, discessimus. Illa videamus, quae a te de amicitia dicta sunt. Idem fecisset Epicurus, si sententiam hanc, quae nunc Hieronymi est, coniunxisset cum Aristippi vetere sententia. Haec quo modo conveniant, non sane intellego.

Posted on Leave a comment

Post 39992

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Fatebuntur Stoici haec omnia dicta esse praeclare, neque eam causam Zenoni desciscendi fuisse. Gloriosa ostentatio in constituendo summo bono. Hoc est non modo cor non habere, sed ne palatum quidem. Perturbationes autem nulla naturae vi commoventur, omniaque ea sunt opiniones ac iudicia levitatis. Apparet statim, quae sint officia, quae actiones. Duo Reges: constructio interrete. Sed id ne cogitari quidem potest quale sit, ut non repugnet ipsum sibi. Ut non sine causa ex iis memoriae ducta sit disciplina. Sed mehercule pergrata mihi oratio tua. Sed erat aequius Triarium aliquid de dissensione nostra iudicare. Nam prius a se poterit quisque discedere quam appetitum earum rerum, quae sibi conducant, amittere.

Diodorus, eius auditor, adiungit ad honestatem vacuitatem doloris. Habes, inquam, Cato, formam eorum, de quibus loquor, philosophorum. In qua quid est boni praeter summam voluptatem, et eam sempiternam? Illis videtur, qui illud non dubitant bonum dicere -; Scio enim esse quosdam, qui quavis lingua philosophari possint; Idemque diviserunt naturam hominis in animum et corpus. Qui non moveatur et offensione turpitudinis et comprobatione honestatis? Etsi ea quidem, quae adhuc dixisti, quamvis ad aetatem recte isto modo dicerentur. Materiam vero rerum et copiam apud hos exilem, apud illos uberrimam reperiemus. Tecum optime, deinde etiam cum mediocri amico. Quae contraria sunt his, malane?

Theophrastus mediocriterne delectat, cum tractat locos ab Aristotele ante tractatos? Hoc dixerit potius Ennius: Nimium boni est, cui nihil est mali. Septem autem illi non suo, sed populorum suffragio omnium nominati sunt. Haec dicuntur fortasse ieiunius; At ego quem huic anteponam non audeo dicere; Potius inflammat, ut coercendi magis quam dedocendi esse videantur.

Quae cum praeponunt, ut sit aliqua rerum selectio, naturam videntur sequi; Ergo opifex plus sibi proponet ad formarum quam civis excellens ad factorum pulchritudinem? Fortasse id optimum, sed ubi illud: Plus semper voluptatis? Itaque contra est, ac dicitis; Quis animo aequo videt eum, quem inpure ac flagitiose putet vivere? Num igitur utiliorem tibi hunc Triarium putas esse posse, quam si tua sint Puteolis granaria?

Qui potest igitur habitare in beata vita summi mali metus? Quem si tenueris, non modo meum Ciceronem, sed etiam me ipsum abducas licebit. Nunc omni virtuti vitium contrario nomine opponitur. Beatus autem esse in maximarum rerum timore nemo potest. Hunc ipsum Zenonis aiunt esse finem declarantem illud, quod a te dictum est, convenienter naturae vivere. Tu autem inter haec tantam multitudinem hominum interiectam non vides nec laetantium nec dolentium?

Fortasse id optimum, sed ubi illud: Plus semper voluptatis? Ut enim consuetudo loquitur, id solum dicitur honestum, quod est populari fama gloriosum. Cuius quidem, quoniam Stoicus fuit, sententia condemnata mihi videtur esse inanitas ista verborum. Non est ista, inquam, Piso, magna dissensio. Conferam tecum, quam cuique verso rem subicias; Itaque fecimus. Omnia contraria, quos etiam insanos esse vultis. Sed eum qui audiebant, quoad poterant, defendebant sententiam suam.

Tanta vis admonitionis inest in locis; Intellegi quidem, ut propter aliam quampiam rem, verbi gratia propter voluptatem, nos amemus; Dici enim nihil potest verius. Videamus igitur sententias eorum, tum ad verba redeamus. Qui autem voluptate vitam effici beatam putabit, qui sibi is conveniet, si negabit voluptatem crescere longinquitate? Polycratem Samium felicem appellabant. At ego quem huic anteponam non audeo dicere; Beatus autem esse in maximarum rerum timore nemo potest. Quis non odit sordidos, vanos, leves, futtiles? Hoc enim constituto in philosophia constituta sunt omnia. An ea, quae per vinitorem antea consequebatur, per se ipsa curabit? Ea possunt paria non esse. Cur igitur easdem res, inquam, Peripateticis dicentibus verbum nullum est, quod non intellegatur?

Quid, si etiam iucunda memoria est praeteritorum malorum? Magni enim aestimabat pecuniam non modo non contra leges, sed etiam legibus partam. Hinc ceteri particulas arripere conati suam quisque videro voluit afferre sententiam. Satis est ad hoc responsum. Quis istud possit, inquit, negare? Igitur neque stultorum quisquam beatus neque sapientium non beatus.

An hoc usque quaque, aliter in vita? Et certamen honestum et disputatio splendida! omnis est enim de virtutis dignitate contentio. Maximus dolor, inquit, brevis est. Age sane, inquam. Quamvis enim depravatae non sint, pravae tamen esse possunt. Sed vos squalidius, illorum vides quam niteat oratio.

Pudebit te, inquam, illius tabulae, quam Cleanthes sane commode verbis depingere solebat. Ille incendat? Cuius quidem, quoniam Stoicus fuit, sententia condemnata mihi videtur esse inanitas ista verborum. Deinde prima illa, quae in congressu solemus: Quid tu, inquit, huc? Iubet igitur nos Pythius Apollo noscere nosmet ipsos.

Idcirco enim non desideraret, quia, quod dolore caret, id in voluptate est. Sed utrum hortandus es nobis, Luci, inquit, an etiam tua sponte propensus es? Quid, cum fictas fabulas, e quibus utilitas nulla elici potest, cum voluptate legimus? Atqui pugnantibus et contrariis studiis consiliisque semper utens nihil quieti videre, nihil tranquilli potest. Illud dico, ea, quae dicat, praeclare inter se cohaerere. Ego vero volo in virtute vim esse quam maximam; Si quidem, inquit, tollerem, sed relinquo. Nobis Heracleotes ille Dionysius flagitiose descivisse videtur a Stoicis propter oculorum dolorem.

Sin laboramus, quis est, qui alienae modum statuat industriae? Ut alios omittam, hunc appello, quem ille unum secutus est. Ut alios omittam, hunc appello, quem ille unum secutus est. Sed haec quidem liberius ab eo dicuntur et saepius. Virtutis, magnitudinis animi, patientiae, fortitudinis fomentis dolor mitigari solet. Cur fortior sit, si illud, quod tute concedis, asperum et vix ferendum putabit? Quid me istud rogas? Quae cum dixisset paulumque institisset, Quid est? Ad corpus diceres pertinere-, sed ea, quae dixi, ad corpusne refers? Quis istud possit, inquit, negare? Hoc Hieronymus summum bonum esse dixit. Hoc loco discipulos quaerere videtur, ut, qui asoti esse velint, philosophi ante fiant.

Potius inflammat, ut coercendi magis quam dedocendi esse videantur. Nam et complectitur verbis, quod vult, et dicit plane, quod intellegam; Dulce amarum, leve asperum, prope longe, stare movere, quadratum rotundum. Scrupulum, inquam, abeunti; Iubet igitur nos Pythius Apollo noscere nosmet ipsos. Is es profecto tu. An vero, inquit, quisquam potest probare, quod perceptfum, quod. Quae cum dixisset paulumque institisset, Quid est? Quid de Platone aut de Democrito loquar? Ergo et avarus erit, sed finite, et adulter, verum habebit modum, et luxuriosus eodem modo.

Profectus in exilium Tubulus statim nec respondere ausus; Sed utrum hortandus es nobis, Luci, inquit, an etiam tua sponte propensus es? Haec quo modo conveniant, non sane intellego. Tollenda est atque extrahenda radicitus.

Tria genera cupiditatum, naturales et necessariae, naturales et non necessariae, nec naturales nec necessariae. Dici enim nihil potest verius. Venit enim mihi Platonis in mentem, quem accepimus primum hic disputare solitum; Quis Aristidem non mortuum diligit? Non igitur de improbo, sed de callido improbo quaerimus, qualis Q. Non quaeritur autem quid naturae tuae consentaneum sit, sed quid disciplinae.

Illud dico, ea, quae dicat, praeclare inter se cohaerere. Vide, quantum, inquam, fallare, Torquate. Et homini, qui ceteris animantibus plurimum praestat, praecipue a natura nihil datum esse dicemus? Quod quidem nobis non saepe contingit. Ad eos igitur converte te, quaeso. Quod non faceret, si in voluptate summum bonum poneret. Septem autem illi non suo, sed populorum suffragio omnium nominati sunt. Et harum quidem rerum facilis est et expedita distinctio.

Quid igitur, inquit, eos responsuros putas? Quis est enim, in quo sit cupiditas, quin recte cupidus dici possit? An hoc usque quaque, aliter in vita? Sed ne, dum huic obsequor, vobis molestus sim. Videamus animi partes, quarum est conspectus illustrior; O magnam vim ingenii causamque iustam, cur nova existeret disciplina! Perge porro.

Quid enim necesse est, tamquam meretricem in matronarum coetum, sic voluptatem in virtutum concilium adducere? Quis hoc dicit? Ita relinquet duas, de quibus etiam atque etiam consideret. Est enim effectrix multarum et magnarum voluptatum. Habent enim et bene longam et satis litigiosam disputationem. Verum esto: verbum ipsum voluptatis non habet dignitatem, nec nos fortasse intellegimus. Id enim volumus, id contendimus, ut officii fructus sit ipsum officium. Tu vero, inquam, ducas licet, si sequetur; Haec et tu ita posuisti, et verba vestra sunt.

In qua si nihil est praeter rationem, sit in una virtute finis bonorum; Ita prorsus, inquam; Mihi enim satis est, ipsis non satis. Illa videamus, quae a te de amicitia dicta sunt.

Saepe ab Aristotele, a Theophrasto mirabiliter est laudata per se ipsa rerum scientia; A quibus propter discendi cupiditatem videmus ultimas terras esse peragratas. Beatum, inquit. Nihil opus est exemplis hoc facere longius. Ita graviter et severe voluptatem secrevit a bono. Sin tantum modo ad indicia veteris memoriae cognoscenda, curiosorum. Portenta haec esse dicit, neque ea ratione ullo modo posse vivi;

Quod quidem nobis non saepe contingit. Urgent tamen et nihil remittunt. Nullum inveniri verbum potest quod magis idem declaret Latine, quod Graece, quam declarat voluptas. Egone quaeris, inquit, quid sentiam? Quae animi affectio suum cuique tribuens atque hanc, quam dico. Si qua in iis corrigere voluit, deteriora fecit.

Sed nimis multa. Quare obscurentur etiam haec, quae secundum naturam esse dicimus, in vita beata; Cur igitur, inquam, res tam dissimiles eodem nomine appellas? Sin autem est in ea, quod quidam volunt, nihil impedit hanc nostram comprehensionem summi boni. Expectoque quid ad id, quod quaerebam, respondeas. Ergo in utroque exercebantur, eaque disciplina effecit tantam illorum utroque in genere dicendi copiam.

Consequens enim est et post oritur, ut dixi. Multa sunt dicta ab antiquis de contemnendis ac despiciendis rebus humanis; Si sapiens, ne tum quidem miser, cum ab Oroete, praetore Darei, in crucem actus est. Nunc haec primum fortasse audientis servire debemus. Quare si potest esse beatus is, qui est in asperis reiciendisque rebus, potest is quoque esse. Tollitur beneficium, tollitur gratia, quae sunt vincla concordiae. At ille pellit, qui permulcet sensum voluptate. Quae cum praeponunt, ut sit aliqua rerum selectio, naturam videntur sequi; Atqui iste locus est, Piso, tibi etiam atque etiam confirmandus, inquam; Eam tum adesse, cum dolor omnis absit; Magno hic ingenio, sed res se tamen sic habet, ut nimis imperiosi philosophi sit vetare meminisse. Quae dici eadem de ceteris virtutibus possunt, quarum omnium fundamenta vos in voluptate tamquam in aqua ponitis.

Eiuro, inquit adridens, iniquum, hac quidem de re; At iam decimum annum in spelunca iacet. Virtutis, magnitudinis animi, patientiae, fortitudinis fomentis dolor mitigari solet. Atque ab isto capite fluere necesse est omnem rationem bonorum et malorum. Non semper, inquam;

Ita enim vivunt quidam, ut eorum vita refellatur oratio. Sed residamus, inquit, si placet. Nos quidem Virtutes sic natae sumus, ut tibi serviremus, aliud negotii nihil habemus. Atqui, inquam, Cato, si istud optinueris, traducas me ad te totum licebit.

Suo enim quisque studio maxime ducitur. Hoc dictum in una re latissime patet, ut in omnibus factis re, non teste moveamur. Ego vero volo in virtute vim esse quam maximam; Comprehensum, quod cognitum non habet? Sin te auctoritas commovebat, nobisne omnibus et Platoni ipsi nescio quem illum anteponebas? Quamvis enim depravatae non sint, pravae tamen esse possunt. Aliter enim explicari, quod quaeritur, non potest.

Nam illud vehementer repugnat, eundem beatum esse et multis malis oppressum. Quo plebiscito decreta a senatu est consuli quaestio Cn. Nam aliquando posse recte fieri dicunt nulla expectata nec quaesita voluptate. In eo autem voluptas omnium Latine loquentium more ponitur, cum percipitur ea, quae sensum aliquem moveat, iucunditas. Tum ille: Ain tandem? Sic consequentibus vestris sublatis prima tolluntur. Et harum quidem rerum facilis est et expedita distinctio. Hic, qui utrumque probat, ambobus debuit uti, sicut facit re, neque tamen dividit verbis. Facit enim ille duo seiuncta ultima bonorum, quae ut essent vera, coniungi debuerunt; An hoc usque quaque, aliter in vita? Praetereo multos, in bis doctum hominem et suavem, Hieronymum, quem iam cur Peripateticum appellem nescio.

Si enim ita est, vide ne facinus facias, cum mori suadeas. Nunc dicam de voluptate, nihil scilicet novi, ea tamen, quae te ipsum probaturum esse confidam. Nam illud vehementer repugnat, eundem beatum esse et multis malis oppressum. Ea possunt paria non esse.

Estne, quaeso, inquam, sitienti in bibendo voluptas? Id et fieri posse et saepe esse factum et ad voluptates percipiendas maxime pertinere. In his igitur partibus duabus nihil erat, quod Zeno commutare gestiret. Iam quae corporis sunt, ea nec auctoritatem cum animi partibus, comparandam et cognitionem habent faciliorem. Quid me istud rogas? Est enim effectrix multarum et magnarum voluptatum. Nec enim, omnes avaritias si aeque avaritias esse dixerimus, sequetur ut etiam aequas esse dicamus. Iam id ipsum absurdum, maximum malum neglegi. Nummus in Croesi divitiis obscuratur, pars est tamen divitiarum. Sed non sunt in eo genere tantae commoditates corporis tamque productae temporibus tamque multae.

Hanc quoque iucunditatem, si vis, transfer in animum; Quid ergo? Potius ergo illa dicantur: turpe esse, viri non esse debilitari dolore, frangi, succumbere. Virtutibus igitur rectissime mihi videris et ad consuetudinem nostrae orationis vitia posuisse contraria. Multoque hoc melius nos veriusque quam Stoici. An eum discere ea mavis, quae cum plane perdidiceriti nihil sciat? Ait enim se, si uratur, Quam hoc suave! dicturum. Est enim effectrix multarum et magnarum voluptatum.

Re mihi non aeque satisfacit, et quidem locis pluribus. Ergo hoc quidem apparet, nos ad agendum esse natos. Ne in odium veniam, si amicum destitero tueri. Hoc ipsum elegantius poni meliusque potuit. Confecta res esset. Nec tamen ille erat sapiens quis enim hoc aut quando aut ubi aut unde? Unum est sine dolore esse, alterum cum voluptate. Haec non erant eius, qui innumerabilis mundos infinitasque regiones, quarum nulla esset ora, nulla extremitas, mente peragravisset. Optime, inquam. Nonne videmus quanta perturbatio rerum omnium consequatur, quanta confusio?

Nobis aliter videtur, recte secusne, postea; Non pugnem cum homine, cur tantum habeat in natura boni; Quorum altera prosunt, nocent altera. Quod autem magnum dolorem brevem, longinquum levem esse dicitis, id non intellego quale sit. Quod autem principium officii quaerunt, melius quam Pyrrho; Tubulum fuisse, qua illum, cuius is condemnatus est rogatione, P. Itaque haec cum illis est dissensio, cum Peripateticis nulla sane. Illa videamus, quae a te de amicitia dicta sunt.

Atque his de rebus et splendida est eorum et illustris oratio. Quod praeceptum quia maius erat, quam ut ab homine videretur, idcirco assignatum est deo. Hoc loco tenere se Triarius non potuit. Respondent extrema primis, media utrisque, omnia omnibus. Sed fac ista esse non inportuna; Quae iam oratio non a philosopho aliquo, sed a censore opprimenda est.

Sed eum qui audiebant, quoad poterant, defendebant sententiam suam. Sed quanta sit alias, nunc tantum possitne esse tanta. Sed tamen enitar et, si minus multa mihi occurrent, non fugiam ista popularia. Conferam avum tuum Drusum cum C. Ut placet, inquit, etsi enim illud erat aptius, aequum cuique concedere. Solum praeterea formosum, solum liberum, solum civem, stultost; Omnia peccata paria dicitis.

Sed utrum hortandus es nobis, Luci, inquit, an etiam tua sponte propensus es? Quae animi affectio suum cuique tribuens atque hanc, quam dico. Et quod est munus, quod opus sapientiae? Quae quidem sapientes sequuntur duce natura tamquam videntes; Non laboro, inquit, de nomine. Estne, quaeso, inquam, sitienti in bibendo voluptas? Placet igitur tibi, Cato, cum res sumpseris non concessas, ex illis efficere, quod velis? Quae hic rei publicae vulnera inponebat, eadem ille sanabat. Negat esse eam, inquit, propter se expetendam. Plane idem, inquit, et maxima quidem, qua fieri nulla maior potest.

Atqui reperies, inquit, in hoc quidem pertinacem; Quos nisi redarguimus, omnis virtus, omne decus, omnis vera laus deserenda est. Beatus autem esse in maximarum rerum timore nemo potest. Tibi hoc incredibile, quod beatissimum. Sed ille, ut dixi, vitiose.

Prodest, inquit, mihi eo esse animo. Ille enim occurrentia nescio quae comminiscebatur; Hoc mihi cum tuo fratre convenit. Quia nec honesto quic quam honestius nec turpi turpius. Quae in controversiam veniunt, de iis, si placet, disseramus. Recte, inquit, intellegis. Quamquam tu hanc copiosiorem etiam soles dicere. Duae sunt enim res quoque, ne tu verba solum putes. At quicum ioca seria, ut dicitur, quicum arcana, quicum occulta omnia?

Quis non odit sordidos, vanos, leves, futtiles? Etiam beatissimum? Non igitur potestis voluptate omnia dirigentes aut tueri aut retinere virtutem. Tecum optime, deinde etiam cum mediocri amico. Maximas vero virtutes iacere omnis necesse est voluptate dominante. Quae tamen a te agetur non melior, quam illae sunt, quas interdum optines. Longum est enim ad omnia respondere, quae a te dicta sunt. Quid de Platone aut de Democrito loquar? Memini vero, inquam; Atque ab his initiis profecti omnium virtutum et originem et progressionem persecuti sunt.

Quod non faceret, si in voluptate summum bonum poneret. Qualem igitur hominem natura inchoavit? Tum Triarius: Posthac quidem, inquit, audacius. Potius ergo illa dicantur: turpe esse, viri non esse debilitari dolore, frangi, succumbere. Septem autem illi non suo, sed populorum suffragio omnium nominati sunt. Negare non possum. Deinde disputat, quod cuiusque generis animantium statui deceat extremum. Quod ea non occurrentia fingunt, vincunt Aristonem;

At ille pellit, qui permulcet sensum voluptate. Cur igitur easdem res, inquam, Peripateticis dicentibus verbum nullum est, quod non intellegatur? Quicquid porro animo cernimus, id omne oritur a sensibus; Ergo, si semel tristior effectus est, hilara vita amissa est? Igitur neque stultorum quisquam beatus neque sapientium non beatus. Qui non moveatur et offensione turpitudinis et comprobatione honestatis? Quae diligentissime contra Aristonem dicuntur a Chryippo. Aliter enim nosmet ipsos nosse non possumus. Non dolere, inquam, istud quam vim habeat postea videro; Nunc ita separantur, ut disiuncta sint, quo nihil potest esse perversius.

At quanta conantur! Mundum hunc omnem oppidum esse nostrum! Incendi igitur eos, qui audiunt, vides. Quid enim est a Chrysippo praetermissum in Stoicis? Quasi ego id curem, quid ille aiat aut neget. Quae quidem vel cum periculo est quaerenda vobis; Quid enim? Quo invento omnis ab eo quasi capite de summo bono et malo disputatio ducitur. Qui autem esse poteris, nisi te amor ipse ceperit? Ex ea difficultate illae fallaciloquae, ut ait Accius, malitiae natae sunt.

Piso igitur hoc modo, vir optimus tuique, ut scis, amantissimus. Et harum quidem rerum facilis est et expedita distinctio. Quae in controversiam veniunt, de iis, si placet, disseramus. Innumerabilia dici possunt in hanc sententiam, sed non necesse est. Quae quidem sapientes sequuntur duce natura tamquam videntes; Quaesita enim virtus est, non quae relinqueret naturam, sed quae tueretur. Illum mallem levares, quo optimum atque humanissimum virum, Cn. Quicquid enim a sapientia proficiscitur, id continuo debet expletum esse omnibus suis partibus; Sin dicit obscurari quaedam nec apparere, quia valde parva sint, nos quoque concedimus;

Ratio quidem vestra sic cogit. Nondum autem explanatum satis, erat, quid maxime natura vellet. Et non ex maxima parte de tota iudicabis? Sed venio ad inconstantiae crimen, ne saepius dicas me aberrare; At ille pellit, qui permulcet sensum voluptate. Ego vero volo in virtute vim esse quam maximam; Piso igitur hoc modo, vir optimus tuique, ut scis, amantissimus. Cur igitur, cum de re conveniat, non malumus usitate loqui?

Atque his de rebus et splendida est eorum et illustris oratio. Sed ea mala virtuti magnitudine obruebantur. Sin laboramus, quis est, qui alienae modum statuat industriae? Hoc sic expositum dissimile est superiori. An me, inquam, nisi te audire vellem, censes haec dicturum fuisse? Atque ab isto capite fluere necesse est omnem rationem bonorum et malorum. Sic igitur in homine perfectio ista in eo potissimum, quod est optimum, id est in virtute, laudatur. Tecum optime, deinde etiam cum mediocri amico. Facile est hoc cernere in primis puerorum aetatulis. Non enim ipsa genuit hominem, sed accepit a natura inchoatum.

Cum salvum esse flentes sui respondissent, rogavit essentne fusi hostes. Quarum ambarum rerum cum medicinam pollicetur, luxuriae licentiam pollicetur. Quae quo sunt excelsiores, eo dant clariora indicia naturae. Te ipsum, dignissimum maioribus tuis, voluptasne induxit, ut adolescentulus eriperes P. Quid turpius quam sapientis vitam ex insipientium sermone pendere? Miserum hominem! Si dolor summum malum est, dici aliter non potest. Quacumque enim ingredimur, in aliqua historia vestigium ponimus. An vero, inquit, quisquam potest probare, quod perceptfum, quod. Facile est hoc cernere in primis puerorum aetatulis.

Ille vero, si insipiens-quo certe, quoniam tyrannus -, numquam beatus; Diodorus, eius auditor, adiungit ad honestatem vacuitatem doloris. Color egregius, integra valitudo, summa gratia, vita denique conferta voluptatum omnium varietate. Quo plebiscito decreta a senatu est consuli quaestio Cn. Quorum altera prosunt, nocent altera. Omnia contraria, quos etiam insanos esse vultis. Maximus dolor, inquit, brevis est.

Quid igitur dubitamus in tota eius natura quaerere quid sit effectum? Aufidio, praetorio, erudito homine, oculis capto, saepe audiebam, cum se lucis magis quam utilitatis desiderio moveri diceret.

Est enim effectrix multarum et magnarum voluptatum. Mihi enim erit isdem istis fortasse iam utendum. Sed ad haec, nisi molestum est, habeo quae velim. Bona autem corporis huic sunt, quod posterius posui, similiora.

Et nemo nimium beatus est; Quid ergo aliud intellegetur nisi uti ne quae pars naturae neglegatur? Quid igitur, inquit, eos responsuros putas? Hoc ille tuus non vult omnibusque ex rebus voluptatem quasi mercedem exigit. Levatio igitur vitiorum magna fit in iis, qui habent ad virtutem progressionis aliquantum. Nisi autem rerum natura perspecta erit, nullo modo poterimus sensuum iudicia defendere. Unum est sine dolore esse, alterum cum voluptate. Nullus est igitur cuiusquam dies natalis.

Nec enim, dum metuit, iustus est, et certe, si metuere destiterit, non erit; Quod si ita se habeat, non possit beatam praestare vitam sapientia. Quae cum essent dicta, discessimus. Illa videamus, quae a te de amicitia dicta sunt. Idem fecisset Epicurus, si sententiam hanc, quae nunc Hieronymi est, coniunxisset cum Aristippi vetere sententia. Haec quo modo conveniant, non sane intellego.

Posted on Leave a comment

Post 39991

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Fatebuntur Stoici haec omnia dicta esse praeclare, neque eam causam Zenoni desciscendi fuisse. Gloriosa ostentatio in constituendo summo bono. Hoc est non modo cor non habere, sed ne palatum quidem. Perturbationes autem nulla naturae vi commoventur, omniaque ea sunt opiniones ac iudicia levitatis. Apparet statim, quae sint officia, quae actiones. Duo Reges: constructio interrete. Sed id ne cogitari quidem potest quale sit, ut non repugnet ipsum sibi. Ut non sine causa ex iis memoriae ducta sit disciplina. Sed mehercule pergrata mihi oratio tua. Sed erat aequius Triarium aliquid de dissensione nostra iudicare. Nam prius a se poterit quisque discedere quam appetitum earum rerum, quae sibi conducant, amittere.

Diodorus, eius auditor, adiungit ad honestatem vacuitatem doloris. Habes, inquam, Cato, formam eorum, de quibus loquor, philosophorum. In qua quid est boni praeter summam voluptatem, et eam sempiternam? Illis videtur, qui illud non dubitant bonum dicere -; Scio enim esse quosdam, qui quavis lingua philosophari possint; Idemque diviserunt naturam hominis in animum et corpus. Qui non moveatur et offensione turpitudinis et comprobatione honestatis? Etsi ea quidem, quae adhuc dixisti, quamvis ad aetatem recte isto modo dicerentur. Materiam vero rerum et copiam apud hos exilem, apud illos uberrimam reperiemus. Tecum optime, deinde etiam cum mediocri amico. Quae contraria sunt his, malane?

Theophrastus mediocriterne delectat, cum tractat locos ab Aristotele ante tractatos? Hoc dixerit potius Ennius: Nimium boni est, cui nihil est mali. Septem autem illi non suo, sed populorum suffragio omnium nominati sunt. Haec dicuntur fortasse ieiunius; At ego quem huic anteponam non audeo dicere; Potius inflammat, ut coercendi magis quam dedocendi esse videantur.

Quae cum praeponunt, ut sit aliqua rerum selectio, naturam videntur sequi; Ergo opifex plus sibi proponet ad formarum quam civis excellens ad factorum pulchritudinem? Fortasse id optimum, sed ubi illud: Plus semper voluptatis? Itaque contra est, ac dicitis; Quis animo aequo videt eum, quem inpure ac flagitiose putet vivere? Num igitur utiliorem tibi hunc Triarium putas esse posse, quam si tua sint Puteolis granaria?

Qui potest igitur habitare in beata vita summi mali metus? Quem si tenueris, non modo meum Ciceronem, sed etiam me ipsum abducas licebit. Nunc omni virtuti vitium contrario nomine opponitur. Beatus autem esse in maximarum rerum timore nemo potest. Hunc ipsum Zenonis aiunt esse finem declarantem illud, quod a te dictum est, convenienter naturae vivere. Tu autem inter haec tantam multitudinem hominum interiectam non vides nec laetantium nec dolentium?

Fortasse id optimum, sed ubi illud: Plus semper voluptatis? Ut enim consuetudo loquitur, id solum dicitur honestum, quod est populari fama gloriosum. Cuius quidem, quoniam Stoicus fuit, sententia condemnata mihi videtur esse inanitas ista verborum. Non est ista, inquam, Piso, magna dissensio. Conferam tecum, quam cuique verso rem subicias; Itaque fecimus. Omnia contraria, quos etiam insanos esse vultis. Sed eum qui audiebant, quoad poterant, defendebant sententiam suam.

Tanta vis admonitionis inest in locis; Intellegi quidem, ut propter aliam quampiam rem, verbi gratia propter voluptatem, nos amemus; Dici enim nihil potest verius. Videamus igitur sententias eorum, tum ad verba redeamus. Qui autem voluptate vitam effici beatam putabit, qui sibi is conveniet, si negabit voluptatem crescere longinquitate? Polycratem Samium felicem appellabant. At ego quem huic anteponam non audeo dicere; Beatus autem esse in maximarum rerum timore nemo potest. Quis non odit sordidos, vanos, leves, futtiles? Hoc enim constituto in philosophia constituta sunt omnia. An ea, quae per vinitorem antea consequebatur, per se ipsa curabit? Ea possunt paria non esse. Cur igitur easdem res, inquam, Peripateticis dicentibus verbum nullum est, quod non intellegatur?

Quid, si etiam iucunda memoria est praeteritorum malorum? Magni enim aestimabat pecuniam non modo non contra leges, sed etiam legibus partam. Hinc ceteri particulas arripere conati suam quisque videro voluit afferre sententiam. Satis est ad hoc responsum. Quis istud possit, inquit, negare? Igitur neque stultorum quisquam beatus neque sapientium non beatus.

An hoc usque quaque, aliter in vita? Et certamen honestum et disputatio splendida! omnis est enim de virtutis dignitate contentio. Maximus dolor, inquit, brevis est. Age sane, inquam. Quamvis enim depravatae non sint, pravae tamen esse possunt. Sed vos squalidius, illorum vides quam niteat oratio.

Pudebit te, inquam, illius tabulae, quam Cleanthes sane commode verbis depingere solebat. Ille incendat? Cuius quidem, quoniam Stoicus fuit, sententia condemnata mihi videtur esse inanitas ista verborum. Deinde prima illa, quae in congressu solemus: Quid tu, inquit, huc? Iubet igitur nos Pythius Apollo noscere nosmet ipsos.

Idcirco enim non desideraret, quia, quod dolore caret, id in voluptate est. Sed utrum hortandus es nobis, Luci, inquit, an etiam tua sponte propensus es? Quid, cum fictas fabulas, e quibus utilitas nulla elici potest, cum voluptate legimus? Atqui pugnantibus et contrariis studiis consiliisque semper utens nihil quieti videre, nihil tranquilli potest. Illud dico, ea, quae dicat, praeclare inter se cohaerere. Ego vero volo in virtute vim esse quam maximam; Si quidem, inquit, tollerem, sed relinquo. Nobis Heracleotes ille Dionysius flagitiose descivisse videtur a Stoicis propter oculorum dolorem.

Sin laboramus, quis est, qui alienae modum statuat industriae? Ut alios omittam, hunc appello, quem ille unum secutus est. Ut alios omittam, hunc appello, quem ille unum secutus est. Sed haec quidem liberius ab eo dicuntur et saepius. Virtutis, magnitudinis animi, patientiae, fortitudinis fomentis dolor mitigari solet. Cur fortior sit, si illud, quod tute concedis, asperum et vix ferendum putabit? Quid me istud rogas? Quae cum dixisset paulumque institisset, Quid est? Ad corpus diceres pertinere-, sed ea, quae dixi, ad corpusne refers? Quis istud possit, inquit, negare? Hoc Hieronymus summum bonum esse dixit. Hoc loco discipulos quaerere videtur, ut, qui asoti esse velint, philosophi ante fiant.

Potius inflammat, ut coercendi magis quam dedocendi esse videantur. Nam et complectitur verbis, quod vult, et dicit plane, quod intellegam; Dulce amarum, leve asperum, prope longe, stare movere, quadratum rotundum. Scrupulum, inquam, abeunti; Iubet igitur nos Pythius Apollo noscere nosmet ipsos. Is es profecto tu. An vero, inquit, quisquam potest probare, quod perceptfum, quod. Quae cum dixisset paulumque institisset, Quid est? Quid de Platone aut de Democrito loquar? Ergo et avarus erit, sed finite, et adulter, verum habebit modum, et luxuriosus eodem modo.

Profectus in exilium Tubulus statim nec respondere ausus; Sed utrum hortandus es nobis, Luci, inquit, an etiam tua sponte propensus es? Haec quo modo conveniant, non sane intellego. Tollenda est atque extrahenda radicitus.

Tria genera cupiditatum, naturales et necessariae, naturales et non necessariae, nec naturales nec necessariae. Dici enim nihil potest verius. Venit enim mihi Platonis in mentem, quem accepimus primum hic disputare solitum; Quis Aristidem non mortuum diligit? Non igitur de improbo, sed de callido improbo quaerimus, qualis Q. Non quaeritur autem quid naturae tuae consentaneum sit, sed quid disciplinae.

Illud dico, ea, quae dicat, praeclare inter se cohaerere. Vide, quantum, inquam, fallare, Torquate. Et homini, qui ceteris animantibus plurimum praestat, praecipue a natura nihil datum esse dicemus? Quod quidem nobis non saepe contingit. Ad eos igitur converte te, quaeso. Quod non faceret, si in voluptate summum bonum poneret. Septem autem illi non suo, sed populorum suffragio omnium nominati sunt. Et harum quidem rerum facilis est et expedita distinctio.

Quid igitur, inquit, eos responsuros putas? Quis est enim, in quo sit cupiditas, quin recte cupidus dici possit? An hoc usque quaque, aliter in vita? Sed ne, dum huic obsequor, vobis molestus sim. Videamus animi partes, quarum est conspectus illustrior; O magnam vim ingenii causamque iustam, cur nova existeret disciplina! Perge porro.

Quid enim necesse est, tamquam meretricem in matronarum coetum, sic voluptatem in virtutum concilium adducere? Quis hoc dicit? Ita relinquet duas, de quibus etiam atque etiam consideret. Est enim effectrix multarum et magnarum voluptatum. Habent enim et bene longam et satis litigiosam disputationem. Verum esto: verbum ipsum voluptatis non habet dignitatem, nec nos fortasse intellegimus. Id enim volumus, id contendimus, ut officii fructus sit ipsum officium. Tu vero, inquam, ducas licet, si sequetur; Haec et tu ita posuisti, et verba vestra sunt.

In qua si nihil est praeter rationem, sit in una virtute finis bonorum; Ita prorsus, inquam; Mihi enim satis est, ipsis non satis. Illa videamus, quae a te de amicitia dicta sunt.

Saepe ab Aristotele, a Theophrasto mirabiliter est laudata per se ipsa rerum scientia; A quibus propter discendi cupiditatem videmus ultimas terras esse peragratas. Beatum, inquit. Nihil opus est exemplis hoc facere longius. Ita graviter et severe voluptatem secrevit a bono. Sin tantum modo ad indicia veteris memoriae cognoscenda, curiosorum. Portenta haec esse dicit, neque ea ratione ullo modo posse vivi;

Quod quidem nobis non saepe contingit. Urgent tamen et nihil remittunt. Nullum inveniri verbum potest quod magis idem declaret Latine, quod Graece, quam declarat voluptas. Egone quaeris, inquit, quid sentiam? Quae animi affectio suum cuique tribuens atque hanc, quam dico. Si qua in iis corrigere voluit, deteriora fecit.

Sed nimis multa. Quare obscurentur etiam haec, quae secundum naturam esse dicimus, in vita beata; Cur igitur, inquam, res tam dissimiles eodem nomine appellas? Sin autem est in ea, quod quidam volunt, nihil impedit hanc nostram comprehensionem summi boni. Expectoque quid ad id, quod quaerebam, respondeas. Ergo in utroque exercebantur, eaque disciplina effecit tantam illorum utroque in genere dicendi copiam.

Consequens enim est et post oritur, ut dixi. Multa sunt dicta ab antiquis de contemnendis ac despiciendis rebus humanis; Si sapiens, ne tum quidem miser, cum ab Oroete, praetore Darei, in crucem actus est. Nunc haec primum fortasse audientis servire debemus. Quare si potest esse beatus is, qui est in asperis reiciendisque rebus, potest is quoque esse. Tollitur beneficium, tollitur gratia, quae sunt vincla concordiae. At ille pellit, qui permulcet sensum voluptate. Quae cum praeponunt, ut sit aliqua rerum selectio, naturam videntur sequi; Atqui iste locus est, Piso, tibi etiam atque etiam confirmandus, inquam; Eam tum adesse, cum dolor omnis absit; Magno hic ingenio, sed res se tamen sic habet, ut nimis imperiosi philosophi sit vetare meminisse. Quae dici eadem de ceteris virtutibus possunt, quarum omnium fundamenta vos in voluptate tamquam in aqua ponitis.

Eiuro, inquit adridens, iniquum, hac quidem de re; At iam decimum annum in spelunca iacet. Virtutis, magnitudinis animi, patientiae, fortitudinis fomentis dolor mitigari solet. Atque ab isto capite fluere necesse est omnem rationem bonorum et malorum. Non semper, inquam;

Ita enim vivunt quidam, ut eorum vita refellatur oratio. Sed residamus, inquit, si placet. Nos quidem Virtutes sic natae sumus, ut tibi serviremus, aliud negotii nihil habemus. Atqui, inquam, Cato, si istud optinueris, traducas me ad te totum licebit.

Suo enim quisque studio maxime ducitur. Hoc dictum in una re latissime patet, ut in omnibus factis re, non teste moveamur. Ego vero volo in virtute vim esse quam maximam; Comprehensum, quod cognitum non habet? Sin te auctoritas commovebat, nobisne omnibus et Platoni ipsi nescio quem illum anteponebas? Quamvis enim depravatae non sint, pravae tamen esse possunt. Aliter enim explicari, quod quaeritur, non potest.

Nam illud vehementer repugnat, eundem beatum esse et multis malis oppressum. Quo plebiscito decreta a senatu est consuli quaestio Cn. Nam aliquando posse recte fieri dicunt nulla expectata nec quaesita voluptate. In eo autem voluptas omnium Latine loquentium more ponitur, cum percipitur ea, quae sensum aliquem moveat, iucunditas. Tum ille: Ain tandem? Sic consequentibus vestris sublatis prima tolluntur. Et harum quidem rerum facilis est et expedita distinctio. Hic, qui utrumque probat, ambobus debuit uti, sicut facit re, neque tamen dividit verbis. Facit enim ille duo seiuncta ultima bonorum, quae ut essent vera, coniungi debuerunt; An hoc usque quaque, aliter in vita? Praetereo multos, in bis doctum hominem et suavem, Hieronymum, quem iam cur Peripateticum appellem nescio.

Si enim ita est, vide ne facinus facias, cum mori suadeas. Nunc dicam de voluptate, nihil scilicet novi, ea tamen, quae te ipsum probaturum esse confidam. Nam illud vehementer repugnat, eundem beatum esse et multis malis oppressum. Ea possunt paria non esse.

Estne, quaeso, inquam, sitienti in bibendo voluptas? Id et fieri posse et saepe esse factum et ad voluptates percipiendas maxime pertinere. In his igitur partibus duabus nihil erat, quod Zeno commutare gestiret. Iam quae corporis sunt, ea nec auctoritatem cum animi partibus, comparandam et cognitionem habent faciliorem. Quid me istud rogas? Est enim effectrix multarum et magnarum voluptatum. Nec enim, omnes avaritias si aeque avaritias esse dixerimus, sequetur ut etiam aequas esse dicamus. Iam id ipsum absurdum, maximum malum neglegi. Nummus in Croesi divitiis obscuratur, pars est tamen divitiarum. Sed non sunt in eo genere tantae commoditates corporis tamque productae temporibus tamque multae.

Hanc quoque iucunditatem, si vis, transfer in animum; Quid ergo? Potius ergo illa dicantur: turpe esse, viri non esse debilitari dolore, frangi, succumbere. Virtutibus igitur rectissime mihi videris et ad consuetudinem nostrae orationis vitia posuisse contraria. Multoque hoc melius nos veriusque quam Stoici. An eum discere ea mavis, quae cum plane perdidiceriti nihil sciat? Ait enim se, si uratur, Quam hoc suave! dicturum. Est enim effectrix multarum et magnarum voluptatum.

Re mihi non aeque satisfacit, et quidem locis pluribus. Ergo hoc quidem apparet, nos ad agendum esse natos. Ne in odium veniam, si amicum destitero tueri. Hoc ipsum elegantius poni meliusque potuit. Confecta res esset. Nec tamen ille erat sapiens quis enim hoc aut quando aut ubi aut unde? Unum est sine dolore esse, alterum cum voluptate. Haec non erant eius, qui innumerabilis mundos infinitasque regiones, quarum nulla esset ora, nulla extremitas, mente peragravisset. Optime, inquam. Nonne videmus quanta perturbatio rerum omnium consequatur, quanta confusio?

Nobis aliter videtur, recte secusne, postea; Non pugnem cum homine, cur tantum habeat in natura boni; Quorum altera prosunt, nocent altera. Quod autem magnum dolorem brevem, longinquum levem esse dicitis, id non intellego quale sit. Quod autem principium officii quaerunt, melius quam Pyrrho; Tubulum fuisse, qua illum, cuius is condemnatus est rogatione, P. Itaque haec cum illis est dissensio, cum Peripateticis nulla sane. Illa videamus, quae a te de amicitia dicta sunt.

Atque his de rebus et splendida est eorum et illustris oratio. Quod praeceptum quia maius erat, quam ut ab homine videretur, idcirco assignatum est deo. Hoc loco tenere se Triarius non potuit. Respondent extrema primis, media utrisque, omnia omnibus. Sed fac ista esse non inportuna; Quae iam oratio non a philosopho aliquo, sed a censore opprimenda est.

Sed eum qui audiebant, quoad poterant, defendebant sententiam suam. Sed quanta sit alias, nunc tantum possitne esse tanta. Sed tamen enitar et, si minus multa mihi occurrent, non fugiam ista popularia. Conferam avum tuum Drusum cum C. Ut placet, inquit, etsi enim illud erat aptius, aequum cuique concedere. Solum praeterea formosum, solum liberum, solum civem, stultost; Omnia peccata paria dicitis.

Sed utrum hortandus es nobis, Luci, inquit, an etiam tua sponte propensus es? Quae animi affectio suum cuique tribuens atque hanc, quam dico. Et quod est munus, quod opus sapientiae? Quae quidem sapientes sequuntur duce natura tamquam videntes; Non laboro, inquit, de nomine. Estne, quaeso, inquam, sitienti in bibendo voluptas? Placet igitur tibi, Cato, cum res sumpseris non concessas, ex illis efficere, quod velis? Quae hic rei publicae vulnera inponebat, eadem ille sanabat. Negat esse eam, inquit, propter se expetendam. Plane idem, inquit, et maxima quidem, qua fieri nulla maior potest.

Atqui reperies, inquit, in hoc quidem pertinacem; Quos nisi redarguimus, omnis virtus, omne decus, omnis vera laus deserenda est. Beatus autem esse in maximarum rerum timore nemo potest. Tibi hoc incredibile, quod beatissimum. Sed ille, ut dixi, vitiose.

Prodest, inquit, mihi eo esse animo. Ille enim occurrentia nescio quae comminiscebatur; Hoc mihi cum tuo fratre convenit. Quia nec honesto quic quam honestius nec turpi turpius. Quae in controversiam veniunt, de iis, si placet, disseramus. Recte, inquit, intellegis. Quamquam tu hanc copiosiorem etiam soles dicere. Duae sunt enim res quoque, ne tu verba solum putes. At quicum ioca seria, ut dicitur, quicum arcana, quicum occulta omnia?

Quis non odit sordidos, vanos, leves, futtiles? Etiam beatissimum? Non igitur potestis voluptate omnia dirigentes aut tueri aut retinere virtutem. Tecum optime, deinde etiam cum mediocri amico. Maximas vero virtutes iacere omnis necesse est voluptate dominante. Quae tamen a te agetur non melior, quam illae sunt, quas interdum optines. Longum est enim ad omnia respondere, quae a te dicta sunt. Quid de Platone aut de Democrito loquar? Memini vero, inquam; Atque ab his initiis profecti omnium virtutum et originem et progressionem persecuti sunt.

Quod non faceret, si in voluptate summum bonum poneret. Qualem igitur hominem natura inchoavit? Tum Triarius: Posthac quidem, inquit, audacius. Potius ergo illa dicantur: turpe esse, viri non esse debilitari dolore, frangi, succumbere. Septem autem illi non suo, sed populorum suffragio omnium nominati sunt. Negare non possum. Deinde disputat, quod cuiusque generis animantium statui deceat extremum. Quod ea non occurrentia fingunt, vincunt Aristonem;

At ille pellit, qui permulcet sensum voluptate. Cur igitur easdem res, inquam, Peripateticis dicentibus verbum nullum est, quod non intellegatur? Quicquid porro animo cernimus, id omne oritur a sensibus; Ergo, si semel tristior effectus est, hilara vita amissa est? Igitur neque stultorum quisquam beatus neque sapientium non beatus. Qui non moveatur et offensione turpitudinis et comprobatione honestatis? Quae diligentissime contra Aristonem dicuntur a Chryippo. Aliter enim nosmet ipsos nosse non possumus. Non dolere, inquam, istud quam vim habeat postea videro; Nunc ita separantur, ut disiuncta sint, quo nihil potest esse perversius.

At quanta conantur! Mundum hunc omnem oppidum esse nostrum! Incendi igitur eos, qui audiunt, vides. Quid enim est a Chrysippo praetermissum in Stoicis? Quasi ego id curem, quid ille aiat aut neget. Quae quidem vel cum periculo est quaerenda vobis; Quid enim? Quo invento omnis ab eo quasi capite de summo bono et malo disputatio ducitur. Qui autem esse poteris, nisi te amor ipse ceperit? Ex ea difficultate illae fallaciloquae, ut ait Accius, malitiae natae sunt.

Piso igitur hoc modo, vir optimus tuique, ut scis, amantissimus. Et harum quidem rerum facilis est et expedita distinctio. Quae in controversiam veniunt, de iis, si placet, disseramus. Innumerabilia dici possunt in hanc sententiam, sed non necesse est. Quae quidem sapientes sequuntur duce natura tamquam videntes; Quaesita enim virtus est, non quae relinqueret naturam, sed quae tueretur. Illum mallem levares, quo optimum atque humanissimum virum, Cn. Quicquid enim a sapientia proficiscitur, id continuo debet expletum esse omnibus suis partibus; Sin dicit obscurari quaedam nec apparere, quia valde parva sint, nos quoque concedimus;

Ratio quidem vestra sic cogit. Nondum autem explanatum satis, erat, quid maxime natura vellet. Et non ex maxima parte de tota iudicabis? Sed venio ad inconstantiae crimen, ne saepius dicas me aberrare; At ille pellit, qui permulcet sensum voluptate. Ego vero volo in virtute vim esse quam maximam; Piso igitur hoc modo, vir optimus tuique, ut scis, amantissimus. Cur igitur, cum de re conveniat, non malumus usitate loqui?

Atque his de rebus et splendida est eorum et illustris oratio. Sed ea mala virtuti magnitudine obruebantur. Sin laboramus, quis est, qui alienae modum statuat industriae? Hoc sic expositum dissimile est superiori. An me, inquam, nisi te audire vellem, censes haec dicturum fuisse? Atque ab isto capite fluere necesse est omnem rationem bonorum et malorum. Sic igitur in homine perfectio ista in eo potissimum, quod est optimum, id est in virtute, laudatur. Tecum optime, deinde etiam cum mediocri amico. Facile est hoc cernere in primis puerorum aetatulis. Non enim ipsa genuit hominem, sed accepit a natura inchoatum.

Cum salvum esse flentes sui respondissent, rogavit essentne fusi hostes. Quarum ambarum rerum cum medicinam pollicetur, luxuriae licentiam pollicetur. Quae quo sunt excelsiores, eo dant clariora indicia naturae. Te ipsum, dignissimum maioribus tuis, voluptasne induxit, ut adolescentulus eriperes P. Quid turpius quam sapientis vitam ex insipientium sermone pendere? Miserum hominem! Si dolor summum malum est, dici aliter non potest. Quacumque enim ingredimur, in aliqua historia vestigium ponimus. An vero, inquit, quisquam potest probare, quod perceptfum, quod. Facile est hoc cernere in primis puerorum aetatulis.

Ille vero, si insipiens-quo certe, quoniam tyrannus -, numquam beatus; Diodorus, eius auditor, adiungit ad honestatem vacuitatem doloris. Color egregius, integra valitudo, summa gratia, vita denique conferta voluptatum omnium varietate. Quo plebiscito decreta a senatu est consuli quaestio Cn. Quorum altera prosunt, nocent altera. Omnia contraria, quos etiam insanos esse vultis. Maximus dolor, inquit, brevis est.

Quid igitur dubitamus in tota eius natura quaerere quid sit effectum? Aufidio, praetorio, erudito homine, oculis capto, saepe audiebam, cum se lucis magis quam utilitatis desiderio moveri diceret.

Est enim effectrix multarum et magnarum voluptatum. Mihi enim erit isdem istis fortasse iam utendum. Sed ad haec, nisi molestum est, habeo quae velim. Bona autem corporis huic sunt, quod posterius posui, similiora.

Et nemo nimium beatus est; Quid ergo aliud intellegetur nisi uti ne quae pars naturae neglegatur? Quid igitur, inquit, eos responsuros putas? Hoc ille tuus non vult omnibusque ex rebus voluptatem quasi mercedem exigit. Levatio igitur vitiorum magna fit in iis, qui habent ad virtutem progressionis aliquantum. Nisi autem rerum natura perspecta erit, nullo modo poterimus sensuum iudicia defendere. Unum est sine dolore esse, alterum cum voluptate. Nullus est igitur cuiusquam dies natalis.

Nec enim, dum metuit, iustus est, et certe, si metuere destiterit, non erit; Quod si ita se habeat, non possit beatam praestare vitam sapientia. Quae cum essent dicta, discessimus. Illa videamus, quae a te de amicitia dicta sunt. Idem fecisset Epicurus, si sententiam hanc, quae nunc Hieronymi est, coniunxisset cum Aristippi vetere sententia. Haec quo modo conveniant, non sane intellego.